Kur’ân’ın Hıristiyan İnançlarına Bakışı

**O'NEAL** · 14-06-2007, 19:29

GİRİŞ

Ehli kitap terimi kutsal kitap sahipleri veyâhut kendilerine kitap verilen insanlar anlamına gelmektedir. Yine bu terim Kur’ân’da ve İslâm terminolojisinde daha önceki vahyedilmiş olan Tevrat ve İncil’in muhâtaplarını yani yahudi ve hıristiyanları ifâde etmektedir.
Bu terim vahiy yolu ile nâzil olmuş olan -tahrîf olmuşta olsa- ellerinde kitapları bulunan yahudi ve hıristiyanları müşriklerden ayırt etmek için kullanılmış. Ve Mekke döneminden sonra ortaya çıkmıştır. Dönmek tevbe etmek mânâlarına gelen yehûd Musâ (a.s.)’ın ümmeti için isim olmuştur. Nasârâ ise nasrânî kelimesinin çoğudur. Îsevîler kendilerine bu ismi vermişlerdir ki bu duruma sebep olacak üç izah yapılmıştır.
1. Hz. Îsâ’nın oturmuş olduğu ‘Nasire’ kasabasına nispetledir. İbn Abbâs ve Katâde’nin görüşü budur.
2. Kendi içlerinde birbirlerine yardım etmeleri sebebiyle bu ismi almışlardır.
3. Hz. Îsâ havârîlere: ‘Kim Allah’ın Dinine yardım edecek?’ diye buyurduğunda onların ‘Biz Allah’ın Dininin yardımcılarıyız.’ demeleri sebebiyle bu isimle isimlendirilmişlerdir.
Nasrânî Rumca Hıristiyan diye cevrilmiştir ki bu ‘Heristos’a nispetledir. Batılılar ise ‘krist’ diyorlar. Hıristos halâskâr yani fidye vererek kurtaran demektir. Bu ‘müncî’ diye açıklandığında ‘Nasrânî’ bunun arapçası olmaktadır. Binâenaleyh ‘Nasrânî’ Hıristiyan ‘Nasara’ ise Hıristiyanlar demek olur. Diğer bir görüşe göre Yunanca “Khristions” kelimesinden gelmektedir.Yağlanmış anlamına gelen Mesih kelimesinin yerine kullanılmıştır. İbrânîcesi ise “Meşiha” dır.
Bu iki dinin (Hıristiyanlık ve Yahudilik) peygamberleri kendi zamanlarında her elçinin üzerinde ısrarla durduğu Tevhid inancını tebliğ ederek içinde yaşadıkları kavmin insanlarını kendilerine tâbî olmaya çağırmışlar ümmetlerin ekserîsinin ortak paydası olan inkâr ile karşılaşmışlardır. Bu iki elçiye imân eden az sayılabilecek iki ayrı topluluk istikâmetlerini uzun süre sürdürememiş kendilerinden önceki ümmetlerin kitaplarının da başına gelen tahrifat zincirine onlarda katılmışlardır. Hz.Peygamber'den önce kendilerini İncil'e nispet edenler Muhammed a.s. geldikten sonra iki kısma ayrılmışlardır. Onların ekserisi Allah'tan gelen son kitaba iman etmemiş azınlık sayılabilecek bir kısmı son gelen vahye de teslim olarak Hz. Muhammed'in ümmetine dâhil olmuşlar ve Allah u Teâlâ vahiyle tanışıklığı olan ehli kitaptan son vahye de îman edenleri Kur'ân-ı Kerîm'in de övmüştür. Peygamberlere (...Musa'ya İsa'ya Muhammed'e) gelen vahiyleri bir bütün olarak görmeyip vahyin tamamına inanmamış olanları da İlâhî Kelâm'ın tamamına teslimiyet göstermediklerinden dolayı kınamış onların dînî liderleri olan râhib haham ve papazları hakikatleri saklamakla vasıflandırarak onları ve onlara tâbî olanları da dalâlet içerisinde kalan gazap ve lânete müstahak olan bir toplum diye nitelendirmiştir.

KUR’AN’ DA HIRİSTİYANLAR

I . Bölüm :

HIRİSTİYANLARIN İNANÇLARI

A . Hıristiyanların Allah İnancına Reddiye

Allah ilk insandan günümüze kadar binlerce insanı peygamberlik ile görevlendirmiş bununla beraber toplumların ekseriyeti gönderilen elçiyi reddetmiş inanan kesimler de zamanla dejenere olmaktan kendisini kurtaramamıştır. Geçmiş dinlerdeki bu bozulma bizzat o dinin uluları tarafından yapıldığı gibi aktarılan bilgiler sonraki nesillerce de hiçbir süzgeçten geçirilmeden kabule şâyân görülmüştür. Her bozulan kitabın ardından Allah-u Teâlâ ya bir nebî yada rasûl göndererek kullarına gönderdiği elçiye tâbî olmalarını emretmiş buna rağmen insanların az bir kısmı dışında yeni gelen elçiye imân eden olmamıştır. Her devirde yerleşik inançlar bozulmuşta olsa sırf 'eski' oldukları için kutsallaştırılmıştır. Toplumlar yeni gelen sadık elçiyi dinleme gereği dahi duymadan sudan bahanelerle inkar etmiştir. Bu süreç son elçinin gelişine kadar istisnasız her toplumda yaşanmış bu konuların tartışmaları da günümüze kadar süregelmiştir. Geçmiş bütün dinler için bahsettiğimiz bu bozulma halkasının içinde yer alan hıristiyanlar da tarihin gözü önünde inkar edilemeyecek kadar açık olarak bu tahrif dönemini yaşamışlar yapılan konsillerin neticesi olarak ta insanlığı üç ilahtan müteşekkil olan “Allah’a” îmân etmeye dâvet etmekten de imtinâ etmemişlerdir.
" Senden önce hiçbir resûl göndermedik ki ona: "Benden başka İlâh yoktur; şu halde bana kulluk edin" diye vahyetmiş olmayalım." (Enbiya 21/25) âyetten de anlaşılacağı üzere Allah-u Teâlâ bütün peygamberlerini tevhîd dinini yer yüzünde ikâme etsin diye yollamıştır. Lâkin hıristiyanlar; " Rahman çocuk edindi dediler.” Allah-u Teâlâ kendi hakkında söylenen bu söz üzerine; “Hakikaten siz pek çirkin bir şey ortaya attınız. Rahman'a çocuk isnadında bulunmaları yüzünden; neredeyse gökler çatlayacak yer yarılacak dağlar yıkılıp düşecektir! Halbuki çocuk edinmek Rahman'ın şanına yakışmaz.” (Meryem 19/88-92) buyurmuştur. Onlar hem Allah’a çocuk isnâd etmiş hem de o çocuğun da ilâh olduğunu söylemişlerdir. Allah-u Teâlâ bu batıl inancın hıristiyanların kalplerinden silinmesi için Îsâ (a.s.)’ın varlığa gelişini farklı üsluplarla anlatmış onları tekrar tekrar tevhîde davet etmiştir. “Andolsun ki "Allah kesinlikle Meryem oğlu Mesîh'tir" diyenler kafir olmuşlardır. Halbuki Mesîh ‘Ey İsrail oğulları ! Rabbim ve Rabbiniz olan Allah'a kulluk ediniz. Biliniz ki kim Allah'a ortak koşarsa muhakkak Allah ona cenneti haram kılar; artık onun yeri ateştir ve zalimler için yardımcılar da yoktur’ demişti." (Mâide 5/72.) Meryem oğlu Mesih’e ‘Allah’ diyenler gerçek tevhîdi inkâr etmişlerdir. Çünkü Mesih İsrâil oğullarını yalnız Allah’a kul olmaya çağırmıştı. Allah’tan başkasına Allah demek ise şirktir. Allah kendisine ortak koşanlara cenneti haram kılar. Öylelerinin yeri ateştir. Hıristiyanlardan bir kısmı İsâ (a.s.)’a İlahtır derken diğer bir kesim de ‘Allah üçün üçüncüsüdür’ demiştir. Bu grup hakkında Allah-u Teâlâ onlara hitâben şöyle buyuruyor:"Andolsun ‘Allah üçün üçüncüsüdür’ diyenler de kafir olmuşlardır. Halbuki bir tek Allah'tan başka hiçbir ilah yoktur. Eğer diye geldiklerinden vazgeçmezlerse içlerinden inkâr edenlere acı bir azap isabet edecektir." (Mâide 5/73) Şu halde ‘Allah üçün üçüncüsüdür’ diyenler ilâh üçtür lâkin Allah birdir bu üçün biridir demiş oluyorlar. Bu bize gösteriyor ki hıristiyanlar teslîsleri ile Allah üçtür demiyor İlâh üçtür diyor ve Allah’ı bu üçün üçüncüsü sayıyor. Yâni üç ilahın üçünü de saymadan ‘Allah’ denilmiş olmuyor. Nazarlarında ‘cevher’ veya ‘tabiatı ulûhiyyet’ birdir lâkin şahıs üçtür. (Baba Oğul ve Kutsal Ruh’tan oluşan) ekânîmi selâsenin her biri bir ilâhtır. İşte Hıristiyanların teslîsinde İlah hem üç hem de birdir. Bu ise iki yönü ile küfürdür. Birincisi; hakîkatte bir ilahtan başka ilah olmadığı halde üç ilah farz etmek ve bunlardan her birine gerçek ilah demektir ki bu açık bir şirktir. Birinin hakkı olan ulûhiyyeti onunla beraber ikiye daha vermektir ki bu yalandır zulümdür. Allah’ın hakkını inkârdır. Bu şirk içinde yalan bir tevhîd davasıyla Allah’ı bu üçlünün üçüncüsü farz etmek Allah’tan başkasına Allah demektir ki bu da Allah’ı ve O’nun evveliyetini inkâr etmek demektir. Onlar tenâkuz içindedirler. Sonuç olarak ‘üçün üçüncüsü’ demek ‘Allah Meryem oğlu Mesih’tir’ demenin diğer bir tâbiridir. Bu iki tâbir; biri tevhid sûretinde şirk diğeri de şirk içinde tevhid iddiâ eden Hıristiyanların teslîsinin her iki yönü ile küfür olduğunu anlatmaktadır. Binâenaleyh bunlarda dînîn esâsının birinci rüknü olan “Allah’a îmân” şartı mevcut değildir.
Onlar Allah’a çocuk isnâdında bulunmuşlar ‘Çocuk babasından bir cüzdür’ kâidesince İsâ’ya da Allah demişlerdir. İslâm inancına göre ise Allah’a ‘Baba’ demek küfürdür. Hıristiyanların müşriklere iştirâk ettikleri şeylerden biri de bu ‘çocuk’ meselesidir. Müşrikler melekleri Allah’ın kızları sanırlardı. Yahudiler Uzeyr’i Hıristiyanlar da İsâ’yı Allah’ın oğlu kabul ederler. Bunların hepsi şirktir.
Allah-u Teâlâ hıristiyanların bu iddiâlarına karşı peygamberinin şöyle demesini emretmiştir.“ Eğer Rahmân olan Allah’ın çocuğu olsa ona kulluk edenlerin ilki ben olurdum.” (Zuhrûf 43/81) Âyetteki bu ifâde şart edatı ve cevap cümlesinden oluşan şartlı önermedir. Cümle bâtıl şart ve yanlış cezâdan oluşan gerçek bir kaziyye-i şartiyye (şartlı önerme)dir. Çünkü bizim “Allah’ın çocuğu vardır” şeklindeki sözümüz bâtıl ve yanlıştır ve yine bizim “Ben ona tapanların ilkiyim” şeklindeki sözümüzde yanlıştır. Zîrâ hükümdârın bir çocuğunun olması durumda kölesinin padişâha hürmet etmesi gerektiği gibi çocuğuna da hizmet etmesi gerekeceği sâbit olmuş olur. Âyetteki bu sözden maksat şudur: “Ben inat ve işi yokuşa sürmek için O’nun çocuğu olmadığını söylemiyorum. Çünkü O’nun çocuğu olduğuna dâir bir delilin bulunması halinde onu kabullenen ve ona hizmet etmenin gerekli olduğunu îtirâf eden ben olurdum. Ancak ne var ki; ne böyle bir çocuk söz konusudur ne de onun varlığına dâir bir delil vardır. Tam aksine çocuk olmadığına kesin deliller bulunmaktadır. O halde daha nasıl ben bir çocuk olduğunu söyler bunu benimserim !” İşte bu sözler aslâ te’vîle ve zâhirden sapmaya ihtiyaç bırakmayacak mükemmel ve son derece açık sözlerdir. Allah’ın gerçekten bir olduğu aklî ve naklî deliller ile sâbit olunca onların şirki ispat için aklî ve naklî delil getirme imkânı olmadığından sûkûtları mecbûrîdir. Binâenaleyh sen onlara şirke dâir “delillerinizi getirin” (Enbiyâ 21/24) de ki; gittikleri yolun yanlış olduğunu bilsinler. Zîrâ bütün peygamberlerin kitapları tevhîd üzere ittifak ettiklerinden şirke dâir delili naklî olmadığı gibi delili aklînin de olmadığı da meydandadır. Eski bir Râhîb olan Dawid Benjamin Keldânî (müslüman olduktan sonra Abdu’l Ehad Dâvud ismini almıştır): “Teslîse inanan kimseler ‘teslisin her üç şahsı Kâdir Ebedi Hâzır ve Mükemmel Allah’tır; ancak üç tane hâzır kâdir ebedî ve mükemmel Allah yoktur O bir tanedir’ derler. Böyle bir akıl yürütmede şayet safsata yoksa şöyle bir denklem ile kiliselerin bu “esrârengiz formülünü” teşhîr edebiliriz: 1 İlah = 1 İlah + 1 İlah + 1 İlah ; veya 1 İlah = 3 İlah. Siz üç ünitenin bir üniteye eşit olduğunu ispat etmeye çalışırken çok mağrur; üçün bire eşit olduğunu kabul ederken de o derece zavallısınız...Üç ilaha inandığınızı itirâf edecek kadar da cesur değilsiniz” demektedir.

B . Hıristiyanların Îsâ (a. s.) Hakkındaki İnançlarına Reddiye

1 . Îsâ (a.s.) Allah’ın Kulu ve Râsûlüdür

Mesih’in ilk izleyicilerinin inançları büyük ölçüde şahid oldukları gerçeğe ve peygamberlerinin kendilerine öğrettiğine uygun düşüyordu. Fakat daha sonra hırıstiyanlar Mesîh’e saygı ve bağlılık göstermede sınırları öylesine aştılar ve inançlarının felsefî yorumlarından fantazilerinden öylesine etkilendiler ki Mesîh’in gerçek öğretileriyle ortak hiçbir yanı olmayan yeni bir din îcâd ettiler.
Kur’ân Hıristiyanların öğretilerinin aksine İsâ (a.s.)’ın beşer ve insanlara gönderilmiş bir elçi olduğunu defâat ile anlatmıştır. İsâ (a.s.) iftirâya uğrayan Meryem vâlidemizin kucağında iken kavmine söylediği ilk söz “ ‘Ben şüphesiz Allah’ın kuluyum. Bana kitap verdi ve peygamber yaptı.’” (Meryem 19/30) olmuştur. Bu sözün o zamanda söylenmesinde bir kaç fayda mevcuttur. ‘Şüphesiz ki ben Allah’ın kuluyum’ sözünün söylenmesi hıristiyanlarda hasıl olan vehimler içindir. Bu söz ile hıristiyanların bütün kuruntuları giderilmiş olmalıdır. Yine bu söz ile onun kulluk (ubûdiyet) üzere olduğu belirtilmiştir. Bu söz Meryem vâlidemizden zînâ töhmetini ortadan kaldırmıştır. Fakat İsâ (a.s.)’ın öncelikle bu durumu değil de kul olduğunu söylemesiyle sanki Allah’a yapılan iftirâyı ortadan kaldırmak İsâ (a.s.)’ın annesinden bu iftirâyı def etmekten daha evlâdırmanası çıkmaktadır. İsâ (a.s.) kul olduğunu belirtmiştir. Şâyet bu haliyle o doğru söylüyor ise amaçlanan maksat hâsıl olmuş olur. Fakat yalan söylüyor ise yani kendi dediği gibi o kul değil ise onun kuvveti îlâhî değil şeytânîdir. Bu iki takdirde de onun ilahlık cevheri iptâl edilmiş olur. Allah’a yapılan bu töhmetin kaldırılması İsâ (a.s.)’nın annesine yapılan iftirânın da kaldırılmasını ifâde eder. Zîrâ Allah-u Teâlâ bu büyük mertebe ve yüksek makâma suçlu-günahkâr bir kadının çocuğunu seçmez.
Allah (c.c.) İsâ’nın babasız doğmasını onun Allah’ın oğlu olduğuna delil gösterenlere Âdem (a.s.)’ın durumu misâl göstermiş ve şöyle buyurmuştur: “Allah’ın katında İsâ’nın durumu –kendisini topraktan yaratıp sonra ‘ol’ demesiyle olmuş olan- Âdem’in durumu gibidir.” (Âl-i İmrân 3/59) Eğer bir mûcize sonucu dünyaya gelmek insana Allah veya Allah’ın oğlu olma hakkını veriyor ise Âdem buna daha lâyıktır. Çünkü Âdem anasız ve babasız yaratılmıştır oysa İsâ’nın sadece babası yoktur. Bu âyet ile hıristiyanların İsâ’nın (a.s.) ilâhlığı inançlarının tamamen yanlış olduğu bildiriliyor. O sadece Allah’ın (c.c.) dileği ile mûcizevî bir şekilde dünyaya gelmiş ve kendisine peygamberliğin apaçık bir kanıtı olan mûcizeler verilmiş bir insandır. İsâ (a.s.)’a hasredilen bu özel davranış nedeni ile onun ilâh olduğu İlahın oğlu olduğu veya otoritesinde Ona ortak olduğu sonucuna varmak tamâmen yanlıştır.

2 . Îsâ’nın (a.s.) Ulûhiyyetinin ve Teslîsin Reddi

“Fırkalar kendi aralarında anlaşmazlığa düştüler” (Meryem19/37) âyetinin tefsîrinde Katâde’nin beyânına göre Benî İsrâil bir yerde toplanarak dört ayrı cemaat çıkarttılar. Îsâ (a.s.) göğe yükseltildiğinde bu cemaatlerin her birerinin ileri gelen âlimleri Îsâ (a.s.) hakkında şüpheye düşmüşlerdi. Onlardan bir grup “O ilahtır. Yeryüzüne indi dirilttiğini diriltti ve öldürdüğünü de öldürdü sonra da gökyüzüne çıktı” dediler. Onlar Yakubiyye fırkasıdır. Üçüncü grup onlara “yalan söylüyorsunuz” dedi. Onlardan ikinci grup üçüncü gruba “O İlah’ın oğludur” dedi. Onlar da Nastûriyye fırkasıdır. İkinci grupta onlara “siz yalan söylüyorsunuz”dedi. Sonra bu iki gruptan biri diğerine “O üçün üçüncüsüdür Allah da Îsâ da Îsâ’nın annesi de ilahtır” dediler. Onlar da İsrâillilerdir. Dördüncü grup ise hepsine “Yalan söylüyorsunuz bilakis o Allah’ın kulu rasûlü rûhu ve kelimesidir.” dediler. Bunu söyleyenler ise o dönemdeki müslümanlardır. Onlardan kim bu son söylenene inanmış ise onu öldürdüler ve o inançlı insanları mağlûp ettiler. Bu durum Allah-u Teâlâ’nın şu sözünde anlatılmıştır: “İnsanlardan adâleti (doğruyu) emredenleri öldürenlere acı verecek olan bir azâbı müjdele.” (Âl-i İmrân 3/21) İşte burada belirtilen dördüncü fırkanın takipçileri İsâ (a.s.)’a da diğer gruplardan daha yakın olan tevhîd ehli bugünkü müslümanlardır. Tevhid ehlinin zıddı olan şirk ehlinin yapmış olduğu şey ise; Birden fazla zâtı cins veya nev’î birlik ile ilahlık vasfında birleştirmektir. Hıristiyanlar da teslislerinde “Baba ilah kendi ilahlığı cevherinden oğula ve Ruhu’l Kudüse birer cevher vermiş her biri birer ilah olan üç uknûb yani Baba oğul Ruhu’l Kudüs bu üç zât hem cevherde hem ilahlık vasfında birleşip bir ilah olmuştur.” demekle önce Allah’ı bir cevherden üç şahsa bölüp sonra da üç şahsı cevherlerinin cinsi ile ilahlık sıfatında birleştirerek bir şahıs haline getirmişler ve bu sûretle Baba oğul ve Kutsal Rûhu hem cevherde hem de sıfatta birleştirerek soy isimde birleştirir gibi birleştirmişler “Üç şahıs bir şahıstır üç ilah bir ilahtır. Çünkü cevherleri ve sıfatları birdir.” demişlerdir. Allah-u Teâlâ da onun “sadece bir peygamber” olduğu üzerinde durmuş ona nispet edilen ilâhlığı nefyetmek annesi Meryem’e verilen ilâhın annesi unvânını da iptal etmek üzere “her ikisi de yemek yerlerdi.” (Mâide 5/75) buyurmuştur. Bu âyet Hz. İsâ’yı tanrı kabul eden hıristiyan doktrinini açıkça reddeder. Eğer bir kişi onun ne olduğunu içtenlikle bilmek isterse burada verilen işâretlerin yardımı ile kolayca insandan başka bir şey olmadığı yargısına varacaktır. Hıristiyanların kendi İncilleri onu sadece bir insan olarak nitelerken İlahlığı Hz. Îsâ’ya vermekte ısrâr etmeleri zihnî sapıklığın tuhaf bir mârifetidir. Bu onların İncillere değil de kendilerinin îcâd edip ilâhlığa yükselttikleri hayali bir Îsâ’ya inandıklarının açık bir delilidir. Allah-u Teâlâ hıristiyanlara bu vehmi bırakmalarını emretmiş ve şöyle buyurmuştur: “Ey Kitap ehli dininiz hakkında haddi aşmayın. Allah’a karşı doğru olandan başka bir şeyi söylemeyin. Meryem oğlu Mesîh Îsâ yalnız Allah’ın peygamberi ve kelimesidir ki onu Meryem’e bırakmıştır. O Allah tarafından gelen bir ruhtur. Artık Allah’a ve peygamberlerine inanın da (Allah) ‘üç’tür demeyin. Kendiniz için hayırlı olmak üzere (bundan) vazgeçin. Allah ancak tek bir İlahtır. O herhangi bir çocuğu bulunmaktan münezzehtir...” (Nisâ 4/171)
Kur’ân kitap ehlinden Hıristiyanların daldıkları aşırılıklara temas etmekte ve onlara dinde aşırı gitmemelerini Hz. İsâ hakkında tevhid inancına aykırı düşen şeyleri söylememelerini emretmektedir. Hıristiyanlar İsâ’ya -hâşâ- Allah’ın oğlu ulûhiyyeti oluşturan üç unsurdan biri gözü ile bakmışlar Onu Allah’ın bir parçası saymışlardır. Bunlar dinde aşırı gitmektir. Peygambere sevgi ve saygının putperestliğe dönüştürülmesidir. Sevgi ve saygı tevhîde aykırı bir biçim alınca artık saygı sınırını aşar küfre dönüşür haram olur.

3 . Îsâ (a.s.) Çarmıha Gerilmemiştir

Hıristiyanlar bu konuda Kur-ân’ın beyân ettiği hakikatten farklı olarak Îsâ (a.s.)’nın çarmıha gerildiğine öldüğüne gömüldüğüne üçüncü gün tekrar canlandığına göklere çıkıp Kâdir olan Baba Tanrı’nın sağına oturduğuna oradan gelip ölüleri ve dirileri hesaba çekeceğine inanırlar. Bütün bunlar katoliklerin inanç esaslarındandır.
Çarmıha gerilme hususunda hıristiyan fırkalarından olan Nastûriyye Melkâniyye ve Ya’kubiyye’nin farklı izahları vardır.
Nestûrîler İsâ (a.s.)’nın mânevî yönden (lâhut) değil maddî (nâsut) bakımdan çarmıha gerildiğini iddia etmiştir.
Melkânîler ise “Öldürme ve haça germe işi onun lâhutuna ulaşmıştır. Fakat bu doğrudan doğruya olmayıp ihsâs ve şuur (hissetme) sûreti ile gerçekleşmiştir.” derler.
Ya’kûbiyye ise öldürme ve çarmıha germe işi iki cevherden meydana gelmiş tekrâr bir cevher olan Mesih’te meydana gelmiştir.” demişlerdir.
Bu konudaki bilgilerin en doğru kaynağı olan Allah-u Teâlâ Kur’ân’da şöyle buyurmuştur:
“Ve: ‘Biz Allah’ın peygamberi Meryem oğlu Mesîh Îsâ’yı öldürdük’ demeleri sebebiyle (dir ki kendilerini rahmetimizden kovduk). Oysa onu öldürmediler ve onu asmadılar. Fakat (öldürdükleri adam) onlara (Îsâ) gibi gösterildi. O’nun hakkında ihtilâfa düşenler tam bir kararsızlık içindedirler. Bu hususta zanna uymak dışında hiçbir bilgileri yoktur. Onu kesinlikle öldürmediler. Bilakis Allah onu kendi katına yükseltti...” (Nisâ 4/157158)
Bu konuda İslâm âlimleri yukarıda geçen âyeti farklı yaklaşımlar ile izâh etmişlerdir.
Birinci izâh: Kelâmcıların çoğu şöyle demişlerdir: “Yahudiler Îsâ (a.s.)’ı öldürmek istediklerinde Cenâb-ı Hak onu göğe kaldırdı. Bunun üzerine yahudilerin başkanları halk arasında bir karışıklık çıkmasından korktular. Ve bir adamı yakalayıp öldürdüler sonra da çarmıha gerdiler. Sonra halka onun Mesîh Îsâ olduğu imajını verdiler. Halk İsâ’nın ancak adını biliyordu. Çünkü o insanların içine fazla karışmazdı. Buna karşı “Hıristiyanlar atalarından Hz. Îsâ’yı ölmüş olarak gördüklerini rivâyet ettiklerini nakletmişlerdir.”de denemez. Çünkü biz diyoruz ki: “Hıristiyanlara göre tevâtür yalan üzerinde ittifak etme ihtimâli de bulunan az sayıda insandan meydana gelen bir topluluğa dayanır.”
İkinci izâh: “Allah Teâlâ Îsâ (a.s.)’nın şeklini başka bir insana vermiştir” Bu izâha göre değişik açıklamalar yapılmıştır:
a: Yahudiler Îsâ (a.s)’nın arkadaşları –havârîler- ile birlikte falancanın evinde olduğunu öğrenince yahudilerin lideri olan Yahuda avânesinden Taytâyus isminde bir adama O’nun yanına girip öldürmek için onu evden çıkartmasını emretmişti. Bu adam Îsâ (a.s.)’ın yanına girince Cenâb-ı Allah Îsâ (a.s)’yı göğe yükseltmiş ve Taytâyus’a Hz. Îsâ’nın şeklini vermiş. Binâenaleyh yahudiler onu Îsâ zannederek çarmıha germiş ve öldürmüşlerdir.
b: Îsâ (a.s.)’ın havârilerinden olduğunu iddiâ eden bir münâfık vardı. Bu münâfık yahudilere gidip Îsâ (a.s.)’ın yerini onlara haber verdi. Bu adam yahudilerle birlikte Hz. Îsâ’yı yakalamak için içeri girdiklerinde Allah Teâlâ Hz. Îsâ’nın şeklini o adama verdi. Böylece o adam öldürüldü ve çarmıha gerildi.
c: Yahudiler Hz. Îsâ’yı yakalamayı kafalarına koymuşlardı. Hz. İsâ’nın yanında on havârisi vardı. Îsâ (a.s.) onlara “Kim kendisine benim sûretim verilmesi karşılığında cenneti satın almak ister ” dedi. İçlerinden birisi “Ben...” dedi. İşte bunun üzerine Allah Teâlâ ona Hz. İsâ’nın şeklini verdi. O evden çıkarılıp öldürüldü. Hz. Îsâ’da göğe kaldırıldı.” Bütün bunlar birbirlerinden farklı açıklamalardır. İşlerin hakikâtini en iyi Allah bilir. Bu son izâhat Muhammed (a.s.)’ı öldürmeyi kararlaştıran müşriklerin kurduğu tuzağa karşı Efendimizin yatağına yatarak canını hiçe sayan Hz. Ali’nin durumunu hatırlatmaktadır. Zîra her ümmetin içinde hakikatlere kulaklarını kapatanlar olduğu gibi yalnız inancı uğruna canını fedâ etmekten çekinmeyenler insanlar da mevcuttur.
Benî İsrâil demişlerdi ki biz Allah’ın peygamberi Meryem oğlu Îsâ’yı öldürdük.” Onlar biz bunu yaptık demişlerdir. İşte bu söz onların Hz. Îsâ’yı öldürmeye istekli olup bu hususta çalışıp çabaladıklarına delâlet eder. Hiç şüphe yok ki bu kadarı bile büyük bir küfürdür. Eğer “Yahudiler Îsâ (a.s.)’ya inanmıyorlar ona düşmandırlar ve ona ‘zinâkârın oğlu’ demişlerdir. Binâenaleyh onlar niçin “Biz Allah’ın peygamberi Meryem oğlu Mesih İsâ’yı öldürdük” desinler? denirse onlar bunu istihzâ yolu ile söylemişlerdir. Nitekim Firavun da Mûsâ (a.s.) hakkında “Size gönderilen (bu) peygamberiniz gerçekten bir delidir” (Şuârâ 26/27) demiştir.
Sonuç olarak Ehli kitap diğer meselelerde olduğu gibi bu konuda da hakikatten uzaklaşmış ve zan üzerine bir din inşâ etmişlerdir.

C . Hz. Meryem İnançlarına Reddiye

Îsâ (a.s.)’ın risâlet ile gönderildiği kavim olan Benî İsrâilli yahudiler Îsâ (a.s.)’ın annesini zinâ ile suçlarken daha sonra gelen kendilerini O’na nispet eden hıristiyanlar da kendi peygamberlerine ‘İlah’ peygamberlerinin annesine de ‘İlah’ın Annesi’ diyerek çok büyük bir iftirâda bulunmuşlardır. Bir kavim ifrat diğer kavim ise tefrite giderek olanı olduğundan farklı bir yere koymuş dolayısıyla zulmetmişlerdir. Ve ‘iyi bilin ki Allah’ın lâneti zâlimlerin üzerinedir.’ (Hûd 11/18)
Hesap günü “Allah: ‘Ey Meryem oğlu Îsâ insanlara Allah’ı bırakıp ta beni ve anamı iki ilah edinin diyen sen misin?’ dediği zaman o (şöyle) söyledi: ‘Seni tenzîh ederim (Yâ Rab) hakkım olmayan bir şeyi hiç söyleyebilir miyim? Bunu söylemiş olsaydım Sen muhakkak bilirdin! Sen benim içimdeki her şeyi bilirsin halbuki ben Senin zâtında olanı bilemem. Şüphesiz ki bütün gaybı bilen ancak Sensin.” (Mâide 5/116) Hz. Îsâ kendisinden önce yaşamış diğer bütün peygamberler gibi sadece bir fânîdir. Ve Hz. Meryem’in “Allah’ın Annesi” olduğunu hiç bir zaman iddiâ etmemiştir.
“Meryem oğlu Îsâ bir peygamberden başka bir şey değildir. Ondan evvel de peygamberler gelip geçmiştir. Onun annesi hakikatten aslâ sapmamış biriydi. İkisi de (diğer insanlar gibi) yemek yerlerdi...” (Mâide 5/75) Âyette de görüldüğü üzere Hz. Îsâ’da annesi Meryem de ihtiyaç sâhibidir. Herhangi bir ihtiyaca muhtâç olanlara ilah demek muhtaç değil demektir. Bu ise tenâkuzdur yalandır. Binâenaleyh sadece yemek yediklerinden dolayı bile ne İsâ’nın ne de annesinin ilah olmadığı ortadadır. Ey Hıristiyanlar eğer sizin dediğiniz gibi –hâşâ- ilah olsalardı bu gibi şeylere muhtâç olmazlardı. Çünkü ulûhiyyet yiyip içmekten baba olup çoluk çocuk sâhibi olmaktan ve diğer ihtiyaç sebebi olan şeylerden münezzehtir.
Hıristiyanlar teslislerine Hz. Meryem’in dâhil olmadığını ve ona oğlu İsâ gibi ilâh denilmediğini ileri sürerek âyete îtirâz etmek istemişlerdir. Lâkin İbn Hazm’ın ’Fisâl’ inde belirttiği gibi hıristiyanlardan “Berberâniyye’ fırkası Hz. Îsâ’ya da annesi Meryem’e de ilah diyorlardı. Bu hıristiyan mezhebi daha sonraları yok olmuş ve takipçileri kalmamıştır. Fakat buradan anlaşılan odur ki bu mezhebin tâkipçileri teslîsi; Baba anne ve oğul kabul etmekte idiler. Ayrıca hıristiyanların kiliselerinde Hz. Îsâ gibi Hz. Meryem’in resimlerine (ikonlarına) karşı tutumları daona ibâdet etmekten başka bir şey değildir.

D .Ruhu’l Kudüs İnançlarına Reddiye

İznik’te yapılan birinci Kosilde (325) Baba ve Oğul’un aynı cevherden olduğu kabul edilmiş ve bu Konsilde Ruhu’l Kudüs’ün Tanrılığından aslâ bahsedilmemişti. Fakat 381’de İstanbul’da yapılan konsilde (1. Konsil) Kutsal Ruh’un baba ve oğul gibi tanrı olduğuna karar verildi.
Rûhu’l Kudüs Ruh-u Mukaddese mânasına gelmesi yönü ile Cebrâil(a.s.)’ın şânına ta’zîm ve yücelik mertebesini beyân etmek içindir. Ruhu’l Kudüs hakkında müfessirler değişik rivâyetlerde bulunmuşlardır:
1. Mücâhid ve Rebî’in beyânına göre “el-Küdüs””el-Küddûs”gibi Allah’ın isimlerindendir. Binâenaleyh bu kelime Ruhullâh demek olabilir. Nitekim bu sebebten dolayı Hz.Îsâ’ya da Ruhullâh denmiştir.
2. İbn Abbas’tan bir rivâyete göre burada Ruhu’l Kudüs Allah’ın(c.c.) ismi A’zamıdır ki o bu isimle ölüleri diriltmiştir.
3. İncil’dir.
4. Katâde Suddî Dehhâk ve Rebî’nin beyanına ayrıca İbn Abbas’tan diğer bir rivâyete göre Ruhu’l Kudüs Cebrâil’dir. Bu söz için en kuvvetli görüş denilmiştir. Nitekim Efendimiz (a.s.) Hassân bin Sâbit’e “Kureyş müşriklerini yer Ruhu’l Kudüs seninledir” buyurduğu gibi başka bir zamanda da “Cibrîl seninledir” buyurmuştur. Buradan da anlaşılıyor ki Ruhu’l Kudüs Cebrâil’in diğer bir ismidir.
Nitekim Allah Meryem vâlidemizden bahsederken “Kendisine Ruhumuzu göndermiştik oda düzgün bir beşer kılığında görülmüştü.”(Meryem 19/17) buyurmuştur ki oda Cebrâil demektir. Ruhu’l Kudüs şahsiyeti Îsâ’nın cüz’ü değil onun müeyyidi yani yardımcısı doğrulayanıdır. Binâenaleyh hıristiyanların Ruhu’l Kudüs’ü ilah olarak kabul edilen Îsâ’nın şahsiyetine dâhil bir zâtî asıl olarak tasavvur etmeleri bâtıldır.

E . Hıristiyanlar Rûhânilerini Rab Edinmişlerdir

“Onlar Allah’ı bırakıp hahamlarını râhiplerini ve Meryem oğlu Mesîh’i rabler edindiler. Halbuki o (tanrı edindikleri) de ancak bir olan Allah’a ibâdet etmekle emrolunmuşlardı. Ondan başka hiçbir ilâh yoktur. O bunların şirk koştukları her şeyden münezzehtir.” (Tevbe 9/31) Âyette hıristiyanların din adamlarını ve Meryem oğlu Mesîh’i tanrılaştırdıkları bildirilmektedir. Lâkin âyette yer alan “rabler” den maksat yahudi ve hıristiyanların âlim ve ruhbanlarının âlemin ilahları olduklarına inanmaları manası olmayıp o ahbâr ve ruhbanlarına her türlü emir ve yasaklarında itaat etmeleridir. Rivâyet olduğuna göre Adiyy b. Hatim henüz hıristiyan iken kız kardeşinin teşvîki ile bir gün Hz. Peygamber (s.a.s.)’e geldi. Hz. Peygamber o esnâda Berâe (Tevbe) Sûresini okuyordu. O bu âyete gelince Adiyy: “Ben Peygamber’e ‘Biz onlara tapmıyoruz ki’ dedim. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.): ‘Onlar Allah’ın helâl kıldığını haram kılmıyorlar mı bu sebeple sizde onları haram kabul etmiyormusunuz? Yine o ahbâr ve râhipler Allah’ın haram kıldığı şeyleri helâl saymıyorlar mı yine o sebeple sizde onları helâl kabul etmiyor musunuz?’ buyurdu. Ben de ‘evet’ deyince Hz. Peygamber (a.s.) ‘İşte bu onlara ibâdet etmek demektir’ dedi.” demiştir.
Bu rivâyetten de anlaşıldığı üzere her hangi bir kimsenin Allah’ın emrine aykırı sözlerini kabul edip ona uymak onu tanrılaştırmak demektir. İnsanların din adamlarının liderlerinin her dediklerini yapmaları çoğunlukla onlarda ilâhî bir güç olduğuna inanmalarından kaynaklanmıştır. İnsanlar öteden beri din adamlarını liderlerini böyle inançlarla tanrılaştırmış putlaştırmışlardır. İnsanı tanrılaştırmak yaratılış yasalarına aykırıdır. İşte Kur’ân bu tür putlaştırmaları reddetmekte yalnız Allah’a tapılacağını bildirmektedir.
Hıristiyanların rahiplerini “rab” edinmesi tarihin belli bir dönemine âit tarihsel bir vâkıâ değildir bu uygulamanın kaynağı tahrîfe uğramış İncil pasajlarında da mevcuttur. Matta İncil’inde şöyle denmektedir: “Yeryüzünde her ne bağlarsan göklerde bağlanmış olacak ve yer yüzünde her ne çözersen göklerde çözülmüş olacak.” (Matta 16/19) Zîrâ hıristiyanların şuan ki inançları geçmişte yapılan konsillere dayanmaktadır. Bu konsiller kendilerini (hüküm koyucu) Şâri’ yerine koyarak akîdeleri ve ameli hükümleri koyup kaldırmışlar hıristiyanlar da onlara tâbî olmuşlardır. Böylece din adamları sınıfı pek az dinde sahip olunan bir otorite elde etmişlerdir.

II . Bölüm

HIRİSTİYANLARIN TARİHTEKİ VE GÜNÜMÜZDEKİ TUTUMLARI

F . Diğer Vahiy ve Peygamberlere Bakışları

Hıristiyanlar kendileri dışında ki hiçbir vahyin takipçisini doğru yolda görmemekte diğer bütün insanların -delilleri olmadığı halde- batıl yollarda olduklarını iddiâ etmektedirler. Zîrâ Allah Teâlâ onların şöyle dediklerini beyân ediyor: “Biz sâdece bize indirilene inanırız.”(Bakara 2/91) “ Hıristiyanlar dediler ki: Yahudiler doğru yolda değillerdir.” (Bakara 2/113) “Hıristiyanlar hâriç hiç kimse cennete giremeyecek. dediler. Bu onların kuruntusudur. de” (Bakara 2/111)” “Hıristiyan olun ki doğru yolu bulasınız dediler. De ki: Hayır ! (Bizimki) batıl olan her şeyden yüz çeviren (ve Allah’tan başkasına ilahlık yakıştıranlardan olmayan) İbrâhîm’in inanç sistemidir.” (Bakara 2/135)
Allah-u Teâlâ’da onların bu iddiâlarının boş olduğunu beyan ettikten sonra onlara “Eğer sâhiden doğru söylüyorsanız delilinizi getirin. de”(Bakara 2/111) diyerek sağlam sıhhatli bir delil getiremeyeceklerini de beyân etmiştir.
Âyetlerdeki hıristiyanlardan murâd İncîl tahrîf ve nesh olmadan öncekiler değildir. Zîrâ onlar hidâyet üzeredirler. Âyette anlatılanlar; tahrîf gerçekleşmeden İncîl’in nesh edilmesinden sonraki hıristiyanlardır. Onlara sanki şöyle denilmiştir: Siz bu hâl üzere olduğunuz sürece cenneti elde edemezsiniz. Ama yolunuzu değiştirir kendinizi Allah’a teslim eder ve iyilikte bulunursanız sizin için Cennet vardır. Bu onları İslâm’a arzulandırma üzerinde bulundukları yoldan vazgeçirerek bu yola dönmeleri için onların durumunun cennete gireceklerinin durumundan farklı olduğuna dâir bir açıklama olur.
Yahudi ve Hıristiyanlardan her biri kendi yolunun en doğru yol olduğunu iddiâ edegelmişlerdir. Ve diğer insanları da kendi yollarına dâvet ederler. Hayır yahudilik te bozulmuştur hıristiyanlık ta. İkisi de asıl temizliğini kaybetmiş şirke bulaşmıştır. Artık bunlardan hiçbiri hidâyet yolu değildir. Hidâyet yolu Hz. İbrâhîm’in gösterdiği tevhîd yoludur. İbrâhim ise onlar gibi şirk koşanlardan değildir. Şerîatlerde farklılık olsa bile bütün peygamberlerin getirdiği din İslâm dinidir. Ancak İslâm’a uyanlar doğru yolu bulurlar selâmete ererler cennete girerler. Yahudi ve hıristiyanlardan her biri Hz. İbrâhim’in dininde olduklarını iddiâ ediyorlar lâkin Hz. İbrâhim’in tevhidi savunduğu hıristiyanların teslîse yahudilerin de teşbîhe inandıkları kesin olunca onların Hz. İbrâhim’in dininde olmadıkları; Hz. Muhammed (a.s.)’ın ise tevhide dâvet ettiği için İbrâhim’in dini üzere olduğu ortaya çıkmış olur.

G . İncil’in Tahrîf Edilmesi

Hıristiyanların ellerindeki İncil hem senet hem de metin yönünden eleştirilmiştir. Zîrâ kitabın senedi ne Hz. Îsâ’ya nede onun gerçek havarilerine ulaşmamaktadır. En eski İncil dahi Hz. İsâ’nın(a.s.) dilinde değildir. Hz. Îsâ’nın(a.s.) ve Havârilerilerinin Allah’ın Kelâmı olan asıl İncil’i vahyedildiği dilde bırakmamaları mümkün müdür? Eğer böyle bir İncil varsa ne olmuş kim kaybetmiş veya gerçekten yok olmuş mudur? Ayrıca bu İncil grekçeye veya başka bir dile çevrilmiş miydi? Kilise bu gerçek İncil’in aslî halini niçin muhafaza altına alamamıştır? Eğer bütün bu sorulara verilecek cevap olumsuz ise bu yahudi havâriler veya İncil yazarları İncilleri niçin kendi dilleriyle değil de grekçe yazmışlardır? Bunlar kutsâl kitap serisini yazacak kadar grekçeyi nereden öğrenmişlerdir? Filistin’deki yahudilere neden kendi dilleri ile yazılmış bir nüshâ bırakılmamıştır? Hz. Îsâ(a.s.)’nın ana diliyle bize ulaşan herhangi bir kıssa emir veya mesajını bulmak için uğraşmak boşuna bir gayretten başka bir şey değildir. Çünkü “Ârâmice” yazılmış böyle bir İncil-i Şerîf ebediyyen kaybolmuştur ve bunun tek sorumlusu da İznik Konsülüdür.
Allah-u Teâlâ kendi vahyettiği kitap için şöyle demiştir: “Eğer o Allah’tan başkası tarafından gelmiş olsaydı onda bir çok tutarsızlık bulurlardı.”(Nisâ 4/82) Bu kural istisnâsız her vahy için geçerlidir. Kaynağı aynı ve güvenilir olan hiç bir bilgi kendi içinde tenâkuzu barındırmaz. Hele bu kaynak Kâinâtın Rabbi olan Allah ise zıtlıklardan bahsetmek böyle bir iddiâ ortaya koymak aklı selîm sâhiplerinin yapamayacağı bir iştir. Lâkin vâkıâ böyle değildir. Çünkü elimizdeki dört İncîlin vahiy unsuru olduğu iddiâ edildiği halde kendi içinde birbirine zıt yüzlerce açıklamaları vardır. Meselâ; Hz. Îsâ’nın göğe yükselişini Luka İncili Paskalya günü Rasullerin İşleri Kitabı ise Paskalya’dan kırk gün sonra gerçekleştiğini söylemiştir. İncillerin durumu İslâm’daki hadislere bir yönden benzemektedir. Hadisler daha çok Hz. Peygamber’in vefatından sonra yazılmıştır. İncillerde Hz. Îsâ’nın ref’inden sonra kaleme alınmışlardır. Ancak burada çok önemli bir fark vardır: Hadisleri rivâyet eden kişiler Hz. Muhammed’i görenlerdir. Halbuki İncilleri Hz. Îsâ’nın ref’inden onlarca sene sonra kaleme alanlar onu görmemişler ve yazdıklarını da ondan duymamışlardır.
Hıristiyan öğretisine göre İnciller yazarlarına vahyedilmiş ve bu vahiy de yazarları tarafından kaleme alınmıştır. Fakat İncil yazarlarından Luka ilk mektubunda kendisinin söz konusu mektubu herhangi bir ilhâm yönlendirme veya Rûhu’l Kudüs’ten vahiy sonucu yazmadığını açıklamıştır. Îsâ’ya da onun öğrencilerine de öğrencilik yapmamış yazdıkları herhangi bir vahiy veya ilhâma dayanmayan bir adamdan gelen bu kitabın kıymeti nedir? sorusunun cevâbı merak konusudur.
“Biz Hıristiyanız diyenlerden de kesin söz almıştık. Ama onlar da kendilerine zikredilen (kitabın) önemli bir bölümünü unuttular.” (Mâide 5/14) Bu âyet ile Allah’a verdikleri sözleri bozmaları hususunda hıristiyanların tıpkı yahudiler gibi olduğu kast edilmiştir. Cenâb-ı Hak “Biz Nasârayız diyenlerden” buyurdu “Nasrânilerden”demedi. Çünkü onlar Allah’a yani dinine yardım ettiklerini iddiâ ederek kendilerine “Yardımcılar” ismini vermişlerdir. Binâenaleyh bu isim gerçekte övünç bildiren bir ismidir. İşte bu sebeple Allah onların bu medh sıfatının kendilerinde olduğunu iddiâ ettiklerini ama kendi katında bu sıfatla mevsûf olmadıklarını beyân etmiştir. Ayetteki “onlardan söz aldık” ifâdesi Muhammed (a.s.)’a imân etmeleri İncil’de yazılı idi manasına gelir.
Ey Muhammed ellerinde bulunan Tevrât ve İncil’de yazılı bulunan bunu da insanlara açıklamak üzere kendilerinden söz aldığımız ehli kitaba hatırlat ki sen hak olarak gönderilmiş bir elçisin onu gizlemesinler! Onlar Allah’ın emrini terk ederek zâyi ettiler ve verdikleri sözü bozdular seni de yalanladılar. Onlar dediklerinden dönüp rasûlü tasdik edeceklerine ona inanıp yardım edeceklerine dâir verdikleri sözü bozarak dünya menfaatini satın aldılar.

H . İncîl Ehlinin Muhammed (a.s.) Ve Ashâbından Haberdâr Olması

“Hani Allah peygamberlerden: ‘Ben size kitap ve hikmet verdikten sonra nezdinizdekileri tasdîk eden bir peygamber geldiğinde ona mutlaka inanıp yardım edeceksiniz’ diye söz almış ‘Kabul ettiniz ve bu ahdimi yüklendiniz mi?’ dediğinde ‘kabul ettik’ cevâbını vermişler bunun üzerine Allah: ‘O halde şâhit olun bende sizinle berâber şahitlik edenlerdenim’ buyurmuştu.” (Âl-i İmrân 3/81) Ayetten de anlaşıldığı gibi Allah (c.c.) peygamberleri birbirlerine destek vermekle yükümlü kılmıştır. Bir ümmetin lideri olan peygamberin diğer bir peygamberi desteklediği halde kendisine tâbî olduğunu iddiâ eden ümmetinin ona destek vermemesi nasıl düşünülebilir? Peygamberler bir zincirin halkaları gibi birbirleri ile bağlantılı olduğundan her gönderilen elçi kendisinden önceki elçiyi doğrulamış ve kendisinden sonra gelecek olan peygamberi de ümmetine açıkça beyân etmiştir ki o ümmet hakikate yapışmakta tereddüt etmesin. Allah-u Teâlâ yahudi ve hıristiyan bilginlerinin son vahiyden haberdâr olduklarını beyân ederek şöyle buyuruyor: “Kendilerine kitap verdiklerimiz O’nu öz oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar. Buna rağmen onlardan bir grup gerçeği bilebile gizlerler.”(Bakara 2/146). Onlar Rasûlullâh’ı (a.s.) tanıyorlardı. Ve kendi oğullarını başkalarının oğullarına benzetmedikleri gibi onun vasıflarını da başkalarından ayırabilecek apaçık bir bilgiye de sâhiptiler. Zîrâ Hz. Ömer (r.a.) Abdullah ibn Selâm’a Rasullullah’tan sormuş o da Efendimizin (a.s.) peygamber olduğundan aslâ şüphe etmediği O’nu kendi oğlundan daha iyi tanıdığını söylemişti.
“Rasûle indirileni duydukları zaman tanış çıktıkları gerçekten dolayı gözlerinden yaşlar boşandığını görürsün.” Biliyor oldukları şeye kavuştuklarından ve bu hakîkatin kendilerine âşikâr olmasından dolayı “Rabbimiz biz îmân ettik bizi şâhit olanlarla berâber yaz. derler” (Mâide 5/83) Zîrâ onlar kıyâmet günü diğer ümmetler üzerine şâhid olacak olan Ümmet-i Muhammed ile berâber olmak isterler. Böyle Rablerine niyâzda bulunanlar “Rablerinin âyetleri hatırlatıldığı zaman onlara karşı kör ve sağır davranmayacak” (Furkân 25/73) olan ehli kitap âlimleridir. Fakat çoğunluğu oluşturan hıristiyan âlimleri “sanki Allah’ın kitabını bilmiyormuş gibi onu arkalarına atıp terk ettiler.” (Bakara 101) Oysa Hz. Îsâ onlara kendisinden sonra gelecek olan elçiyi haber vermişti. “Hani Meryem oğlu İsâ da: ‘Ey İsrâil oğulları! Şüphesiz ben benden önce gelmiş olan Tevrat’ı doğrulayan ve benden sonra gelecek olan “Ahmed” adındaki bir elçiyi müjdelemek için size gönderilmiş olan Allah’ın elçisiyim’demişti. Fakat o elçi kendilerine apaçık belgelerle gelince ‘bu (getirdiğin masaj) apaçık bir büyüdür.’ dediler.” (Saff 61/6) Muvattâ Buhârî Müslim Dârimî ve Nesâî’de geçen bir hadiste Rasulullah (a.s.):“Benim (farklı) isimlerim vardır. Muhammed Ahmed ...bunlardandır.” buyurmaktadır.
“(Muhammed ve Ashâbı’nın) İncil’deki vasıfları ise (şöyledir): Sanki bir ekin; filizini çıkarmış derken onu kuvvetlendirmiş kalınlaşmış sonra sapları üzerinde doğrulup boy atmış bir ekine benzerler ki bu ekincilerin hoşuna gider. (Bu teşbîh)onunla kâfirleri öfkelendirmek içindir...” (Fetih 48/27) Yahudiler ve Hıristiyanlar onu yaratılış özellikleri sûreti ve sıfatlarıyla tanıyorlardı. Ve onlar onun nübüvvetine de şahitlerdi. Ehli kitap âlimleri kendi kitaplarındaki sağlam delillere açık alâmetlere rağmen kitapta O’nun hakkında hiçbir delil yok diyerek Allah’a iftirâ etmişlerdir. Zîrâ tahrife uğramış elimizde mevcut olan İncil’de bile Muhammed (a.s.)’dan izler gözükmektedir:
“Ben de Baba’dan isteyeceğim. O size başka bir Avutucu verecektir” (Yuhanna 14/16) “Babamın adımla göndereceği Avutucu size her şeyi öğretecek ve size tüm söylediklerimi anımsatacaktır.” (Yuhanna 14/26) “Ama sizlere doğruyu söylüyorum gitmem sizin için daha iyidir. Çünkü gitmezsem Avutucu size gelmez. Ama gidersem Onu size gönderirim. O gelince dünyayı günaha doğruluğa ve yargıya ilişkin eleştirecektir.” (Yuhanna 16/78) “Avutucu gelince-ki O Baba’dan gelir-bana tanıklık edecektir”(Yuhanna 15/26) “Öyle ki vakit geldiğinde size bunları söylemiş olduğumu anımsayasınız”(Yuhanna 16/4) “Bunu sizlere şimdi olmadan önce bildirdim. Öyle ki olunca iman edersiniz”(Yuhanna 15/30).
Günümüz İncillerinde ‘Avutucu’ diye tercüme edilen kelimenin aslı ‘Faraklit’ veya ‘Paraklit’tir. Bu kelime ile alâkâlı olarak eski rahip olan muhtedî Abdu’l Ehad Dâvud:“ ‘Paraklit’ kelimesi Teselli edici manasına gelmez. Teselli eden manasına gelen kelimenin ‘Parakolon’ olduğunun bir Grekçe âliminin bilmemesi mümkün değildir... Ne yazık ki bu kelimenin asıl İncil’deki bir kelimeden tahrif edilerek aktarıldığını belirtmek istiyorum. Cehâlet insanlara ne büyük hatalar işletiyor. Asırlardan beri câhil Latinler ve Avrupalılar ‘Muhammed’ ismini ‘Mahomet’ ‘Musâ’ ismini de ‘Moses’ şeklinde yazmıyorlar mı? ‘Paraklytos’ kelimesinin aslî şekli “En Meşhur” ve “Meth Edilen” manasına gelir...Bunun da arapçada bunun tam karşılığı ise ‘Ahmed’ dir.” demiştir.
“Kendilerine ilim verilenler Rabbinden sana indirilenin –Kur’ân’ın- gerçek olduğunu bilir; onun mutlak galip ve övgüye lâyık olan –Allah’ın- yoluna ilettiğini görürler.” (Sebe 34/6)

I . HIRİSTİYANLARIN ÂKIBETİ MESELESİ

1 . Son Vahye Yetiştiği Halde Îmân Etmeyen Hıristiyanlar

Muhammed (a.s.) peygamberliğini beyân etmeden önce bütün ehli kitap “Daha önce kâfirlere karşı zafer isterlerken kendilerine Allah katından ellerindekini doğrulayan bir kitap gelip de bilip öğrendikleri gerçekler karşılarına dikilince onu inkâr ettiler.”(Bakara 2/89) Onlar Hz. Peygamber(a.s.)’ın zuhûrundan önce kendi içlerinden çıkacak bir peygamber beklemişler. Efendimiz (a.s.)’ın Peygamberliğini beyân etmesinden sonra da ona îmân etmeyip peygamberliğini inkâr etmişler ve bu noktada müşriklerle aynı safta yer almışlardır. “O kâfir olanlar şöyle derler: Sen peygamber değilsin” (Ra’d 13/43) O dönemin ehli kitap âlimleri bekledikleri elçinin ‘Muhammed (a.s.)’ olduğunu inkâr etmişler sonradan gelen hıristiyanlar ise Îsâ (a.s.)’ dan sonra bir elçinin daha geleceğini inkâr etmişler ve “Allah ondan sonra peygamber göndermeyecek” (Mü’min 40/34) diyenlerin sözüne ortak olmuşlar bu sebeple de dalâlete düşen kâfirlerden olmuşlardır. Çünkü Allah Teâlâ husûsen ehli kitaba hitâp ederek: “Ey Ehli kitap! Peygamberlerin arasının kesildiği bir zamanda size elçimiz geldi. Gerçekleri size açıklıyor ki (kıyâmette): ‘Bize bir müjdeci ve uyarıcı gelmedi’ demeyesiniz. İşte size müjdeci ve uyarıcı rasûlüm geldi.”(Mâide 5/19) “Ey Kitap Ehli! dininizde taşkınlık etmeyin...Allah’a ve Peygamberlerine inanın!”(Nisâ 4/171) buyurmuş onları ‘Bir’ olan Allah’a ve O’nun bütün peygamberlerine ‘hiçbirini diğerinden ayırmadan hepsine’ îmâna dâvet etmiştir. Her peygambe