dαяιυѕ

Emzirilen Umutlar

Güneş batıp
kaybolunca aydınlıklar
ve cümle yıldızlar
birer birer parladıkça gökyüzünde
bir hüzün
bir özlem esir alır bedenimi.
Ne kadar gizlesem de
sensiz olmuyor
Özlüyorum seni bir tanem.
O gülüşünü
yürüyüşünü özlüyorum.
Bazen geçmişimi
çocukluğumu anımsıyorum.
anamın ninnilerini
türkülerini özlüyorum.
anam emzirirken bizi
düşlerini de emzirirdi büyüsünler diye.
Biz büyüdük
düşlerimiz küçüldü yıllar geçtikçe.
Düşlerimin içinde
sadece sen
bir tek sen büyüyorsun bir tanem.
Ve sen büyüdükçe
uzaklaşıyorsun nedense.
Meraklanıyorum
Hayıflanıyorum gidişine.
Her gece gökyüzüne dikip gözlerimi
kayan yıldızları izliyorum.
Her biri senmişsin gibi algılıyorum.
Bir de
gece şahinlerini izliyorum bazen.
Gündüz olsa
bulutları bıçak gibi kesip geçerler.
Ya geceleri?
Geceleri neyi biçtiklerini göremiyorum.
Meraklanıyor ve ürküyorum.
İstemeden
tekrar çocukluk günlerime dönüyorum.
Umutlarımız vardı o zaman.
Kocaman kocamandılar.
Anam umutlarımızı da emzirirdi
Bizimle birlikte büyüsünler diye.
Biz büyüdük
Umutlar küçüldü yıllar geçtikçe.
Ama;
Özlemlerim büyüdü biliyor musun?
küçülen umutlara
umutsuzluklara inat
özlemlerimin ardından sana geliyorum.
Sen tüm dişiliğinle
kara bulutların ardında bekleye dur.
Saçlarınla set çek
pusudaki yağmur bulutlarına.
İzin verme sakın
sönmesin yüreğindeki kıvılcımlar.
Fırtınalar yaratsın sevdan.
Benim her karanlık gecede
özlemleri emzrdiğim gibi
Sen de benim için
sevdamızı emzir bir tanem.
Daha sonra bulutların ardında
Yıldızların en tepesinde bekleye dur.
Ben
Emzirilen sevdamızın ardından
Bulutlara tırmanıp geliyorum.
Bekle beni.

Resul Üstün

WİTALİ

eline sağlık

>Ç!KoLaTa<