Ne mutlu içindeki şeytanı taşlayıp, Kâbe’sini bulanlara

**O'NEAL** · 18-04-2008, 23:48

İnsan önce yüreğindeki Kâbe’yi bulmalı ondan sonra düşmeli Hac yoluna. Gideceği yolu bilmeyenler
kıblesine henüz karar vermeyenlerin gidebileceği bir yer yoktur.
Başını taştan taşa vurarak akan sular yatağı doğru değilse gedeceği yerde bir bilinmezdir.
Yanlış yol kırılmış ve yıkılmış kalpler bırakır hüzünlü mazide.
Nerede nasıl hangi mevkide olursa olsun insan önce gideceği yönü bulup pusulasını ona yöneltmeli.
Sonra revan olmalı yollara.
Doğru yönü bulmak kadar doğru yolda ilerlemek
yürümek için çaba göstermek gerekir.
Yürümek için içinde bir aşk yangını her gün yanmalı.
Yürekte yangın yoksa yol çekilmez olur.

En küçük engeller insanı yolundan döndürebilir.
Küçük bir çakıl taşı yoldaki bir tümsek
açılmış bir çukur yada yanlış bir işaret yada işaretçi
yoldan çıkarabilir insanı.

Varılmak istenen Kâbe’ye varıldığında sevgiliye kavuşulmanın verdiği heyecanla “buyur” denilmeli.
Yüreğinin seni çağırdığı yerde olmanın mutluluğuna gözyaşı ırmağı karışmalı.

Dönmeli bir Mevlevi semazen gibi ellerini açıp yüreğindeki Kâbe’nin etrafında.
Kendinden kaçıp kendini bulmalı. Kendinden uzaklaşıp kendine yaklaşmalı. Açılmalı içindeki demir perdelerle kapalı gönül kapısı.
Herkesi her şeyi kucaklayacak kadar genişlemeli.
Yıkmalı içindeki putları kendinden öncekiler gibi.
Eğmeli başını gökten toprağa eğilen güneş gibi.
Toprakta bir gölge olmalı gölgede hiç.

Gidip gelmeli içindeki vicdan vadisinde zemzem ırmağını bulmak için.
Pişmanlık duvarlarını yıkıp içindeki günah vadisine
bir beyaz ihramla yol almalı.

İçindeki gecenin siyah örtüsünün arkasından ağarırken gün
ellerini açıp vakfede durmalı.
Kalabalık bir mahkemenin önünde
sanık sandalyesinde yalnız yargılamalı kendisini.
Bütün günahlara karşı durur gibi dik ama
bir o kadarda mütevazi bir el açmalı sevgilisine.

İbrahim gibi bütün putları kırıp kendi boynuna asmalı gerektiğinde baltayı. Sonra en büyük nefis putunu devirmeli.
Ateşi ateşe atıp ateşi yakmalı ateşle.
Yandığında pişmeli piştiğinde yanmalı.
Alevlerden geriye kalan korlar güllün kırmızılığına dönüşmeli.
Yürekte bir tomurcuk yetim ve öksüz açmalı.
Kendinden hicret edip gönül dünyasında bir muhacir olmalı.

Bulmalı araya araya kaybolmuş merhameti aşkı şefkati
sabrı çileyi emeği umudu…

Tam arındım demeden günahları geride bırakıp
gitmeye hazırlanmadan önce içindeki şeytanı taşlamalı.
Başkalarının şeytanlarına söz söylemeden önce
en büyük taşı içindeki şeytana atmalı.

Dünyada bir muhacirken yüzünü sürdüğü topraklar eğildiği secde kırdığı putlar yaktığı benlik onu ensarlığa terfi ettirmeli.

Gittiği yer yöne vardığı her yere karşılıksız çıkarsız güller götürmeli.
Kendi bahçesinde yetiştirdiği gülleri
karamsarlık girdabındaki yüreklere sunmalı.
Dünyada gül açmayan bahçe kalmayıncaya kadar yürümeli.
Bir karınca misali varamasa da her gönle tutamasa da her uzatılan eli gidemese de çağrılan her yere ölmeli yolunda.

Arayan bulur Kâbe’sini bulan koşar sevdiğine arınır toprağın yağmurla arındığı gibi günahlarından kendinden.
Bir muhacir gibi yaşadığı dünyada bir ensar yüreği ile çalar
her sabah bütün kapalı kapıları.

Nice kervanlar çölün sıcağına susuzluğuna zahmetine rağmen tutmuşlar gül şehrinin ve gül neslinin yolunu.
Geride kalanlar birkaç gün daha müsaade bekleyenler işlerini bitirip evlatlarını yetiştirme telaşına düşenler
tali yolarda tökezleyenler benlikleri ayaklarına takılanlar
bir “keşke günü”ne kadar özgürlüklerinin köleliğini sürecekler.

Ne mutlu içindeki şeytanı taşlayıp Kâbe’sini bulanlara.

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder
Modları Göster
Normal Mod Ağaç Modununa Geç Otomatik Konu Moduna Geç

Okuduğunuz Konuya Benzer Konular
Konu	Konuyu Açan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Rüya tabirleri 1-	Topal solucan	Rüya Tabirleri	5	25-06-2008 11:25
Karısı Mutlu Olmayan Erkek Mutlu Olamaz	»GüĹümsé«	Çöp Forum	1	13-03-2008 03:37
Küçük kızı mutlu etmek(Lütfen Okuyun)	●Maѕuм Güηah●	Çöp Forum	8	15-11-2007 18:23
Mutlu Olmanın Püf Noktaları	ErAy	Başarının Anahtarı	3	06-09-2007 10:41
Acİllll!!:(	<\|S\|4Y3r\|>	LakLak Forum	3	19-05-2007 22:51

18-04-2008, 23:48	#1 (permalink)
O'NEAL	Ne mutlu içindeki şeytanı taşlayıp, Kâbe’sini bulanlara İnsan önce yüreğindeki Kâbe’yi bulmalı ondan sonra düşmeli Hac yoluna. Gideceği yolu bilmeyenler kıblesine henüz karar vermeyenlerin gidebileceği bir yer yoktur. Başını taştan taşa vurarak akan sular yatağı doğru değilse gedeceği yerde bir bilinmezdir. Yanlış yol kırılmış ve yıkılmış kalpler bırakır hüzünlü mazide. Nerede nasıl hangi mevkide olursa olsun insan önce gideceği yönü bulup pusulasını ona yöneltmeli. Sonra revan olmalı yollara. Doğru yönü bulmak kadar doğru yolda ilerlemek yürümek için çaba göstermek gerekir. Yürümek için içinde bir aşk yangını her gün yanmalı. Yürekte yangın yoksa yol çekilmez olur. En küçük engeller insanı yolundan döndürebilir. Küçük bir çakıl taşı yoldaki bir tümsek açılmış bir çukur yada yanlış bir işaret yada işaretçi yoldan çıkarabilir insanı. Varılmak istenen Kâbe’ye varıldığında sevgiliye kavuşulmanın verdiği heyecanla “buyur” denilmeli. Yüreğinin seni çağırdığı yerde olmanın mutluluğuna gözyaşı ırmağı karışmalı. Dönmeli bir Mevlevi semazen gibi ellerini açıp yüreğindeki Kâbe’nin etrafında. Kendinden kaçıp kendini bulmalı. Kendinden uzaklaşıp kendine yaklaşmalı. Açılmalı içindeki demir perdelerle kapalı gönül kapısı. Herkesi her şeyi kucaklayacak kadar genişlemeli. Yıkmalı içindeki putları kendinden öncekiler gibi. Eğmeli başını gökten toprağa eğilen güneş gibi. Toprakta bir gölge olmalı gölgede hiç. Gidip gelmeli içindeki vicdan vadisinde zemzem ırmağını bulmak için. Pişmanlık duvarlarını yıkıp içindeki günah vadisine bir beyaz ihramla yol almalı. İçindeki gecenin siyah örtüsünün arkasından ağarırken gün ellerini açıp vakfede durmalı. Kalabalık bir mahkemenin önünde sanık sandalyesinde yalnız yargılamalı kendisini. Bütün günahlara karşı durur gibi dik ama bir o kadarda mütevazi bir el açmalı sevgilisine. İbrahim gibi bütün putları kırıp kendi boynuna asmalı gerektiğinde baltayı. Sonra en büyük nefis putunu devirmeli. Ateşi ateşe atıp ateşi yakmalı ateşle. Yandığında pişmeli piştiğinde yanmalı. Alevlerden geriye kalan korlar güllün kırmızılığına dönüşmeli. Yürekte bir tomurcuk yetim ve öksüz açmalı. Kendinden hicret edip gönül dünyasında bir muhacir olmalı. Bulmalı araya araya kaybolmuş merhameti aşkı şefkati sabrı çileyi emeği umudu… Tam arındım demeden günahları geride bırakıp gitmeye hazırlanmadan önce içindeki şeytanı taşlamalı. Başkalarının şeytanlarına söz söylemeden önce en büyük taşı içindeki şeytana atmalı. Dünyada bir muhacirken yüzünü sürdüğü topraklar eğildiği secde kırdığı putlar yaktığı benlik onu ensarlığa terfi ettirmeli. Gittiği yer yöne vardığı her yere karşılıksız çıkarsız güller götürmeli. Kendi bahçesinde yetiştirdiği gülleri karamsarlık girdabındaki yüreklere sunmalı. Dünyada gül açmayan bahçe kalmayıncaya kadar yürümeli. Bir karınca misali varamasa da her gönle tutamasa da her uzatılan eli gidemese de çağrılan her yere ölmeli yolunda. Arayan bulur Kâbe’sini bulan koşar sevdiğine arınır toprağın yağmurla arındığı gibi günahlarından kendinden. Bir muhacir gibi yaşadığı dünyada bir ensar yüreği ile çalar her sabah bütün kapalı kapıları. Nice kervanlar çölün sıcağına susuzluğuna zahmetine rağmen tutmuşlar gül şehrinin ve gül neslinin yolunu. Geride kalanlar birkaç gün daha müsaade bekleyenler işlerini bitirip evlatlarını yetiştirme telaşına düşenler tali yolarda tökezleyenler benlikleri ayaklarına takılanlar bir “keşke günü”ne kadar özgürlüklerinin köleliğini sürecekler. Ne mutlu içindeki şeytanı taşlayıp Kâbe’sini bulanlara.