Eti yenilsin yenilmesin yaratılışı icabı vahşî olup insandan kaçan hayvana av; böyle bir hayvanı kaçmaz hale getirip yakalamaya da "avlama" denir.

"Size temiz olanlar helâl kılındı. Allah'ın size öğrettiği üzere alıştırıp yetiştirerek öğrettiğiniz avcı hayvanların sizin için tuttuklarını yiyin ve üzerine Allah'ın adını anın. " (el-Mâide 5/4)

"Deniz avı size helâl kılındı. " (el-Mâide 5/96) (ayrıca bk. el-Mâide 5/1 2 94 96). Ancak sadece eğlence maksadıyla avlanmak mekruhtur. Hac ve ihramdayken avlanmak haramdır.

Av hayvanlarının bir kısmının eti yenir bir kısmınınki ise yenmez. Bunlar ya derisi yünü ve dişleri gibi kısımlarından faydalanmak için ya da şerlerinden korunmak için avlanırlar.

Bu şartların bir kısmı avcı bir kısmı av hayvanı ve bir kısmı da av aletiyle ilgilidir.

1-Avcıda bulunması gereken şartlar a-Avcı; müslüman mümeyyiz âkîl veya Hristiyan ve Yahudî gibi ehl-i kitaptan olmalıdır. Bunların dışındakilerin kestikleri hayvan yenmediği gibi avları da yenmez.

c-Avcı silâhı ile vurduğu veya eğitilmiş hayvana yakalattığı avı elde etmek için başka bir şeyle meşgul olmayıp hemen harekete geçmelidir. Bazen atılan mermi ava isabet edip onu öldürmeyebilir. Bu nedenle avcının avını araması ve canlı olarak bulduğunda kesmesi gerekir. Aramayıp başka bir işle meşgul olur da sonra hayvanı ölü olarak bulursa eti yenilmez. Fakat oturup beklemeksizin ya da başka bir işle meşgul olmaksızın yaraladığı avını arayıp da ölü olarak bulursa eti yenir. (Meydanî el-Lübab III 220)

d-Ava silâh atma veya avı yakalayacak hayvanı gönderme işi bizzat ehil olan avcı tarafından yapılmalı ava ehil olmayan biri buna karısınıamalıdır. Resulullah (s.a.s.) taşla sapanla sopayla avlanmayı yasak etmişlerdir. Müslim'de rivayet edilen bir hadis şöyledir:

"Taş ne avlar ne de düşmanı yaralar. Ancak o diş kırar göz patlatır. "

"Okunu attığın zaman suya düşmemiş olmak kaydıyla avı ölü bulursan ye... Aksi halde suyun veya okun onu öldürdüğünü kestiremezsin. "

Avcılıkta dikkat edilmesi gerekli hususların başında elbette merhamet ve ihtiyaç gelmektedir. Ihtiyacı için avlanan bir müslüman merhameti elden bırakmamalı hayvanların üreme ve yavrulama zamanlarında avlanmamalıdır. Av hayvanlarının nesillerini kurutacak tabiatın dengesini bozacak bir avcılık mümini vebâle sokar.

a-Avlanan hayvan eti yenen cinsten olmalıdır. (bk. Eti Yenen Hayvanlar)
b-Yaratılışı icabı vahşî olup evcil olmamalıdır.
c-Haşeret cinsinden olmamalıdır.
d-Deniz hayvanlarından ise balık cinsinden (tatlı veya acı su balığı) olmalıdır.

3-Av aleti Av hayvanı ya eğitilmiş köpek atmaca doğan şahin gibi hayvanlarla veya ağ tuzak kurmak gibi vasıtalarla ya da yaralayıcı silâhla avlanır. Avlamada kullanılan hayvanlarda aşağıdaki şartların bulunması gerekir:

a-Ava salıverildiği zaman gitmelidir.
b-Av için yetiştirilmiş olmalıdır...

Köpeğin eğitilmiş olması; üç defa yakaladığı hayvanı yememesi doğan ve şahin gibi hayvanların da çağırıldığında geri dönmeleri ile bilinir.

Av günümüzde genellikle silâhla yapılmaktadır. Yukarıda belirttiğimiz gibi avcı ava silâh atarken besmele çekmeli hayvanı vurunca hemen koşup yanına varmalı ölmemiş ise kesmelidir. Yetişmeden silâhın tesiri ile ölmüşse bir şey gerekmez eti yenir. (Meydanî a.g.e. III 217 vd.)

Itiraf etmek gerekir ki Türkiyeli müslüman ve inançlı bayanlar ateist (ilâh tanımaz) bayanlardan genellikle daha kültürsüz. Aksine tam aksi olmalıydı. Çünkü dinimiz câhilligi kabul etmiyor ilmi emrediyor. Ama bu suç biraz da hanımlarımızın kendilerinin değil onların inançlarına ters düşmeyecek biçimde okumalarına müsâade etmeyen sistemlerin... Elbette okuma fırsatı bulabilen bayanlarımızı bu hükümlerden istisna sayıyoruz. Ancak şunu da hatırlatmalıyız ki tahsilli ve bilgili olmakla irfanlı ve bilinçli olmak ayrı ayrı şeylerdir. Benim muhterem annem gibi nice kadın vardır ki ümmi olmakla beraber mahdut ilmihal bilgisiyle öyle bir iman bilinç ve irfana sahiptir ki dinini ve örtüsünü en büyük şerefi sayar karşısındaki kadın profesör de olsa zerre kadar aşağılık kompleksine kapılmaz ve inancının gereğini kahramanca savunur.

1- Böyle olan bir bayanın kültürü giyim-kusam biçimi sosyal statüsü dünyaya bakışı seni etkilemiyorsa bu yönü karşısında ezilmiyorsan ve bu yönüyle onu üstün görmüyorsan
2- Her buluştuğunuz ve konuştugunuzda hâlinle ya da kâlinle ona inancının gereğini yavaş yavaş anlatabiliyor onu az dâ olsa etkiliyebiliyor ve sen ondan etkilenmiyorsan
3- Onun yanında yabancı bir erkeğe kapandığın gibi kapanıyorsan (Halvet koku ve süslü elbise hâriç. Bunlar böyle kadınlara karşı Allahu a'lem haram olmamalıdır)
4- O da Islama karşı istihzacı alaycı ve saldırgan değilse ya da böyle olsa bile sen onu bastırabiliyorsan... Konuşmanızda görüşmenizde insanî ilişkiler kurmanızda bir mahzur olmaz hattâ Allah'ın (c.c.) size de yükledigi "emr bil-ma'rûf"(da'vet) görevi gereği kurmalısınız da. Ancak kendinizi bu konumda göremiyorsanız bu tür ilişkilerden olabildiğince kaçınmalısınız. Çünkü insan hep kendinden üstün gördüğünü kabul ve taklit eder ve kimi üstün görür ve taklid ederse günün birinde onun gibi olur. Bu şaşmaz kuralı hiç unutmayın. Bir arada bulunan insanlar birleşik kaplar gibidirler. Birinden öbürüne doğru bir etkileşim akmıyorsa mutlaka öbüründen ona doğru akmaktadır. Sohbet ve râbıtadaki etkileşim böyle izah edilir. Bu yüzden Allah (c.c.) "Sâdıklarla beraber olun." (9/119) buyurur.

Kamerî ayların ilki olan Muharrem'in onuncu günü. Âşûre günü adını alan bu günde oruç tutulurdu. Âşûre orucu denen bu oruç İslâm'dan önce Araplar'ca bilinirdi. Âşûre kelimesinin İbrânice aşûr'dan geldiği ve o günde Araplar'ın oruç tuttuğu dikkate alınırsa kelimenin bütün Sâmî diller arasında ortak bir kelime olduğu anlaşılır. (Buhârî es-Savm 1; Umdetü'l-Kârî fi Şerhi Sahîhi'l-Buhârî V 351) Bu kelime Yahudîler'de büyük keffâret günü için kullanılmıştır. (Tevrat Levililer 16 29 vd.) Hz. Peygamber Medîne'ye geldiği zaman Yahudiler'in Âşûre günü oruç tuttuklarını gördü ve bunun ne orucu olduğunu sordu. Cevap olarak şöyle dediler:
"Bugün iyi bir gündür. Allah İsrailoğulları'nı Firavun'un zulmünden bugün kurtarmıştır. Musa (a.s.) Allah'a şükür için bugünde oruç tutmuştur. Biz de tutarız dediler. Hz. Peygamber; "Biz Musa'nın sünnetine sizden daha yakınız dedi ve o gün oruç tuttu ve ashabına da tutmalarını emir buyurdu. " (Buhârî es-Savm 69; Tecrîd-i Sarih VI 308 309)
Hz. Âişe'den nakledilen şu hadiste Allah Resulu'nun Mekke döneminde de aşûre orucu tuttuğu anlaşılır.
"Cahiliye devrinde Kureyş Âşûre gününde oruç tutardı. Hicretten önce Hz. Peygamber de aşûre orucu tutardı. Medine'ye hicret ettikten sonra bu oruca devam etti. Ashabına da tutmalarını emretti. Ertesi yıl Ramazan orucu farz kılınınca aşûre günü orucunu bıraktı isteyen bu orucu tuttu dileyen de bıraktı" (Buhârî es-Savm 69; Tecrîd-i Sarîh VI 307 308).
İslâm bilginleri aşûre orucunun vacip değil sünnet olduğunda görüş birliği etmişlerdir. Yalnız İslâm'ın başlangıcındaki hükmü konusunda Ebû Hanîfe vacip derken İmam Şâfiî müekked bir sünnet olduğunu söylemiştir. Ramazan orucu farz kılındıktan sonra bu oruç müstehap olmuştur. Ayrıca Yahudiler'e benzememek için Muharrem'in 910 ve 11'nci günlerinde oruç tutmak güzel görülmüştür.
Bugün bütün sünnî müslümanlarda Muharrem'in 10'u oruç günü kabul edilirken bazı tarihi sebeplerden dolayı da mukaddes sayılır. Özellikle Hz. Nûh'un gemisinin bugünde tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturduğunu anlatan söylentiler önemlidir.
Âşûre adlı tatlının menşei de buna dayanır. Gemidekiler o günü kutlamak istemişler ve geminin ambarında arta kalan erzakı karıştırıp bir aş pişirmişler. İşte aşûre pişirme âdeti buradan kalmıştır. Yine Âdem (a.s.)'in tövbeşinin bugünde kabul edildiği Hz. İbrahim'in bugünde ateşten kurtulduğu Hz. Yakub'un oğlu Hz. Yusuf'a bugünde kavuştuğu kaynaklarda kaydedilen rivayetler arasındadır.
Şiîler Hz. Hüseyin'in Kerbelâ'da şehit edildiği gün olan on Muharrem'i matem günü sayarlar ve Muharrem'in biri ile onu arasında gülmez et yemez yeni elbise giymez yeni bir işe başlamazlar. On Muharrem dövünme ve yas günüdür. Sonra yas bitti mi aşûre törenleri başlar.
Âşûre günü sürme çekmek gusül etmek kına yakmak büyükleri âlimleri hastaları ziyaret etmek yetimlerin başını okşamak hububât ve tatlı pişirmek İhlâs suresini okumak sevinmek ve bugünü ayrı bir gün olarak kutlamak İslâm'da olmayan bir davranıştır. Bu konuda Hz. Peygamber (s.a.s.)'den gelen ne sahîh ve ne de zayıf bir hadîs vardır. Hadîs diye rivayet edilen bazı sözler tamamen uydurmadır. Sahabeden ve dört mezhep imamından vb. kimselerden de bir rivayet olmadığı gibi muteber kitapların hiçbirinde de buna dair bir haber yoktur. (İbn Teymiye Mecmûu'l-Fetâvâ Kahire 1326 II 48; es-Subki el-Menhel Kahire 1393 X 209) O hâlde bugünde böyle bir tatlı pişirip yakınlara ve komşulara dağıtmak tamamen bid'at ve İslâmî olmayan bir örftür.