FΣNΣRBAHÇΣ

Sitokin hayvan ve bitki hücrelerince üretilen hücrelerin birbirleriyle iletişimini sağlayan protein ve peptidlerin bir grubudur. Hücre yüzeyi sitokin reseptörleri aracılığıyla görevlerini yaparlar. Yangı (enflamasyon) ve bağışıklık reaksiyonlarında aktif lenfositler makrofajlar endotel epitel ve konnektif dokular tarafından oluşturulurlar. Salınımları geçicidir. Sitokinler hücrelerdeki reseptörlere bağlanarak hücre çoğalmasını uyarırlar.
Sitokin ailesi başlıca suda çözünebilir küçük proteinlerin ve glikoproteinlerin (şeker zinciri eklenmiş proteinler) 8 ila 30 kDa'lık birimlerini içerirler. Hormonlar ve nörotransmitterler gibi işlev görürler fakat hormonlar özgül organlardan kana salınır ve nörotransmitterler nöronlarca üretilirken sitokinler bazı hücre tiplerince salınırlar. Bağışıklık sistemindeki temel rolleriyle sitokinler çeşitli immünolojik enfeksiyonöz ve enflamasyon hastalıklarında salınırlar. Bununla beraber tüm fonksiyonları bağışıklık sistemiyle sınırlı değildir embriyogenezde bazı gelişimsel süreçlerin bazı basamaklarında da görülürler.
Bağışıklık sistemi bir patojenle savaşırken sitokinler T hücresi ve makrofajlar gibi bağışıklık sistemi hücrelerini sinyal verir ve enfeksiyon bölgesine gitmeleini sağlarlar. Uygulamada sitokinler daha fazla sitokin üretmeleri için onları uyarırarak bu hücreleri etkinleştirirler.
Sitokinler oldukça çeşitli hücreler (hemopoietik ve non-hemopoietik hücrelerin hepsi) tarafından üretilirler ve hücrelerin civarlarında veya canlının bütün heryerinde etkili olabilirler. Bu etkiler bazen diğer kimyasal ve sitokinlerin bulunmasına oldukça bağlıdır.




Her sitokin özgül bir hücre yüzeyi reseptörüne bağlanır. Sonra hücreiçi sinyallemenin kaskadları hücre fonkisyonlarını değiştirir. Bu diğer moleküller için reseptör yüzeylerinin sayısının artması ya da dönüt uyarılmasıyla kendi etkilerinin baskılanmasını diğer sitokinlerin üretilmesiyle sonuçlanan bazı genlerin üst ve/veya alt düzenlemesini ve onların transkripsiyon faktörlerini içerebilir.
Hücrece verilen bir sitokinin kısmen etkisi onun hücre dışı bolluğuna hücre yüzeyindeki tamamlayıcı reseptörün çokluğuna ve sunumuna reseptör bağlamasının sinyallerinin aşağıakımla etkinleştirmesine bağlıdır bu son iki faktör hücre tipince değişebilir. Sitokinler oldukça "fazla" olmalarıyla tanımlanırlar bu yüzden bazı sitokinler benzer fonksiyonları paylaşıyor görünmektedir. Fonksiyonları genelleştirme sitokinklerde mümkün değildir; herşeye rağmen etkileri şu şekilde gruplandırılabilir:

• otokrin sitokin onu salgılayan hücre üzerinde etkiliyse
• parakrin sitokin salgısının yakınları hızlı şekilde bu hareketle sınırlandırılıyorsa
• endokrin sitokin vücudun uzak bölgelerine farklı dokuları etkilemek amacıyla (kan ya da plazmayla taşınıp) yayılırsa.

Öyle görünüyorki sitokinlerin antikorları bağlamasıyla oluşan bağışıklık etkisi tek başına bir sitokinden daha güçlü olarak kısırdöngü gibi görülmektedir.
Sitokinlerin fazla uyarılması "sitokin patlaması" olarak bilinen tehlikeli bir sendromu tetikleyebilir bu klinikal TGN1412 duruşması sırasında bazı ters olayları nedeni olabilir.

Adlandırma
Sitokinler lemfokinler interlökinler ve kemokinler gibi fonkisyonlarına salgılalamadaki hücrelere veya işlev hedeflerindeki farklılıklara göre isimlendirilmişlerdir. Çünkü sitokinler farkedilir derecede çoklukları ve pleiotropizmle ayırt edildikleri gibi istisnalara da izin verilir eskilerine oranla az gelişmiştir. karakterize edilirler. Because cytokines are characterized by considerable redundancy and pleiotropism such distinctions allowing for exceptions are obsolete.

• İnterleukin terimi araştırmacılar tarafından önceleri genellikle beyaz kan hücrelerine hedeflenen bu sitokinler için kullanılmıştır. Artık geniş anlamda günden güne keşfedilen daha yeni sitokin moleküllerinin tarifi ve bunların tahmin edilen işlevlerindeki küçük ilişkileri anlatmak için kullanılmaktadır. Bunların çok büyük derecesi T hücrelerince üretilmektedir.

• Kemokin terimi ise sitokinlerin hücreler arasında kemotaksiye aracılık eden özgül bir grubuna için kullanılmaktadır. IL-8 (interlökin-8) interlökin olarak isimlendirilmiş tek kemokindir.

Sınıflandırma

Yapı
Yapısal benzerlik kısmen fazlalığı çarpıcı derecede göstermeyen sitokinler arasında ayırt edebilir bu yüzden 4 tip olarak gruplandılırılar:

• dört α-sarmal zincirli aile - Üyesi olan sitokinler dört alfa sarmal zincirli üç boyutlu yapıya sahiptir. Bu aile sırayla 3 alt aileye bölünür:
  1. IL-2 altailesi
  2. interferon (IFN) altailesi
  3. IL-10 altailesi
  Bu altailelerden ilki en büyük olan gruptur. Eritropoietin (EPO) ve trombopoietin (THPO) gibi bazı non-immünolojik sitokinleri içerir. Ayrıca dört α-sarmal zincirli sitokinler uzun-zincirli ve kısa-zincirli olarak da gruplandırılabilirler.
• IL-1 ailesi öncelikle IL-1 ve IL-18 içerir.
• IL-17 ailesi henüz tam olarak tanılanmamıştır üye sitokinler sitotokisk etkenlerin neden olduğu T hücrelerinin proliferasyonunu artırtmada özgül bir etkiye sahiplerdir.
• Kemokinler.

İşlevleri

Klinikte ve tecrübe edilmiş pratikte immünolojik sitokinlerin proliferasyonu ve yardımcı T hücrelerinin işlevselliğini arttıranlar tip 1 ( IFN-γ vb.) ve tip 2 (IL-4 IL-10 IL-13 TGF-β vb.) olarak ayrı ayrı bölen sınıflandırmanın daha yararlı olduğu ispatlanmıştır. Bu altkümelerin birindeki sitokinlerin diğerinin etkilerini baskılamaya meyilli olarak bulunması ilginçtir. Bu eğilimin otoimmün hastalıkların patojenitesinde bir rolü olabileceği düşüncesiyle yoğun çalışma altındadır.


Sitokin Reseptörleri
Geçtiğimiz yıllarda sitokin reseptörleri kısmen önemli özelliklerinden ve kısmen savunmanın bir sitokin reseptörüyle doğrudan ilişkili olmasıyla malum bağışıklık savunma halini zayıflatmasından dolayı araştırmacılar tarafından sitokinlerin kendisinden daha fazla dikkat noktası haline gelmiştir.
Bu bakımdan ayrıca sitokinlerin çokluk ve pleiomorfizimi gerçekte onların benzer reseptörlerinin bir sonucudur bazı yazarlar sitokin reseptörlerinin sınıflandırılmasında daha çok klinik ve deneyimlerin kullanılmasının yararlı olduğu görüşündedirler.
Sitokinlerin bir sınıflandırılması onların üç boyutlu yapıları üzerinedir. Sınıflama görünüşte rutindir cazip farmakoterpotik hedefler için bazı benzersiz görüş açılarını sağlar.

• İmmünoglobulin (Ig) süper ailesi günümüzde omurgalıların vücut ve bazı doku hücrelerinde herzaman bulunarak ve antikorlarla hücre yapışma molekülleri ve hatta bazı sitokinlerle yapısal bir benzerliği paylaşırlar. Örneğin; IL-1 reseptör çeşitleri.

• Hemopoietik Büyüme faktörü (tip 1) ailesi hücre dışı amino asit alanlarından saklı kesin motifler içerirler. X-SCID'in doğrudan x-bağlantılı şekli olan bazı diğer sitokinlere özgü γ-zinciri yetmezliği IL-2 reseptörü bu zincire aittir.
• Interferon (tip 2) ailesi üyeleri IFN β ve γ için reseptördür.
• Tümör nekroz faktörü (TNF) (tip 3) ailesi üyeleri hücre dışı sistein-zenginleştirilmiş bağlama alanını paylaşır ve CD40 CD27 ve CD30 gibi bazı diğer non-sitokin ligandları içerirler ligandlar TNF ailesi olarak isimlendirilirler.
• Yedi transmembran heliks ailesi bütün hayvanlar aleminde hepsinde bulunan reseptör çeşididir. Bütün G-protein eşli reseptörler (hormonlar ve transmitterlerde) bu aileye aittir. Kemokin reseptörlerinin HIV'i bağlayan ikisi CXCR4 ve CCR5de bu ailede yer almaktadır.