Basketbolcuların Biyografileri

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:00

Adam Morrison
Pozisyon: Forvet
Boy/Kilo: 6-8 / 205
Doğum Tarihi: 19 Temmuz, 1984
Okul: Gonzaga
Gonzaga Üniversitesi yurdunda bir öğrencinin odasında sadece dört adet poster var. Bu posterler sırasıyla Che, Larry Bird, Rage Against The Machine ve Karl Marx’a ait. Ayrıca bu öğrencinin uzun kahverengi saçları ve yetmişlerdekilere benzeyen bir bıyığı var. Bunlara ek olarak bu öğrenci 1. tip şeker hastası olmasına rağmen okulunun basketbol takımın tartışmasız yıldızı ve lideri hatta 2006 draftına katılan önemli oyunculardan biri. Herhalde az çok kimden söz ettiğimi anlamışsınızdır. 2005-1006 sezonunda NCAA’de büyük başarı göstermiş ve 2006 draftında ilk beşten seçilmesi çok muhtemel olan Adam Morrison bu yazımız da inceleyeceğimiz oyuncu olacak

Morrison 18 Temmuz 1984’te dünyaya gelmiş. O doğduğunda Basketbol antrenörü olan babası (John Morrison) Glendive’de Dawson Community College’da baş antrenör olarak çalışıyordu. Daha sonra aile önce baba Morrison işi nedeniyle önce Güney Dakota’ya daha sonra ise Wyoming’e taşındı. Adam 4. sınıfa başladığında Morrison ailesi Spokane Washington’a taşındı. Bu dönemlerde Adam Gonzaga top toplayıcı olarak çalıştığından okulun havasını küçük yaşlardan teneffüs etme şansı bulabilmişti.

8. sınıfa geldiğinde Adam bir anda 14 kilo birden zayıfladı. Sonunda bu ani kilo vermenin sebebi anlaşılacaktı. Adam 1. tip diabetik olmuştu. Fakat bu hastalık onun Spokane High lisesinde basketbol takımın yıldızı olmasını engelleyememişti. Lisedeki son yılında Greater Spokane League (GSL) organizasyonunda 542 sayı ve tüm lise kariyerinde toplam 1904 sayı ile her iki dalda da rekor kırıyordu. (bir sezondaki eski rekor yine kendisinin 3. sezonda ulaştığı 488 sayıydı. Ayrıca toplamdaki eski rekor ise Gonzaga oyuncusu olan Sean Mallon’ın ürettiği 1760 sayıydı.) Lise kariyeri sonunda Washington bölgesinin en iyi lise oyuncularından olan GSL’de 2 kez All-GSL seçilen ve son senesinde 27.7 sayı ortalaması tutturan Morrison (lisedeki üçüncü yılında sayı ortalaması 24.2 idi) takımını bölge finallerine (Yarı finalde eski bölge şampiyonu Lincoln-Tacoma’yı eleyerek) çıkarmış. Hastalığının onu zorlamasına rağmen 37 sayı atmış fakat takımının şampiyonluğu Franklin’e kaybetmesine engel olamamıştı. Takımı ise o final maçına kadar sezon boyu yenilmemiş ve sezonuda 28-1 (Önceki yıl ki dereceleri 20-8 idi) ile kapatmış oldu. Bütün bu başarılar sonunda Adam GSL’de yılın oyuncusu, Bölgesel 4-a sınıfı turnuvası MVP ödülü ve AP and Tacoma News Tribune All State takımına seçilme ödüllerini toplamıştı.

Morrison bu kadar başarılı bir lise kariyeri geçirmiş olsa da büyük okullardan pek fazla ilgi görememişti. Beyaz olması ve buna bağlı olarak atletik özelliklerinin sınırlı olması üstüne üstlük birde şeker hastası olması bunda büyük bir etkendi. Fakat yıllar öncede içinde bulunduğu bir Division 1 üniversitesi onla ciddi şekilde ilgileniyordu. Bu eski dost Gonzaga Üniversitesi idi.

Böylece evinden ayrılmadan hem çok iyi bir okulda eğitim alacak hemde ülkenin önemli basketbol programlarından birince oynayacak olan Morrison için 2003-2004 yılı oldukça iyi başlamıştı. İlk dört maçında çift haneli skor üretebilen Morrison yine ilk double-double (Denver’a karşı sayı ve ribaundda çift hanelere ulaşan Morrison sezon boyunca başka hiçbir maçta çift haneli bir sayıda ribaund alamadı) performansını da bu dört maçlık seride gerçekleştirmişti. O sezonki en fazla sayısı olan 22 sayıyı Saint Mary’s Üniversitesine karşı 10/15 saha içi isabet ile bulmuştu. Morrison’ın da yardımı ile takımı WCC’yi (West Coast Coneference) şampiyon olarak kapattı. Morrison WCC’de normal sezonu 11.4 sayı ile kapayarak 2001’den beri çift haneli ortalamalarla sayı üreten ilk freshman (2001 Blake Stepp bunu gerçekleştirmişti) oldu.Ayrıca Morrison bu ortalama ile WCC’de 20. en skorer oyuncu ve %52.5 saha içi isabet oranı ile de 5. en isabetli şut atan oyuncu oldu. NCAA turnuvasında ise Valparalso’ya karşı 14 dakikada 10 sayı ve Nevada’ya karşıda 23 dakikada 14 sayı atıyordu. Bütün bunların sonucu olarakta WCC All-Freshman takımına seçilme onurunu yaşadı.

Morrison 2. sezonu öncesinde Amerika Genç Milli takımı ile Halifax’ta düzenlenen dünya şampiyonasında altın madalya kazandı. Final maçında dizindeki sakatlık nedeniyle oynamayan oyuncu turnuvayı (3 maçta forma giydi) 8.2 sayı ve 1.7 ribaund ile tamamladı.

Morrison başkente ve okuluna döndüğünde ise müthiş bir başlangıç yaparak 2. sezonun ilk 16 maçında çift haneli skorlara ulaşabildi. Yine bu seri içinde kariyer rekorunu iki kez (İllinois ve Washington) ulaştığı 26’ya getirdi. Ayrıca yine 26 sayı attığı İllinois maçında bunun yanına 11’de ekleyen Morrison kolej kariyerinin ikinci double-double performansını gerçekleştirmişti. 2004-2005 sezonundaki 2. kariyerindeki 3. double-double performansını ise 16 sayı ve 12 ribaunda ile yaparken kariyer ribaund rekorunu da geliştiriyordu. Sezonu maç başına 34.2 dakikada 19 sayı 5.5 ribaund ortalamaları iler geçiren Morrison All-WCC First, U.S. Basketball Writers Association All-District 9, Basketball Times All-West Coast takımlarına seçilmiş ve takım arkadaşı Ronny Turiaf ile birlikte Associated Press All-America seçildi. WCC turnuvasında ise 25 sayı ve kariyer rekoru olan 8 asist ile oynayan Morrison Saint Mary’s ile karşılaştıkları şampiyonluk maçında 30 sayı atarak (ikinci yarıda ilk 7 sayıyı atarak takımın 17-5’lik serisinde başroldeydi) takımın taşıdı. Turnuva genelinde %57.9 saha içi isabet oranı ile 27.5 sayı, 5 ribaund ve 5.5 asist rakamları ile harika bir performans sergileyerek turnuvanın MVP ödülünü almaya hak kazandı. NCAA turnuvasında ise ilk turda Winthrop’a 27sayı, ikinci turda Texas Tech’e karşı 25 sayı ile oynarken maç başına da ortalama 15 ribaund aldı. Sezonun sonunda kariyer toplamı 941 sayıya ulaşmıştı.

Morrison 3. yılı öncesinde ise Amerika 21 yaş altı milli takımın Dallastaki denemelerine çağrılan 21 oyuncudan biri olmuştu. Fakat 2005 Fiba Dünya 21 Yaş Altı Şampiyonasına seçilmesine rağmen yaz okulu çalışmaları nedeniyle kadrodan affını istemişti.

Bu gelişmelerin ardında başlayan 3. sezonunda adeta sayı makinesine dönüşen Morrison WCC normal sezon maçlarının 13’ünde 30 veya üstü ve 5’inde de 40 ve üstü skor üreterek sezonuda 28.8 sayı ortalaması ile takımını WCC’de üst üste 3. şampiyonluğa taşıdı..Bu üstün performansı sayesinde takımını NCAA’deki önemli final-four adaylarına sokmuş olsada NCAA turnuvasında müthiş savunması ile rakiplerini eleyerek final-four’a ulaşan UCLA’a teslim oldular. Böylece aynı turda Duke’unda elenmesi ile herkesin beklediği Redick Morrison karşılaşması gerçekleşemedi.

Bu kadar başarılı bir sezon sonunda 2005-06 Chevrolet Player of the Year ödülünü alırken, John R. Wooden Award ve James Naismith Player of the Year ödülleri oylamasında J.J. Reddick’in arkasında kalıyordu. Ayrıca Gonzaga tarihinde 1843 sayı ile en skorer 3.oyuncu, 659 saha içi isabeti ile 3. en çok saha içi isabeti bulan oyuncu, 127 üçlük isabeti ile bu kategoride en başarılı 9. oyuncu, 344 üçlük denemesi ile sekizinci ve 398 serbest atış ile bu kategoride de 4. olmayı başarıyordu. Başarılarla dolu 3 senenin ardından 19 nisan 2006 tarihinde Adam Morrison 2006 draftına gireceğini açıklayarak erken profesyonel olma kararı veriyordu.

Oyuncunun lise ve kolej kariyerini inceledikten sonra Morrison’ın yeteneklerini, artılarını ve eksilerini sıralarsak. Her şeyden önce Morrison muhteşem bir atlet olmamasına rağmen inanılmaz yetenekli bir skorer profili çizmekte. Başka bir oyuncunun denediği anda koçunun onu kenara almasına neden olacağı orta mesafeli tek elle attığı atışlar yada pas alıp direk şuta kalkması veya hareket halinde iken aniden şutu atabilmesi gibi saymakla bitmeyecek pek çok öldürücü silaha sahip olan Morrison’ın Jump Shotları ise rakiplerini en çok canını yakan özelliği olma durumunda. Tüm bu saydıklarımızı kullanarak hemen hemen tüm kariyeri boyunca kendinden daha atletik oyuncu veya oyuncuları şaşırtıp her gece rahatlıkla 25 sayı civarında bir skora ulaşabilir. Ama Morrison “çok özel1 kılan olay bu çok yönlü hücum silahlarını kullanırken ortaya koyduğu inanılmaz basketbol sezgisidir. Her gece sahaya çıkıp Nowitzki gibi geriye çekilerek yada keskin nişancı bir dış atıcı gibi oynayarak kendini savunulması imkansız bir oyuncu haline getiriyor. Daha öncede belirttiğim gibi bütün bunları onun düzeyindeki pek çok yıldız adayı basketbolcudan daha az atletik yetenek ile ve şeker hastası olmasına rağmen yapıyor. Bütün bu yarı sahadaki etkinliğinin yanında Morrison’ın bir diğer önemli özelliği de saha içinde gerçek bir lider olması ve inanılmaz bir yarışma ruhuna sahip olmasıdır. Bu konu hakkındaki en güzel örnek olarak 2006’daki NCAA turnuvasında UCLA’e kaybettikleri maç sonrasındaki hali gösterilebilir.

Tüm bu güzel özelliklerine rağmen elbette Morrison da mükemmel değil. Öncelikle atletizm dezavantajı hücumda şu ana kadar ona sorun çıkarmamış olsada NBA seviyesindeki forvetlere karşı hücumda ve özellikle de savunmada kolejdeki kadar etkili olup olamayacağı sorununa net bir cevap vermek mümkün değil. Ayrıca şeker hastalığı nedeniyle yoğun maç trafiği içinde performansını en üst düzeyde tutmak konusunda ciddi sorunlar yaşayabilir. Ayrıca her ne kadar biraz geliştirmiş olsa da hala ribaund konusunda ciddi olarak kendini geliştirmesi gerekiyor. Buna ek olarak forvet oynamasına rağmen özellikle NBA seviyesinde kesinlikle blok tehdidi yaratabilen bir oyuncu olduğu söylenemez. Morrison hakkındaki bir diğer eksi ise hızlı oyun anlayışını belirlemiş takımların temposuna uyacak kadar hızlı ayaklar sahip olmamasıdır.

Sonuç olarak yarı sahada üst düzey saha görüş ve şut mekaniği sayesinde oyunu kontrol edebilen ve tıpkı en büyük idolu Larry Bird gibi liderlik ve yarışma ruhu konusunda ön plana çıkan fakat yavaş ayakları ve savunma zaafları nedeniyle sahanın diğer yarısındaki kadar etkili gözükmeyen Morrison tıpkı liseden mezun olduğunda yüzüne bakmayan büyük kolejleri mahçup ettiyse güçlenip eksiklerinin üzerinde durup draftta onu seçmeyen takımlara da aynı mahcubiyeti yaşatabilir.

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:01

YENİ JENERASYONUN ASİ İDOLÜ; ALLEN IVERSON

O, bir kurşun kadar hızlı, çelik kadar sert, treni durdurabilecek kadar güçlü. Ama O Süpermen değil. Onun adı Allen Iverson!!.. Ve yaşamı boyunca kriponitten uzak kalmaktan çok daha önemli sorunları oldu.

Birazdan son yıllarda NBA’i derinden sarsan Allen Iverson fenomeni hakkında bilmek isteyeceğiniz hemen hemen her şeye ulaşacaksınız ama öncelikle bir konuda itirafta bulunmak istiyorum. Aslına bakarsanız Grant Hill tarzı beyefendi oyunculara daha fazla sempati ile bakan biri olarak geçen yıla kadar Iverson hakkında pek olumlu görüşlere sahip değildim. Jordan ve diğer veteran NBA yıldızlarına saygı duymadığını, Jordan’ın fazla abartıldığını söylemesi, takım arkadaşlarını yumruklaması ve coach’u ile ilgili olarak densiz demeçler vermesi tüm yeteneklerine rağmen beni giderek Iverson’dan soğutmuştu. Tamam tamam aslında bunun temel nedeni o dönemdeki kız arkadaşımın fanatik bir Iverson hayranı olmasıydı. Yok Iverson şöyle müthiş oynuyormuş, yok saç stili böyleymiş yok dövmeleri çok karizmatik duruyormuş. Tabii ki ben de bu durumda her normal erkeğin vereceği tepkiyi vermiştim: “Kim Iverson mı?? Yok daha neler!! Kızım adam mı o be?? Stackhouse olmasa Sixers da takım mı??” gibi şeyler söyledim. İşte benim Iverson’a karşı Stackhouse sevgim de o gün başladı.

NBA DEĞERLERİNİ SARSAN ASİ OYUNCU
Kim ne derse desin Iverson NBA’e adım attığı andan itibaren bir çok taşı yerinden oynattı. Üstelik bu sadece oyun tarzını kapsayan bir değişim değildi. Dövmeleri, saç modelleri, giysileri, konuşması, geçmişi ve daha bir çok özelliği ile geçmişte genç oyuncuların önüne konulan örneklerden tamamen zıt bir karakter yapısına sahipti. Iverson yaptığı her hareketiyle, verdiği her demeciyle alışılagelmiş NBA değerlerini tamamen sarsmaktaydı. Eğer Iverson karşı olduğu bu değerlerin yerine yeni alternatifler sunmasa bu kadar ciddiye alınmazdı ama NBA yetkililerini korkutan Iverson’la birlikte yeni bir basketbol kültürünün ve yaşam tarzının tüm şatafatıyla karşılarında belirmesiydi. Bunu KoRn’un nu-metalle 1990’ların ortasında müzik dünyasında yaptığı değişime benzetebiliriz. Nasıl ki KoRn hem müzik tarzıyla hem de imajıyla yepyeni bir tarz meydana getirerek benim de dahil olduğum jenerasyonu derinden etkilediyse, Iverson da NBA üzerinde bu tür bir etki yarattı. Aslında NBA daha önce basketbolun çılgın çocuğu Dennis Rodman gibi bir tecrübe yaşamıştı ama günümüzde bir kült haline gelen Rodman fazlasıyla marjinal ve tuhaf -hatta kimilerine göre biraz psikopat- olduğu için bu derecede yeni nesli etkilememişti. Corn Rows adı verilen ve şu anda bir çok oyuncu tarafından kullanılan saç modeli şöhretini Iverson’a borçlu. Reebok “The Answer” adıyla çıkarttığı ürünleriyle en çok kar payını beklemekte ve Iverson şirketin en önemli yatırımlarından biri. Bir de Universal etiketiyle az kalsın müzik dünyasına bomba etkisi yapacak Iverson, Jewels lakabını kullanarak -Nasıl ki gerçek adı Marshall Mathews olan kardeş, Eminem, Slim Shady gibi isimler kullanıyor. Bizimki de takı merakı yüzünden Jewels’ı seçmiş- Misunderstood adıyla bir kaset çıkartacaktı ki Allah’tan çıkartmadı. Niye Allah’tan diyorum. Çünkü kaseti dinlediğim kadarı ile tam bir facia eğer müzik kariyeri konusunda yoğunlaşsaydı sanırım aç kalma ihtimali bir hayli yüksek olurdu. Albümünün basımının durdurulmasının nedeni ise, fazlasıyla saldırgan ve argo sözler içeren kaset bir süre sonra artık olgunlaştığını ve topluma daha iyi örnek olması gerektiğini düşünen Iverson tarafından yayınlanmak istenmemesi.

Peki Amerika’nın arka sokaklarda suç ve uyuşturucu içinde kaybolan gençliğini Iverson nasıl oldu da bu kadar etkileyebildi? Cevap bence fazlasıyla basit: Çünkü Allen birader de o gençlerden biriydi ve “dibe vurduğu anda” çoğu kişinin yaptığı gibi kendini hayatının akışına bırakmadı yeteneklerini kullanarak savaşını sürdürdü.

IVERSON’IN ÇOCUKLUĞU
Iverson’ın geçmişine baktığımızda “baba” punk-rock gruplarından The Offspring’in “Way Down The Line” şarkısında anlatılan derecede kötü bir aile yapısına sahip olduğunu görüyoruz. Daha çocuk yaşta ona gebe olan bir anne, babasız, fakir, sefalet içinde geçen ve ailesinin aldığı tüm yanlış kararların yaşamını doğrudan etkilediği bir hayat.
Allen, 6 Temmuz 1975 tarihinde Hampton, Virginia’da doğdu. Allen doğduğunda annesi Ann sadece 15 yaşındaydı!!.. Ve Allen’ı tek başına yetiştirmek zorundaydı. Hampton’ da yaşadıkları ev ise kanalizasyon şebekesinin hemen üzerinde olduğu için sık sık lağım taşkınlarına maruz kalmaktaydı. Iverson’ın gerçek babasını merak edenleriniz varsa, Iverson’ın hayatıyla biyolojik olarak onun babası olması dışında hiçbir ilgisi olmadı. Bir de geçen sene eski bir sevgilisini bıçaklayarak “Iverson’ın babası kız arkadaşını yaraladı.” şeklinde manşetlere geçmesini saymazsak.
Iverson’ların evinde ödenmeyen faturalardan dolayı genelde su ve elektrik olmazdı ama küçük Allen gene de annesine kızgın değildi çünkü mevcut duruma göre annesin zaten elinden gelenin en iyisini yapmakta olduğunu düşünmekteydi. Allen daha sonra kendi başının çaresine zor bakarken hayatına giren iki kızın da sorumluluğunu üstlenmek zorunda kaldı: Kardeşleri Brandy ve Iliesha.
Özellikle küçük Iliesha’nın lağım suyu baskınların getirdiği sağlıksız koşullar nedeniyle sık sık hastalanması zaten mali problemler yaşayan aileyi daha da büyük bir krize sürükler. Bu sırada Allen’ın annesinin erkek arkadaşı olan Michael Freeman isimli şahıs ise müzmin bir işsizdir ve kelimenin tam anlamıyla bir hapishane kuşudur. Defalarca hapse girip çıkan Freeman, 1991 yılında uyuşturucu satmaya teşebbüsten tekrar hapse geri döner. Söylenenlere göre bir gün Allen, Freeman’ı ziyarete gittiğinde onun ayaklarının halini görünce ona o kadar acımıştır ki, kendi ayakkabılarını ona verir ve eve kadar çıplak ayaklarıyla yürür. Allen’ın Freeman hakkındaki düşünceleri sorulduğunda çoğu kişinin beklediğinin aksine Iverson sürekli onu savunmuştur: “Michael en azından bize benim gerçek babamdan daha çok sahip çıktı, hem o kimseyi öldürmedi ya da kimseyi soymadı sadece ailesi olarak kabul ettiği insanlara bakmaya çalışıyordu.” Gerçekten çarpıcı bir ifade, herhalde Amerikalı sosyologlar toplumsal suç psikolojisini incelerken Iverson’un hayatına da bir göz atıyordur.
Iverson’ın hayatındaki dönüm noktalarından belki de en önemlisi, annesinin o daha çok küçük yaşlardayken oğlunun spora yetenekli olduğunu keşfederek onu bu yönde desteklemesi. Zaten bu dönemde annesinin daha iyi bir hayat için kurduğu tüm hayallerin merkezinde Allen’ın spor konusundaki yeteneği bulunmaktadır. Belki inanmayacaksınız ama, Iverson çocukluğunda basketbola karşı pek de fazla ilgili değildir. Annesi onu zorla basketbol oynamaya yollar. Çoğu zaman ise Iverson evin bir köşesine kaçarak antrenmana gitmemek için ağlar -Bence Iverson’ın antrenmanlar hakkındaki düşünceleri günümüzde de pek değişmemişe benziyor- Annesi ise ona bu oyunu sevdirmek için maddi bakımdan zorlanarak da olsa Jordan ayakkabıları ve buna benzer basketbol malzemeleri alır. Bu sırada Iverson başka bir spora daha fazla ilgi duymaktadır: Amerikan Futbolu!! Iverson’ın çoğu kişi tarafından bilinmeyen bir özelliği müthiş hızı sayesinde lise yıllarında onun aslında çok iyi bir Amerikan futbolu oyuncusu olduğudur. Hatta Allen önceleri Amerikan futboluna daha düşkündür. Iverson kardeşin yıldızı ise her iki sporda da gün geçtikçe parlamaktadır. Bethel Lisesi’ni hem Amerikan futbolunda hem de basketbolda Virginia Eyalet şampiyonluğuna taşıyıp her iki branşta da yılın oyuncusu ödülüne kavuşunca tüm üniversiteleri peşinden koşturmaya başlar. Özellikle de çizgi romanlardaki süper kahramanları aratmayacak derecede hızlı oluşu herkesin dikkatini çeken temel etkendir. Bu dönemde “kankası” Maryland’li Joe Smith, (Şu anda Minesota Timberwolves’da oynuyor), Allen’ın üniversiteye alınması için takımdaki herkesin beynini yer. Aynı şekilde Iverson da birkaç bin kez Joe Smith’ten Maryland’in cennetin bir köşesi olduğunu dinler. Zaten hem basketbol hem de futbol programlarında iddialı olan Maryland, Iverson için biçilmez kaftandır. Ama Iverson birader için o günlerde asıl önemli olan NBA ya da NFL (Ulusal Futbol Ligi) farkı gözetmeksizin kapağı profesyonel klüplerden birine atarak gettolardan ve onun temsil ettiği yoksul hayattan kendisini ve ailesini kurtarmaktır. Fakat bahtsız kardeşimiz Allen’ın şanssızlık peşini bir türlü bırakmaz. Bir akşam arkadaşları ile gittiği bir bowling salonunda çıkan olaylar ona hayatının en zor günlerini yaşatacaktır.

HAYAT GÖRÜŞÜNÜ DEĞİŞTİREN HAPİSHANE GÜNLERİ
Gelen şampiyonluklarla şehirde adeta yerel kahraman haline gelmesine rağmen Iverson bir siyahtır ve Amerika’nın genel problemlerinden biri olan ırkçılık ünlü yada ünsüz ayırt etmeden her an karşınıza çıkabilir. Iverson’ın karşısına da bir bowling salonunda çıkar. Olay şu şekilde gelişir; Allen ve arkadaşları salonda biraz fazla gürültü çıkartınca uyarılırlar bu sırada içerideki başka bir grup Allen ve arkadaşlarına sataşır ve onların zenci olmaları ile ilgili hakaret etmeye başlar. Bir anda kimse ne olduğunu anlamadan içeride bir beyaz-siyah meydan savaşı çıkar. Mahkemeye çıkartılan 17 yaşındaki Iverson, adam yaralamak suçundan 5 yıl hapis cezasına çarptırılır. Ama Amerika’daki sivil toplum örgütleri hemen harekete geçerek Amerika’yı ayağa kaldırırlar. İddiaya göre, Iverson kavga sırasında bir kıza ciddi şekilde yaralamak maksadıyla kafasına sandalye ile vurmuştur. Mahkemede kanıt olarak sunulan bantta Iverson bir kez bile görülemez. Kavga dolayısıyla polis tarafından tutuklanan 4 kişi de ünlü siyahlardır. Onlarca kişinin kavgaya karışmasına rağmen sadece 4 siyahın tutuklanması skandal olarak nitelendirilir. Dava sonrası yargıcın mağdur beyazlardan birinin aile dostu olduğu ortaya çıkar. Ve olayla ilgili hiçbir tanığın söylediği birbirini tutmaz. Kimi şahitlere göre Iverson elinde sandalye ile içeride deli gibi koşuşturarak kadın-erkek gözetmeden bulabildiği tüm beyazların kafasına vurmuştur. Kimi şahitlere göre salona sonradan giren bir grubun temel maksadı Iverson’ı pataklamaktır ve kavga Iverson’ın etrafında gerçekleşmiştir. Kimi şahitler ise Allen’ın kavga başladıktan sonra bowling salonuna geldiğini ve olayların çıktığını gördüğü an hiçbir şeye karışmadan salonu terk ettiğini söylemiştir. En mantıklı ifadeler ise Iverson’ın sadece içeride biraz dayılandığı ve sadece birkaç kişiyle itiştiği şeklindedir. Mahkeme sonrasında medya iki kutba ayrılır. Bir kısım medya Iverson’ın sadece siyah olmasından dolayı sisteme kurban olduğunu yazarken diğer bir kesim ise Iverson’ın şımarık ırkçı bir çocuk olduğunu ve en ağır şekilde cezalandırılması gerektiğini yazar. Siyahi dernekler ayaklanır. Sonuçta Allen 4,5 ay hapiste kaldıktan sonra Virginia Eyaleti Valiliği’ne seçilen ilk siyah olan Doug Wilder tarafından yanlış durum değerlendirilmesi yapıldığı ve iyi halinden dolayı serbest bıraktırılır. Belki Iverson gerçekten suçluydu belki de sadece renginin kurbanı oldu. Bunu hiçbir zaman kimse bilemeyecek ama bu olaylar ve hapiste geçirdiği 4,5 ayın Iverson’ın üzerinde derin etkiler bıraktığı bir gerçek. Allen’a göre bu olaylar ve hapiste geçirdi zaman onun hayata bakışını o kadar değiştirmişti ki eğer o olay meydana gelmeseydi şimdi bulunduğu yere asla gelemezdi: “Hampton’da başıma gelenleri asla unutamayacağım, çünkü büyük bir haksızlığa uğradım. Ama olanlar beni güçlü bir insan yaptı. Bu olay meydana gelmeseydi şu anda olduğum aynı insan olabileceğimi hiç sanmıyorum. Düşünsenize daha sadece 17 yaşında bir çocuktum. İçeride her türden gerçek suçlu vardı. İçeriye girdiğimde herkes bana tuhaf tuhaf baktı. Kanım donmuştu, durmadan tanrıya dua ediyordum. Sonra yaşlı mahkumlar yanıma geldiler ve beni tanıdıklarını, merak etmememi, beni her türlü beladan koruyacaklarını, içerideki tüm pisliklerden uzak tutacaklarını söylediler. Tanrım korkuyordum. Hapse atılmadan bir gece önce büyük anneme niye tanrı bana bunun yapılmasına izin veriyor diye sormuştum. O da “Asla tanrının ne yaptığını sorgulama.” dedi. Ben de bir daha asla sorgulamadım. Hapiste benim yaşıtlarımın kaldığı Jungle isminde bir kısım vardı büyük mahkumlar asla orda kalmama izin vermediler ve beni hafif çalışma cezası almış önemsiz suçlar işlemiş yaşlıların yanına koydular. Bazen bizim koğuşa gitmem için Jungle’ın önünden geçmem gerekirdi. Tanrı biliyor ki küçüklüğümden beri hem kendimin hem de ailemin başının çaresine bakmak zorunda kaldığım için korkusuz biriyimdir ama o Jungle denen yerde öyle şeyler oluyordu ki içeride hapishane filmlerinde seyredebileceğiniz en mide bulandırıcı ve korkutucu sahnelerden birkaç kat daha fazlası vardı.”

GEORGETOWN GÜNLERİ
Iverson hapishaneden çıktığı zaman gelecekle ilgili gerçekleştirebileceğini düşündüğü çok az hayali kalmıştı. Not ortalamaları düşüktü. Üstelik Kentucky kendisine verdiği burs teklifini de geri çekmişti. Meydana gelen olaylar insanların zihninde sportif başarılarından daha fazla ön plana çıkmıştı. Ne NBA ümidi kalmıştı ne de NCAA.. Ama Iverson tam bu sırada kendisini tekrar kanıtlaması için iyi bir fırsat olan Nike ve Reebok kamplarına davet edildi ve eline geçen şansı çok iyi kullandı. Bu sırada Georgetown coach’u John Thompson da ciddi şekilde Allen’ı takip etmektedir. Allen’ın annesi Ann, defalarca coach Thompson ile oğlu hakkında görüşür ve ondan oğluna her tüm olanaklarıyla kol kanat germesini rica eder. Georgetown, Iverson için önemli bir adımdır. Coach Thompson ise bundan sonra Iverson için hem bir baba figürü hem de Beyaz Gölgede’ki Coach Reeves gibi durmadan onu kollayacak, başını belaya sokmasına engel olacaktır. Iverson profesyonel olma kararı almadan önce Georgetown’da geçirdiği iki yılın sonunda arkasında bir çok ödül bırakır. 20.4 sayı ve 4.5 asist ortalamaları ile oynadığı 1994-95 sezonunda Big East Ligi’nin en iyi çaylağı ve savunmacısı ödülüne ulaşır. 25.0 sayı, 4.7 asist, 3.35 top çalma ortalamalarıyla oynadığı 1995-96 sezonunda ise ismi Big East’in en iyi ilk beşindedir ve tekrar yılın en iyi savunmacısı olarak ödüllendirilir. Ayrıca bir NCAA oyuncusunun alabileceği en prestijli ödüllerden biri olan Associated Press All American takımına seçilir. NCAA turnuvasında ondan sonra yüz sayı barajını geçebilen ilk oyuncu ise ancak 5 sezon sonra Duke’ten Jay Williams olacaktır. (Bu sezon da Maryland’li Juan Dixon geçti.)

NBA YENİ NESİL SÜPER YILDIZINA, KAVUŞUYOR!!..
Aslına bakarsanız Allen draft edilmeden önce Philadephia’nın durumu hiç de iç açıcı değildi. Wilt Chamberlain’li, Dr. J’li ve Moses Malone’lu günler çok eskilerde kalmıştı. Hem de son 6-7 sezonda sürekli gerileyen bir performansları vardı. Sixers bir yıl önce birinci tur üçüncü sıradan süper yetenek North Carolina mezunu Jerry Stackhouse’u kadroya kattı. Takım Stackhouse’un çaylak sezonunda gösterdiği 19.2 sayı ve 3.8 asistlik performansla biraz kıpırdanma gösterdiyse de bu pek yeterli olmadı. İşte bu günlerde draft lottery’den gelen bir numaralı seçim hakkı yeniden yapılanmaya giren Sixers için ilaç gibi geldi. 1996 yılının drafta seçilen bir numaralı ismi açıklandığında herkes NBA’deki en iyi genç guard ikilisine Sixers’ın sahip olduğu konusunda hemfikirdi: Allen Iverson ve Jerry Stackhouse.
Iverson daha ilk sezonunda -küçüklüğümden beri favorim olan- NBA Action Countdown 10 listelerini bolca işgal etti. Evet bu çocuk hızlıydı. Gerçekten eşi görülmemiş bir şekilde hızlıydı. Hem de mükemmel sıçrayabiliyordu. Ama onun en çok konuşulan hareketi o enfes cross-over’larıydı. Bir arkadaşını seyrederken ne kadar etkili olduğunu keşfettiği ve ancak saatler süren çalışmalar sonucunda bugünkü şekline gelen bu hareket, artık Iverson’la özdeşleştirilmiş durumda. Yaşlı kurt Tim Hardaway de etkili cross-over’lara sahip ama kesinlikle estetik bakımdan Iverson ile kıyaslanamaz. Her ne kadar Iverson, hakemler tarafından Kobe kadar korunmasa da sanırım hakemlerin Iverson’la ilgili verdiği en yanlış kararlar da yine meşhur cross-over’larıyla ilgili. Hakemlik eğitimi almış ailenizin naçizane yazarı bendenize göre Iverson Cross-Over sırasında topu kavrıyor ve driplingini kesmiş oluyor bu yüzden normal şartlar altında bu topla yürüme hatası. Ama dediğim gibi ancak normal şartlar altında bu kuralı uygulayabilirsiniz. Adam o kadar estetik bir şekilde bu hareketi icra etmekte ki hakemler de ellerinde olmadan “Yaradan ne güzel de cross-over yaptırıyor bu çocuğa, tüm stepsler sana kurban olsun.” diye düşünüyor olmalı. Asıl konumuza geri dönersek, Iverson rookie sezonunda ortalığı toz duman etti. NBA tarihinde rookie sezonunda 5 maç üst üste 40 sayı barajını geçen ilk oyuncu oldu ve 23.7 sayı ile 7.5 asist ortalamaları ile oynadığı bu sezonda haliyle yılın çaylağı ödülüne rahatça ulaştı. Stackhouse ise Iverson’a 20.7 sayı ortalamasıyla destek olmaktaydı.
Belirttiğim gibi bu ikili en NBA’in en etkili duo’larından biriydi ama sezon içinde çoktan kendini belli eden bazı sorunlar kendini her geçen gün daha çok belli edecekti. Bir takım düşünün ki elinde şu an NBA’in en iyi oyuncuların ikisini bulundurmasına rağmen ancak 22 galibiyet alabilsin. İşte bu durum Sixers Antrenörü John Davis’in takımdaki sonunu hazırladı. Yerine ise Iverson’ın ilerleyen zamanda çok seveceği (?!) NCAA’in ve NBA’in en iyi antrenörlerinden Larry Brown getirilecekti. Brown sorunu görmekte çok gecikmedi. Elindeki en önemli iki silahı birbirinden egoistti!. Üstelik bunlardan biri takımın oyun kurucusuydu. Iverson başına buyruk, fazla emir almayı sevmeyen ve -geçmişinin neden olduğu bir durum olarak düşünebileceğimiz- herkese kendini kanıtlamaya çalışan, sahada çok konuşan ve arkadaşlarına olur olmadık sataşan bir oyuncuydu. Stackhouse ise takımın gerçek yıldızının kendisi olduğunu düşüyordu. Medya çoktan daha sonra tüm North Carolina mezunu vasatın üzeri guardlara yakıştırmaya meraklı olduğu -hatta 20 sayı ortalamasını geçen her guarda- “Yeni Michael Jordan” yaftasını yapıştırmıştı. Bu tür unvanların verdiği ağırlık ise Stackhouse için şu anlık daha çok ağırdı. Kendilerini kanıtlama kavgasındaki, öncelikle “Ben” diyen bu iki oyuncunun rekabeti bir idman sırasında adeta sokak kavgasına dönünce ikisinden birinin takımdan gönderilmesi artık şart olmuştu. Sixers ve Brown da tercihini Iverson’dan yana kullanınca Stackhouse NBA’in bir başka süper yıldızı olan Grant Hill’in Detroit’ine Theo Ratliff ve Aaron McKie karşılığında sezon ortasında gönderildi. Larry Brown takımı aklındaki oyun sistemine göre yavaş yavaş temizledi sezon sonuna gelindiğinde ise sezona başladığı kadrodan sadece 5 kişi takımda kalmıştı. 1996-97 sezonu yılın çaylağı ve All-Star haftasonu çaylak maçının en değerli oyuncusu Iverson için 1997-98 sezonu da parlak geçmişti. Her ne kadar takım ancak 31 galibiyet alsa da Iverson ligi 22.0 sayı, 6.2 asist ve 2.20 top çalma ortalamalarıyla tamamladı. Üstelik sezon içinde iki kez Jordan’ın Chicago’sunu da alt etmeyi başarmışlardı. Bu arada Iverson medyadaki sansasyonel açıklamalarına iyice hız verdi. Ne Michael Jordan ne de Charles Barkley gibi eski oyunculara saygı duymadığını üstelik de Jordan’ın biraz fazla abartıldığını söylemesi tepki topladı. İnsanlar zaten geçmişi hatırlamaya meyillidirler. Iverson da bu tür tepkilere alışıktı. Georgetown’daki iki sezonu boyunca rakip okullar onlarla hep Mahpushane kaçkınları diye dalga geçmiş, taraftarlar da Iverson’a sandalye ile ilgili bolca espri yapmıştı. Zamane üniversite gençliği işte ne yapacaksınız. Geçmişini bir kenara bıraktığınızda bile Stackhouse ile arasında geçen olaylar ve Coach Larry Brown’ı pek takmaması insanların Iverson’a ön yargı ile bakmasına neden oluyor. Biraz evvel de belirttiğim üzere bunlara Cross-over’la Jordan’ın “belini kırdığı” birkaç pozisyonun ve gelen iki galibiyetin verdiği gazla Jordan hakkında verdiği demeçler de eklenince yetenekli ama az sevilen oyuncu kategorisinde kendisine en üst sıralardan bir yer edindi.

8 YIL SONRA GELEN PLAYOFF BAŞARISI
1998-99 sezonunda Sixers tam 8 sezon sonra ilk kez playoff’lara katılma hakkı elde ederken Iverson 26.8 sayı ortalamasıyla uzun yıllar sonra sayı krallığına ulaşan ilk Philadelphia oyuncusu oluyordu. Playoff ilk turunda karşılarına çıkan Orlando’yu rahatça 3-1’lik skorla saf dışı eden Sixers, ikinci turda yüce insan, büyük şutör ve son saniye canavarı Reggie Miller’ın Indiana Pacers’ı karşısındaydı. Her ne kadar Pacers seriyi 4-0 ile süpürerek geçse de oynanan üç maçın skoru 4 sayı ve altında bir farkla sonuçlandı. Ama asıl önemlisi bu ufak macera hem Iverson hem de Sixers için gelecek NBA finalinde bir tecrübe olacaktı. Bu sırada NBA kariyerine point guard olarak başlayan Iverson, aşırı derecede şut kullanması ve çok az sayıda asist yapması nedeniyle çoktan off-guard olarak oynatılmaya başlanmıştı. Çoğu kişi için önceleri fiziksel özellikleri dolayısıyla kafalarda hafif soru işaretleri yaratan bu durum bir süre sonunda gerçekten taktik bir zafer olarak sonuçlandı. Iverson MVP oylamasını 4. sırada tamamladı ama çoktan beri hakkettiği NBA’in en iyi ilk beşinde kendine yer bulmuştu. Iverson 1999-00 sezonunda 28.4 sayı ortalaması ile tekrar skor gücünü ortaya koyar ve NBA’in en iyi ikinci takımına seçilir ama Larry Brown artık beklediği verimi alamadığı oyuncusundan -özellikle Indiana karşısında alınan sonuçlardan sonra- rahatsızlık duymaktadır. Iverson kimi zaman verilen taktikleri dinlemez kenara geldiğinde Brown’a tavır alır, durmadan basın yoluyla Brown’ı eleştirir ve Brown’ın takımdan ayrılacağı yolundaki söylentilere çanak tutar. Brown da aynı şekilde Iverson’a medya üzerinden sürekli açıklamalarda bulunur ve olası bir takasın sinyallerini verir. Iverson da çıktığı az sayıdaki idman sayısını iyice azaltır. Durum anlatılanlara göre öyle bir hale gelmiştir ki Iverson, Fenerbahçe’de futbolun yanı sıra basketbol da oynadığı yıllarda sadece bir ya da iki kez basketbol antrenmanına çıkmış efsanevi futbolcu Can Bartu’yla çıktığı idman sayısı itibariyle adeta yarışacak hale gelmiştir!. Belki abartılı da olsa sezon boyunca sadece15 antrenmana tam saatinde gelerek kendisine verilen programın hepsini tam olarak uyguladığı şeklinde bir söylenti var doğru olup olmadığını bilemiyorum ama biraz abartılı da olsa idman sayısının bayağı düşük olması ihtimal dahilinde. Özellikle bahsettiğim kişi Iverson olunca. Hele Sixers’la 6 yıllığına da 71 milyon dolarlık bir sözleşme yenilemesine gittikten sonra bu tür olayların devam etmesi Larry Brown’dan da onayı alan Sixers yönetimi Iverson’ı çağırarak bu koşullar altında kendisini takas etmeye karar verdiklerini bildirir. Iverson ise Philadelpia’dan gitmemek için elinden geleni yapar. Toplantıda üyelere bundan sonra tüm idmanlara zamanında ve eksiksiz katılacağına, takımda liderliği daha fazla üstleneceğine ve takım arkadaşları ve toplumla daha iyi geçineceği konusunda sözler verir. Iverson’a son bir şans vermek isteyen yönetim onu takas etmekten vazgeçer. Değişmeyen tek şeyin her şeyin değiştiği olduğunu söylerler.

IVERSON’DAKİ ANİ DEĞİŞİM
Verdiği sözlerin arkasından Iverson da bu değişim felsefesine uyarak yeni sezonda herkesi şaşırtan bir görüntü sergiler. Eskiden sürekli laf dalaşı yaptığı takım arkadaşlarına artık daha sevecen ve hoşgörülüdür. Onları daha çok onure etmeye çalışır, kızdığı zaman bile bunları espri yaparak belli eder. Coach Brown’a daha fazla saygılıdır. Medya ile arasındaki ilişkiler de biraz daha düzelmiştir. Üstüne üstlük sahada da fırtına gibi esen ve rakiplerini ezen de bir Iverson vardır.
Washington da düzenlenen 50. NBA All Star maçında Doğu’nun son dakikalarda farkı kapatarak maçı kazanmasında önemli pay sahibi olan Iverson, attığı 25 sayıyla All-Star maçının MVP’si seçiliyordu. 56-26 biten normal sezonun ardından Philadephia 11 yıl sonra ilk kez Atlantik Konferans’ını ve Doğu yakasını şampiyon olarak tamamladı. İlk turda rakip bir kez daha Reggie Miller’ın Indiana’sıydı. Ama bu defa Sixers geçen senelere oranla çok daha kuvvetliydi ve Pacers’ı 3-1 gibi rahat bir skorla saf dışı ederek play-off’larda yoluna devam etti.

JORDAN’IN VELİAHTLARININ SAVAŞI
Bir üst turda Michael Jordan’ın veliahtlarından ikisi karşı karşıya geldi: Vince Carter ve Allen Iverson. Tamamen Vince Carter ve Allen Iverson düellosu şeklinde geçen seride Carter iyi de oynasa üstünlük kuran taraf 4-3’le kıl payı Allen Iverson ve Sixers oldu. Bu kez Iverson karşısında bir başka Allen ve Bucks’ı buldu ama Sixers bir önceki turda Toronto karşısında olduğu gibi zorlansa da turu geçmesini bildi (4-3). Kimilerine göre majesteleri Michael Jordan’ın tahtının gerçek sahibini belirleyecek eşleşmede Lakers ve Sixers kozlarını paylaşacaktı. Hepinizin bildiği üzere Bryant, Shaq gibi bir devin de desteğini alarak Sixers’ı saf dışı bıraktı ama yıl boyunca ortaya koyduğu performansla Iverson insanları saygısını ve sevgisini tekrar kazanmıştı. 1996 Jordan’dan sonra 30 sayı ortalamasını ilk geçen oyuncu olarak sayı krallığına ulaşan Iverson, ayrıca MVP ödülünü de kazanarak Moses Malone’dan 20 yıl sonra bu ödüle ulaşan ilk Philadelpia oyuncusu oldu. Bu ödülü kazanan diğer iki Philadelpia’lı oyuncunun Dr.J ve Wilt Chamberlain olduğunu söylersem sanırım Iverson’ın Phialdelpia için ne derecede önemli bir isim olduğunu anlatabilirim.
Iverson play-off’un hemen sonrasında 7 yaşındaki kızı Tiaura ve 4 yaşındaki oğlu Allen II‘nin annesi ve kendisinin de uzatmalı nişanlısı olan Tawanna Turner ile dünya evine girdi. Ama nikahtan iki ay sonra en yakın arkadaşının bir cinayete kurban gitmesi onu derinden etkileyecekti. Sezon başında yaşadığı sakatlıklar sonucunda Iverson’sız Sixers, otoriteleri hayal kırıklığına uğratmadı sezona 5 mağlubiyetle başladı. Bunu takiben Iverson’ın sakatlığının düzelmesi sonucunda Philadelpia 7-0’lık bir galibiyet serisi yakaladı. Sanırım bu istatistikler Iverson’ın Sixers için ne kadar önemli olduğunu anlatmaya yeter de artar. Iverson’ın 31.4 sayı ortalamasıyla sayı krallığı kazandığı bir sezonda daha ilk turda Boston’a 3-2 elenmek gerçekten acı bir durum ama bu yıl şanssızlıklarla başladı ve aynı şekilde de sona erdi.

LARRY BROWN’IN TAKTİK TAHTASI
SAVUNMA+RİBAUND+IVERSON=GALİBİYET
Sezonun en çok konuşulan olayı ise tabii ki kraliyet tahtının sahibinin geri dönüşüydü. Peki veliahtlar bu durumda nasıl davrandılar? Eskiden haylaz olan, kralla sürekli tartışan prens onun önünde eğilerek her zaman ona saygı duyduğunu bildirdi ve herkesin sonsuz sevgisini kazandı. Öteki prens ise taht kavgasını sürdürdü, kralın onurunu kırıcı sözler söyledi. (“Karşıma çıktığında pişman olacak çünkü ona sayı bile attırmayacağım, o artık çok çok yaşlı bir adam.” / imza/ Kobe Bryant ) ve bu tutumuyla tahtı kazandığı zaman bile insanlar onu sevmeyecektir. Tamam kabul ediyorum Machiavelli’nin Hükümdar kitabına döndü bu yazı ama insanın branşı siyaset bilimi olunca kendinizi bu tür benzetmelerden uzak tutamıyorsunuz. Konumuza geri dönersek yukarıda belirttiğim durum özellikle Philadelpia’da düzenlenen All-Star Haftasonu’nda doruğa ulaştı. Jordan’la barışan Iverson bu kez de efsanevi Dr.Julius Erwing’in formasıyla maça çıkınca tüm basketbol severleri kendisine bir kez daha aşık etti. Diğer tarafta ise maçtan evvel Jordan’ın gidip “Bu bir şov maçı sakın işi kişiselliğe dökme biz buraya insanları eğlendirmeye geldik kişisel hesaplar gütmeye değil!!” şeklinde konuşmak zorunda kaldığı Kobe vardı. Kobe her ne kadar MVP seçildiyse de kendi evinde onur kırıcı bir şekilde yuhalandı.
Kobe lige ilk adım attığında herkesin sevgisini kazanan biriydi ama insanlara kendisini kabul ettirmek için kendini hiç olmadığı sert, argo konuşan birine dönüştürmeye çalışınca insanların sevgisini yavaş yavaş kaybetmeye başladı. Bunun tam tersi olarak hırçın, asi Iverson gitti ve yerine aile sahibi olduğunun farkında daha olgunlaşmış bir Iverson geldi. İki oyuncu da tanrı vergisi süper yeteneklere sahip ama tahtı kim gerçekten hakkediyor?
İsterseniz Hidayet’in şu sözlerini hatırlatarak cevabı size bırakalım: “Kobe bence çok iyi bir oyuncu ama şu ana kadar savunmakta en fazla zorlandığım oyuncu Iverson.”

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:03

Also known as "Zo" desek acaba kimi yazacağım hakkında fikriniz olur mu?Evet arada bir yüreğini parkede oynarken bile gördüğümüz dev pivotlardan Alonzo Mourning.

119 kilo ve 2,08 boyundaki bu enine genişlemiş olan ve nikimin bulunmasında bana yardım eden bu abimiz için yazılıcak çok fazla şey var.Shaq'ın arkasından 92 draftında 2.sıradan Charlotte tarafından seçildi.O zamanlar Hornets'de Charlotte.İnanılmaz istatistikler yakaldıktan sonra yeni kurulmuş bir takım olan Miami sahillerinin ateşli takımı Heat ile anlaştı.Pat tarafından da çok sevildi.Ortalamaları 20 sayı 10 ribaund civarında geziniyordu.Ve shoot-blocker olmak.2 kez Defensive Player oldu NBA'de.Ayrıca Tim Hardaway ile beraber ezeli rakip NYK'yi elediler playoffta.Ve malum yıllar geldi çattı.Hiç oynamadan geçirilen bir sezon vardı Zo'nun önünde.2003'te free agent kaldıktan sonra New Jersey'in yolunu tuttu.Fakat yine aynı iğrenç ciğer hastalığından dolayı parkelerden ayrılmak zorunda kaldı.

Bu kesermiydi KOCA YÜREĞİ.Yeniden azmetti,yeniden çok çalıştı ve kendini hazır hale getirdikten sonra NJ ile antremanlara çıkmaya başladı.Fakat hiç bir zaman önemli bir görev alamadı bu takımda.Belki uğursuz gelmişti ona NJ.Kenyon Martin'in de gelişiyle Toronto'ya gitti Zo.Fakat Toronto'nun o saçma uzun vade planıyla beraber takımdan postalandı.

COME BACK HEAT!!!Kuşu altın kafese almışlar İLLE DE ESKİ KAFESİM demiş.Bu örnekte olduğu gibi Zo,Heat için yanıyordu ve yüzük istiyordu yüzük.Bu şartlar altında yine Shaq'ın altında 2.adam olarak oynamaya başladı.O kadar başarılı bir sezon geçirdiler ki takım olarak Zo parmağına yüzüğü takmış adeta altın kemeri takmış gibi bakıyordu.Zo'ya sonra inanılmaz teklifler geldi özellikle Spurs tarafından fakat o kafasına taktı nerde başlarsa orda biter!!!Zo'nun yeni sezonda nasıl olacağını ise kestirmek zor olsa da bildiğim birşey var.Bench'te sürekli ayakta olan yerde debelenen bir adamı bir sene daha izlemek bana keyif vericek.

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:04

Arvydas Romas Sabonis

Litvanya ekol tarzı oyuncusu 64 doğumlu bu efsane isim hakkında çoğu yeni bitmelerin bilmesi gereken birşey var diyip bu yazıyı yazıyorum.2.20 lik dev pivotun boyuna aldanmayın öncelikle.O herkesten başkaydı.Yumuşacık eller,pamuksu bir suratı vardı. 80s yada 90s süperstarlarındandır.95'te NBA'e ilk adımını atmıştır.Evet yanlış duymadınız 31 yaşındayken Portland ile kontrat imzaladı.85 draftında Atlanta tarafından seçilmişti oysa ki fakat o zamanlar U21 oynayamıyordu.86'da bu sefer Portland onu seçiyordu fakat SİYASİ kriz baş gösteriyor.Sowiet ile ABD'nin arası açılıyor ve izin verilmiyordu NBA parkelerine gitmesine.89'da bu izin çıkıyor fakat Sabonis Baba NBA yerine Avrupa'yı tercih ediyordu ve bunu yapmasıyla beraber 4 kere European Player of the Year(Avrupa'da yılın Oyuncusu demek )

96 yılında herkesin OHH BE demesi sonucu NBA'e adımını atıyordu.Rookie sezonunda hem Rookie MVP'de hem de 6.Adam'da ikinci sırayı almıştı.O tam bir effective player olmuştu artık.Yaşının ilerlemesi ise en büyük sorundu onun için.00 lı yıllarda takıma Pippen-Rasheed gibi oyuncuların yanına Bonzi Wells gibi gelecek vaad eden oyuncular alınmıştı.Portland şampiyonluğa oynuyordu taki bir devrin battığı diğer devrin başladığı maça kadar.00 LAL-POR Konferans Finali.İlk 3 periyotta Portland awayde 15 sayı öne geçiyordu.Fakat olanlar oluyor ve nefes kesen bir maçın sonucunda 3-3 lük eşitlik bozuluyor.LAL seriye ve şampiyonluğa uzanıyordu.

03'te Sabonis Baba Litvanya'ya geri döndü.Zalgiris ile normal sezon MVP liğini de aldı.04/05'te bizleri öksüz bıraktı ve parkelere veda etti.İşte onun hakkında söylenenler.

PİPPEN:Şu ana kadar gelmiş en iyi Avrupalı.
Sean Elliot(EX SAS Player :lolAvrupalı uzun arıyorsanız Sabonis'e bakın.
Bill Walton:Gelmiş geçmiş en iyi pas atan pivot.

-Ayrıca Sabonis babanın yazısının sonuna şu notu eklemek isterim.Kendisi 5 dil bilen,88 Dünya Güzeli evli olan yakışıklı sayılabilicek bir abimizdir.

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:04

Baron Davis 12 Nisan 1979'da Los Angeles Compton da dunyaya geldi. Anne ve babası hakkında fazla konusmayı sevmıyor.Baron ve kız Kardeşi Liza
ananeleri Lela ve büyükbabları Luke tarafından büyütüldü. Aile Los Angeles'ın Güneyinde 2 odalı bı evde yasıyorlardı.
Luke ve lele Baron ile cok fazla kural koymadılar ancak bu iki kardeşin de bildiği gibi,yasadıkları bolge hıc tekın bı yer degıldı.Buyukbabalarının tek ıstegı burunlarını pis işlere sokmamaları ve derslerine cok calısmalarıydı. Baron zaten cok zekı bır cocuktu,her zamanbuyukbasını dinledi ve onun gosterdıgı yolda dewam etti. Tabi Baron'un bu yolda devam etmesının tek nedenı buyukbabasının koydugu bır kuraldı.Eğer baron başına bı ış asarsa onu basketbol oynamamakla cezalandıracaktı.Bunun da etkısıyle çevredekı ınsanlarla karşılaştırıldığında sorunsuz bir ilkokul donemı geçıre baron sadec 1 defa okulla ılgılı bır problem yasadı ve 1 ay basketbol oynamama cezası aldı.Bu cezada onun aklını basına getırdı.
Basketbol oynamak Baron Davis için bir tutkuydu ve bu tutkusunu gerçekleştirmek için çok da uzağa gitmesi gerekmiyordu. Büyükbabası ona evin arkasına bir pota yapmıstı.Baron ve arkadasları orda basketbol oynuyorlardı ancak oynadıkları zemin cok da duz olmayan,engebelı topragı olan çim bır zemindi.çoğu kişi Baron'un bugunkı ınanılmaz top hakımıyetının o çim sahaya borclu oldugunu söyler.
Baron ilkokulu bitirdiğinde ona Crossroad adlı liseden basketbol bursu ile kendı okullarında okuma fırsatı sunulur.Her ne kadar Baron arkadaslarından ayrılmak istemesede ailesinin de etkisiyle bu büyük fırsatı tepemez ve crossroads'ın teklifini kabul eder.
Baron okula başladığında etrafında gordugu herkes zengin ailelerin ,ileride doktor yada avukat olarak kariyer yapmayı planlayan cocuklarıdır.Baron için ise tek bir hedef vardır: Basketbolcu olmak. Baron odaklandığı tek yer olan basketbolda efsnevi seneleri sona ermeye yaklaşmıs olan Lakers'ın guardı Magic Johnson'a adeta tapar.Onu cok seven Baron hep onun gıbı bir oyuncu olmak istediğini söyler. Ayrıca Isiah Thomas'ın da oyun stilini kendine cok yakın hisseder. Tabi Los Angeles'lı oldugundan şehrin diğer takımı olan ve kötü gunler geçiren Clippers da Baron'un ilgisini çekmektedir.Clippers'da ilk olarak Marques Johnson,sonra da Danny Manning veRon Harper beğendiği oyunculardır.

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:06

CESUR YÜREK, BEN WALLACE
(Bu yazı pivot dergisinin 43.sayısında yayınlanmıştır.)

ANNECİM ŞU SAHADAKİ CANAVARA BİR ŞEY SÖYLE BİZE ŞUT ATTIRMIYOR!!..

Afro saça yepyeni bir boyut getiren “Big Ben” sahada ribaund alan, blok yapan, top çalan ve savunması ile rakibine aman vermeyen yani sahadaki tüm ağır işleri üstlenerek takımın hamallığını yapan ligdeki birkaç ağır işçiden biri. Diğer oyuncuların aksine onu yıldız yapan faktörler de bunlar.

Bugünün NBA yıldızları kimlerdir? Hangi özellikleri onları yıldız statüsüne taşır? İlk bakışta çok kolay bir soru değil mi? Eminim cevaplar da hali hazırdadır. Kobe, Carter, T-mac, Francis yıldızlardır çünkü akrobatik smaçlarıyla taraftarları kendilerine hayran bırakırlar. Iverson, Pierce, Stackhouse gibi oyuncular yıldızlardır çünkü genelde 20 sayı ortalamasının altına düşmezler. Webber, Duncan ve O’Neil yıldızdır çünkü kendilerini tutan oyuncu kim olursa olsun fizik güçleriyle onları ekarte ederek potaya ulaşabilirler. Kidd, Bibby, Miller, Payton yıldızdır çünkü takımlarının en kısa yoldan sayıya gitmesini sağlarlar. Bu tür ofansif kriterlere göre yapacağımız değerlendirme uzar da uzar. Peki sadece sayıya yönelik oyuncular mı yıldız olur? Ya yukarıda saydığımız yıldızlara “çemberi göstermeyerek” onların canına okuyan oyuncuları hangi statüde değerlendirmeliyiz?

SAVUNMA, SAVUNMA VE YİNE SAVUNMA...
İsterseniz konumuzdan fazla uzaklaşmadan biraz efsanevi Chicago Bulls takımı hakkında sohbet edelim. Sizce o takımı bu kadar ulaşılmaz kılan sadece Jordan ve Pippen’ın skor gücü müydü? Ya da Tex Winter’ın triangle-offense’i mı?. Belki de Phil Jackson’ın Zen felsefesi ile oyuncularının beynini yıkamasıdır. Hatta durun bir saniye, kim bilir Jordan’ın tüm maçlarında Chicago şortunun altına giydiği söylenen North Carolina şortunun getirdiği bir uğur da olabilir. (Bu nasıl bir şorttur anlamam ya neyse) Son şıkkı çıkarttığımız zaman tabii ki yukarıda saydıklarımın hepsi çok önemli etkenler. Ama unutmayın ki Chicago o dönemde Jordan, Pippen ve Rodman’lı kadrosunda ligin en iyi 10 savunmacısından 3’ünü bulunduruyordu. Tersini iddia edersek bence “Harun evladım sen 50 sayı at gerisine de karışma, diğer arkadaşların savunma yapar.” diyen basketbol zihniyetinden bir farkımız olmaz. Günümüz basketbolunda artık savunma yapmak da en az hücum etmek kadar önemli. Eğer bir gün Ülker tesislerine yolunuz düşerse antrenman salonunun duvarlarında aynen şu sözlerin yazıldığına şahit olursunuz: ‘Her zaman isabetli şut atamayabilirsin ama her zaman savunma yapabilirsin.’ İşte günümüzün basketbol felsefesinin temelinde bu yatmakta. Önce savunma!!
Bu yazımızın kahramanı da bu felsefeyi sahada en iyi uygulayan isimlerin başında geliyor. Hem de dünyadaki en zor ve fiziksel kuvvetin en ön plana çıktığı lig olan NBA’de. İşte karşınızda “Big” Ben Wallace...

AZMİN ZAFERİ
Bugünlerde dergilerde, gazetelerde ve internet sitelerinde sıkça bu yılın draft değerlendirmelerine rastlayabilirsiniz. Jao Ming acaba gerçekten ilk sırada seçilmeyi hakketti mi? Yoksa yeni bir Shawn Bradley vakası ile mi karşı karşıyayız. Fred Jones ve cılız Juan Dixon nasıl bu kadar yüksek sıralardan seçilebildi. Caron Butler geçmişteki vukuatları olmasa daha yüksek bir sıradan seçilebilir miydi? Ve dahası Draft’ta seçildiği sıradan memnun olmayan bir çok oyuncu. Eminim bunların çoğunu okumuş veya duymuşsunuzdur. Bizim zavallı Ben Wallace’ın bu tür dertleri maalesef hiç olmadı. Adamımız bırakın NBA’e birinci turdan girmeyi Draft’ta bile seçilemeyip şansını CBA’de denemek zorunda kaldı. Üstelik CBA draftında da ancak ikinci turda Oklahoma City tarafından seçilebildi. Ama Wallace’ın en önemli özelliği onun mücadeleci yapısıdır, o da pes etmeyerek çalıştı. NBA takımlarının düzenlediği yaz kamplarına katılarak kendini insanlara beğendirdi ve ancak bu sayede kendisine NBA’in kapılarını araladı. Üstelik bir kez içeri girdikten sonra da yan gelip yatmadı. Sürekli çalıştı, kendisini geliştirmeye uğraştı ve bu gayretinin sonuçlarına yavaş yavaş ulaştı. NBA ribaund ve blok krallığı, yılın en iyi savunmacısı ödülü, en iyi üçüncü beşte yer almak, Dream Team formasını giyme şansı ve 32 milyon dolarlık bir kontrat. Demek ki her şey draft’ta ilk sıralarda ya da birinci turda seçilmekle olmuyormuş. Tabii ki her oyuncu yüksek meblağlar karşılığında garanti bir anlaşmaya imza atmak ister ama bu tür bir anlaşma yapmak hem herkese nasip olmaz, hem de talih kuşu size konsa bile eğer siz bu fırsatı nasıl değerlendireceğinizi bilemezseniz, kontratınıza güvenirseniz bir süre sonra silinip gidersiniz.

KÖTÜ ÇOCUKLARDAN, MUHALLEBİ ÇOCUKLARINA: DETROİT PİSTONS
“Bugüne kadar gelmiş geçmiş NBA şampiyonları arasında en çok nefret ettiğiniz takım hangisidir?” tarzı anketlerin genellikle tek bir favorisi vardır: Detroit Pistons. Efsanevi guard Isiah Thomas’ın liderliğindeki, Bill Laimbeer, çılgın çocuk Dennis Rodman , Rick Mahorn, Joe Dumars ve Vinnie Johnson’lı bu kadro 1980’lerin genel basketbol anlayışından çok daha farklı bir stile sahipti. 80’lere damgasını vuran iki ekolden ne Earvin “Magic” Johnson’ın Showtime Lakers’ına ne de Larry Bird’in disiplinli Celtics’ine hiçbir zaman benzer bir oyun ortaya koymadılar. “Bad Boys” mükemmel savunma yapan, asla pes etmeyen, mücadeleci ve fizik gücü çok yüksek oyunculardan oluşan bir takımdı. Sahada rakiplerini yenmek için her yolu da denerlerdi. Hatta basketbol adıyla rakip takım oyuncularını adeta “dövdüklerine” şahit olurdunuz. Maalesef olaylar bazen birazcık çirkefleşirdi. Eee Rodman ve Laimbeer olur da kavga gürültü o takımdan hiç eksik olur mu? Tabii ki olmaz. İşte bu basketbol anlayışı Pistons’a şampiyonluklar kazandırdı. Ama her takımın başına gelen Pistons’ın da başına geldi. Zaman geçtikçe yıldızlar yaşlanıp basketbolu bıraktılar, kimi oyuncular ise başka takımlara transfer oldu. Dolayısıyla Detroit giderek eridi 90’ların ortasına gelindiğinde takımda şampiyon kadroda oynayan tek yıldız olarak şu an Detroit’in başında bulunan Joe Dumars kalmıştı. O da tam basketbolu bırakmak üzereydi ki, 1994 Draft’ında takımın hüviyetini tamamen değiştirecek bir oyuncu Pistons tarafından draftta seçildi: Grant Hill. Duke’te oynadığı oyunla Jordan’ın yerine geçebileceği iddia edilen Hill’in gelişiyle Dumars takımda kalarak ona “abilik” yapmayı kafasına koydu. Hill süper bir yetenek de olsa zengin bir ailenin kibar çocuğuydu. Sahada asla trash-talk yapmazdı. Rakiplerine hiçbir zaman hakaret etmeyen, onlara nazik davranan ve bu sayede sevilen bir oyuncuydu. Yani biraz evvel belirttiğimiz “Kötü Çocuklar” tarzına tam anlamıyla zıt bir yapıdaydı. Bu yüzden, önce San Antonio’ya ardından da Chicago’ya giden Rodman ondan hep nefret etmiştir. “Bu Hill denen çocuğu hiç sevmiyorum adam orda bizim (Bad Boys) şerefimizi iki paralık ediyor. Basketbol bu kadar da yumuşak oynanmaz ki!! Züppe herif. Maç içinde Argo konuşmak, itişip kakışmak ağır hakaretmiş. Onu bir gün sahada birisi dövecek veya güzelce öpecek! o zaman ben de keyifle oturup seyredeceğim.” Tam bizim Rodman’a yakışan sözler. Bu sırada takımın diğer yıldızı Alan Houston, New York’a gönderilir ve takıma ikinci yıldız olarak Sixers’ın postaladığı Stackhouse takasla getirilir. Ama Hill ve Stackhouse beklenilen uyumu gösteremez. Hill de her şeye en baştan başlamak için soluğu, durmadan sakatlanacağı ve kariyerini bitirme noktasına geleceği, Orlando’da alır. Takımın tek yıldızı yarı bitik bir Stackhouse’tur ve Pistons fazlasıyla “yumuşak” bir basketbol oynamaktadır. İşte Ben Wallace, Pistons’a geldiğinde durum kelimenin tam anlamıyla bundan ibarettir.

Unutmayın Ben Wallace’ı, Ben Wallace yapan asla attığı şutlar değildir, bilakis başkalarına attırmadığı şutlar onu ünlü yapmıştır.

Wallace 11 çocuklu bir ailenin 10. çocuğu olarak dünyaya geldi. Küçüklüğünde babası ve kardeşleri ile sık sık balığa, yüzmeye ve ava gider, her normal çocuk gibi atarisinin başından kalkamazdı. Ama onu yaşıtlarından ayıran bazı özellikleri de vardı. Küçük Ben fazlasıyla güçlü bir vücuda sahiptir ve hemen hemen tüm spor branşlarını son derece iyi bir şekilde yapmaya yatkındır. Hayatı boyunca da bu fiziksel üstünlüğünün avantajlarını sonuna kadar kullanır. Wallace lisedeyken hem Amerikan futboluna hem beyzbolla hem de basketbola ilgi duymaktadır. Bu üç sporda da o kadar başarılıdır ki her birinde eyalet karmasına seçilir. Aslında insanlar Wallece cüssesinde birisini gördükleri zaman onun hantal biri olduğunu düşünebilirler. Rakipleri de onu basketbol sahasında ilk gördüklerinde onun hantal ve sadece rakiplerini ite kaka yakınına düşen ribaundları alabilecek bir uzun olduğunu düşünmüşler. Bu konuda eski Pistons yıldızı, günümüzün Tv yorumcusu Bill Laimbeer’ın söyleyecek bir iki lafı var: “Wallace, ribaundlarla ilgili eski yargıların geçersiz olduğunu hepimize kanıtladı. Her zaman ribaund almanın sıçramaktan çok yer tutma ile ilgili olduğunu söylerlerdi. Ama Ben, ribaundlarını insanları potadan uzak tutarak aldığı kadar onlardan daha yükseğe sıçrayarak da alıyor. İnanılmaz bir sıçrama yeteneğine sahip olduğu kadar çok da çabuk. Bana fazlasıyla Dennis’i hatırlatıyor. Belki de Dennis’ten sonra gördüğüm bire birde en etkili savunmacı. Ama sanıyorum ki Ben kendini geliştirmeye devam edecektir çünkü gerçekten All-Star seviyesinde bir oyuncu olması için ne yapması gerektiğini biliyor. Maç başına aldığı 12-13 ribaund’un ve yaptığı 3-4 bloğun yanına en azından 10-12 sayıyı da eklemesi gerekli.”
Yukarıda bahsi geçen fiziksel yetenekleri az kalsın onu bir Amerikan futbolu yıldızı yapacaktı. Lise takımında gösterdiği performans üniversitelerin ilgisini çeker. Auburn Üniversitesi ona burs teklif eder. Wallace okul yetkilileri ile yaptığı konuşmalarda hem basketbol hem de futbolu kastederek ikisinde de aynı anda oynayıp oynayamayacağını sorar. Onlardan aldığı olumlu cevap karşısında tereddütsüz okula katılım için gerekli kağıda imza atarak üniversiteye gönderir. Okulun yolunu tutarken hem basketbol hem de futbolda yıldızlaştığı günlerin hayalini kurmaktadır ama kampüse vardığı anda tüm hayalleri yıkılır. Okul yetkililerine basketboldan bahsettiği anda hepsi şaşırarak ona daha önce onunla hiç basketbol hakkında konuştuklarını hatırlamadıklarını, okulda basketbol oynamasının mümkün olmadığını onu futbol oynaması için aldıklarını söylerler. Anlaşmazlığın nedeni ise oldukça komiktir. Amerikan futbolunda bir takım oyuncularını iki farklı kadroya ayırır. Yeteneklerine göre defansif oyuncular ve ofansif oyuncular. Sahada top hakimiyeti kimdeyse ona göre bir takım sahaya sürülür. Wallace da telefonda “ikisini” de aynı anda oynayıp oynamayacağını sorduğunda okul yetkilileri onun hem hücum takımında hem de savunma takımında oynamak istediğini sanarak bunu sevinerek kabul etmiştir. Wallace o anki duygularını şöyle anlatır: “Bunları duyduğum zaman kulaklarıma inanamadım. Ben de oradan çekip gittim. Basketbola aşığım. Bu yüzden Amerikan futbolu ve basketbol arasında bir seçim yapmak zorunda kaldığım zaman hiç tereddütsüz basketbolu seçtim. Wallece, Auburn’ü terk ettiği zaman hayatı hakkında kurduğu gerçek anlamda hiçbir planı kalmamıştı. Ta ki bir basketbol kampında gelecekteki idolü Charles Oakley ile karşılaşana dek.

Oakley topu göğsüme fırlattı ve “hadi başlayalım” dedi. Herkes bizi izliyordu. O benim dudağımı patlattı ben de onun burnunu!..

Oakley hepimizi karşısına oturtup azarlamaya başladı. Sürekli bizim çok yumuşak olduğumuzu hiç gayret gösterip çalışmadığımızı söyledi. Sonra da içimizde kimsede onunla teke tek oynayacak yürek olup olmadığını sordu. Ben de elimi kaldırdım. O da topu aldı ve göğsüme fırlattı: “Hadi başlayalım!”dedi. Herkesin önünde oynamaya başladık. O benim dudağımı patlattı ben de onun burnunu kanattım. Wallece’a o maçı kimin kazandığı her sorulduğun genelde aynı tepkiyi verir. Evvel suçlu bir çocuk ya da masum bir kedi yavrusu gibi acındırıcı gözlerle suçunu gizlemek istermiş gibi bakar ve cevap verir: “Ben kazandım.” Ama tuhaftır ki Wallace, Oakley’in burnunu sürtmüş olmaktan çok da memnun değildir: “Ben daha 17 yaşımdayken bile üzerimden şut atamazdı, şutlarını hep bloklardım.” Bu teke tek maç hakkında Wallece’ın Pistons’tan kankası Stackhouse tarafından yapılan yorum da ilginçtir: “Oak asla bizim Ben’i geçemez.”

NCAA GÜNLERİ
Evet sonuçta maçı Wallece kazandı ve Oakley’e gününü gösterdi. Ama Oak bu çocuğun gerçekten yetenekli olduğunu fark etmişti. Onu kanatlarının altına alarak korumayı ve ona yol göstermeyi kafasına koydu. Charles gidip Wallace’a hangi okula gittiğini sorar. O da olanları anlatarak artık önünde fazla seçeneği kalmadığını söyler. Bunun üzerine Oakley, Cleveland’daki bir arkadaşına telefon açar. Bu çocuğu izlemeleri gerektiğini anlatarak Wallece’ı oradaki bir kampa gönderir. Kampta başarılı olan adamımız kapağı Cuyahoga CC’ye atar. Orda 24 sayı, 17 ribaund ve 7 blok gibi inanılmaz ortalamalara ulaşır ve tekrar daha büyük okulların antrenörlerinin dikkatini çeker. Ama ne kadar iyi bir okula transfer olacaksa olsun benchte oturmak istemeyen Wallece, daha sezon bitmeden takımını terk eder ve soluğu Oakley’in yanında alır. Oakley de idarecilerle konuşarak onu mezun olduğu okul olan Virginia Union’a aldırır. Burada ceza hukuku eğitimi alan Ben, 12.5 sayı, 10.5 ribaund ve 3.7 blok ortalamalarına ulaşarak takımını NCAA Division 2’da Final Four’a taşır. Ama okulu basketbolda adı sanı duyulmamış bir okuldur ve Wallace oyunuyla NBA scout’larının çok da ilgisini çekmez. Dolayısıyla katıldığı 96 NBA Draft’ında seçilemez. Wallace üzülmekle beraber o an için NBA seviyesinde bir oyuncu olmadığının farkındadır bu yüzden bunu kendisine fazla dert etmez. Daha çok çalışmaya başlar ve Boston antrenörü M.L Carr onu takımın yaz kampına davet eder.

BOY PROBLEMİ
Bu arada Wallece’ı çağıran Carr, bu boyuyla onun pivot ya da power forvet oynamak için çok kısa olduğunu onu kampta off guard veya kısa forvet olarak deneyeceğini söyler. Aslında NBA kayıtlarında boyu 2.06 olarak gözükse de Wallece’ın gerçek boyunun ancak 2 metre olduğu söyleniyor. Hatırlayacaksınız “Sir” Charles Barkley’in boyu da öncelikle 1.98 olarak kabul edilirken bir süre sonra 1.96’ya inmiş en son ise gerçekte 1.92 olduğu ortaya çıkmıştı. Bu tür olaylar diğer bir çok NBA yıldızı için de geçerli. Kim bilir belki de bu arkadaşlar kemik erimesi hastalığından mustariplerdir. Vah zavallılarım vah...
Tabii ki bu boyuna göre pozisyon seçme formülü ona pek yaramadı. Sonuçta Ben, kampta fazla forma şansı bile bulamayarak Boston kampından ayrıldı ve Washington’la antrenmanlara çıkmaya başladı. Çaylak sezonu Wallace için pek parlak geçmedi. O zamanki adı Wizards yerine Bullets olan Washington’da takımın ancak 12. adamıydı. 34 maçta forma görev alan Wallece maç başına ancak 5.8 dk sahada kalırken 1.1 sayı ve 1.7 ribaund ortalamalarına sahipti. Bu arada ismi, tanınmasa da basketbol camiasında kulaktan kulağa yayılmaktaydı. Washington’daki bu gizemli oyuncu, antrenmanlarda Juwan Howard ve Chris Webber da dahil olmak üzere çoğu oyuncunun canına okumaktaydı. Bir sonraki sezon sahada kaldığı süreyi tam 3 katına çıkartarak maç başına 15.8 dk oyunda kaldı. Indiana karşısında ilk kez bir maça ilk beşte başladı ve aldığı 12 ribaundla sahada en çok ribaund alan ismi oldu. Sezonda toplam 61 maça çıkarken bunların 16’sında ismi maça başlayan beşte yer alıyordu. Ortalamaları ise fazla kıpırdamamış, sayı ortalamasını ancak 3.1’e, ribaund ortalamasını ise 4.8’e çıkartabilmişti. Bullets’taki üçüncü sezonunda ise içindeki cevher biraz da olsa ortaya çıktı. Cleveland karşısında attığı 20 sayı ile kariyerindeki en yüksek rakama ulaşırken ribaund hanesinde de 10 yazıyordu. Bu sırada süre aldıkça double-double yapmaya başladı. Bucks karşısında 14 sayı ve 14 ribaund’luk, Toronto’ya karşı da 12 ribaund, 16 sayılık performanslar ortaya koydu. Sezon sonuna gelindiğinde aldığı süre 10 dk. daha artmıştı. Bu artış da beraberinde 6.0 sayı, 8.3 ribaund ve 1.96 blokk ortalamaları getirmişti. Washington bu sezonun sonunda büyük bir hata yaparak elindeki tüm yetenekli power forvetleri kaçırdığı gibi Wallece’ı da kaçırdı. Wizards, Orlando ile yaptığı takasta Wallace,Tim Legler, Terry Davis ve Jeff McInnis’i göndererek Magic’ten 1995-96 sezonunda Tuborg forması, geçtiğimiz yıl da Ülker forması giyen Isaac Austin’i kadrosuna kattı. Orlando da oynadığı 81 maçın tümünde kendisine ilk beşte yer bulan Big Ben, bu maçlarda 4.8 sayı, 8.2 ribaund ve 1.6 blok ortalaması tutturdu. Sonraki sezon Orlando da ayağına gelen fırsatı elinin tersiyle iterek Grant Hill yüzünden gözü kör olmuş bir şekilde Chucky Atkins ve Ben Wallace’ı Grant Hill’le takas etti. Tabii ki o dönem de Hill mi yoksa Wallace mı diye soracak olsaydınız akıl sağlığı yerinde olan herkes Grant Hill cevabını verirdi. Ama Orlando idarecileri en azından Wallace’ı kadrolarında tutmaya çalışarak takasa başka isimleri dahil etmeyi deneyebilirlerdi. Bu takasın sonucu ortada. Magic, astronomik bir anlaşmaya imza attırdığı Hill’i geçirdiği sakatlıklar yüzünden oynatamazken, Pistons şu anda ligin blok ve ribaund kralına sahip bulunmakta.

PİSTONS’IN YENİ KÖTÜ ÇOCUĞU
Pistons’taki ilk yılında Wallace 80 maçta oynarken bir kez daha oynadığı tüm maçlara ilk beşte başlar. Ama bu kez kendisine daha önce tanınmayan bir şansa sahip olarak sahada 34.5 dakika ortalamasıyla kalır. Sahada kaldığı süre bu kadar çok artınca Wallace da tüm marifetlerini daha iyi sergilemeyi başarır. Maç başına 13,2 ribaund ortalaması ile ligde ribaund krallığını zorlar ama Mutombo’nun arkasında 2.sırayı alır. Aldığı 1052 ribaundla toplamda ligin en çok ribaund alan ve bu sayede Pistons’ın Dennis Rodman’dan sonra 1000 ribaund barajını geçen ilk oyuncusu olur. Ayrıca sezon boyunca Dikembe Mutombo ile beraber arka arkaya 20 ve üzeri ribaund alabilen iki oyuncudan biridir ve Orlando maçında 28 ribaund ile kariyerinin en yüksek rakamına ulaşır. Bir sezon evvel 1.60 olan blok ortalamasını ise 2.30’a çıkarır. Pistons tarihine hem ribaund, hem top çalma hem de blok ortalamalarında takımın lideri olan ilk isim olarak geçer. Yılın Savunmacısı ödülü için yapılan oylamada ise 6 oy alarak beşinci olur. Ama maalesef bu performansı takımı için yeterli olmaz ve Detroit normal sezonu ancak 32 galibiyet ile kapatır. Geçtiğimiz sezon ise kariyeri için bir zirvedir. Takımın başına New Jersey, Portland ve Indiana’da 11 sezon asistan coach’luk yapan Rick Carlisle getirilir. Takımdaki bu yeni yapılanmada Stackhouse kendini bulur ve ilk kez egosunu bir kenara bırakarak olması gereken oyuncu gibi oynar. Corliss Williamson bench’ten gelerek inanılmaz bir katkıda bulunur ve takım Ben Wallace’ın liderliğinde sahada inanılmaz bir savunma uygular. Sonuçta da takım uzun bir aradan sonra 50 galibiyet barajına ulaşarak 1990 yılından sonra ilk kez Merkez grubu şampiyonu olarak tamamlar. Wallece sahada 36.5 dakika ortalamasıyla kalırken hücumda daha agresiftir, %53’lük bir şut yüzdesiyle 7.6 sayı averajı tutturur. 13.0 ribaund ve 3.48 ortalamaları ise onu her iki kategoride de NBA’in zirvesine taşır. Yakaladığı bu başarıyı ise daha önce NBA tarihinde ancak Hakeem “The Dream” Olajuwon, Kareem Abdul-Jabbar ve Bill Walton’ın yakaladığını söylersem sanırım Big Ben Wallace’ın ne kadar önemli bir başarıya imza attığını anlatabilirim. Üstelik Wallace’ın boyu diğer 3 oyuncu ile kıyaslanamayacak derecede de kısa. Bu mükemmel savunma performansı doğal olarak onu rekor bir şekilde “Yılın Savunmacısı” ödülüne ulaştırır. Oylama tamamlandığında en yakın rakibine 114 oy fark atmıştır. Wallace ayrıca tutturduğu 1.7 top çalma ortalaması ile bu kategoride de ilk 15 içindedir. Sezon içinde 2 defa haftanın oyuncusu seçilen Wallace, 24 Şubattaki Milwaukee maçında da 10 sayı, 17 ribaund ve 10 blok ile kariyerindeki ilk triple-double’ı gerçekleştirir. 24 Mart’ta Boston karşısında ise kariyer rekorunu bir kez daha egale eder ve 28 ribaund’a ulaşır.
Tüm bu başarılarının yanında regular sezonda Doğu’da 2.sırayı alan Detroit ile kariyerinde ilk playoff maçına çıkar ve 21 Nisanda Toronto karşısında 19 sayı, 20 ribaundluk muhteşem bir oyun ortaya koyar. Kariyerindeki bu ilk playoff tecrübesinde çok başarılı maçlar çıkaran Wallace, ilk turda Toronto karşısında 8.2 sayı, 15.0 ribaund, 2.2 blok ve 2.2 top çalma; konferans yarı finalinde Boston karşısında 6.4 sayı, 17.2 ribaund, 3.0 blok ve 1.6 top çalma ortalamalarını yakalar. Evet Wallace kendini tüm NBA’e kanıtlamıştır, artık oda ligin yıldız oyuncular arasındadır.

Majesteleri Michael Jordan’ın antrenörü Doug Collins onun hakkında şunları söylemekte: “Bence Wallace, Jason Kidd’le beraber sayı üretmeden oyunu domine edebilen az sayıda oyuncudan biri.” Başkan Joe Dumars daha Grant Hill’i Atkins ve Wallace ile takas ettiği gün basına takımın fazla yumuşak olduğunu ve aralarına katılan bu iki yeni oyuncuyla beraber takımın çok daha sert ve dişli olacağını söylemişti. Dumars oyunculuğunda zekasıyla oynayan bir isimdi. Şu ana kadar takımın başında olduğu sürede aynı muhteşem zekayı masa başında da kullanmakta. Bazı isimler daha şimdiden Wallace’ın Pistons tarihinde bir kilometre taşı olduğunu düşünüyor ama Wallace bu durumdan endişeli. En azından Joe Dumars’ın beklentilerini yükseltmesinden korkuyor: “Sanırım benimle anlaştıklarında kendileri bile benim tam olarak ne tür bir oyuncu olduğumun farkında değillerdi. Onlar sadece sahada çalışan ve biraz ribaund alan bir oyuncu istemişlerdi ama sanırım ben bundan daha fazlasına sahibim. Yeni koç, yeni bir takım ve yeni bir sistem benim de kariyerimde yeni bir sayfa açmama yardımcı oldu.”
Aslında Wallace’ı yakından tanıyan insanlar sahada rakipleri için fazlasıyla korkutucu olan bu adamın saha dışında çok yumuşak bir ses tonuyla konuşan, eğlenceli ve maket araba yaparak vakit geçiren sıradan bir insan olduğunu söylüyor.

“Sahada oynarken arkanızı ‘big ben’ gibi bir devin kolladığını bilmek güzel bir duygu. Her zaman böyle bir adamın karşımda oynamasındansa yanımda olmasını tercih ederim.” - jerry stackhouse

Takımın birinci yıldızı Stackhouse ise tartışmasız ikinci yıldızı da Wallace. Stack bu konuda şöyle diyor: Sahada her zaman Big Ben’in nerde olacağını hissederim. Her defasında doğru zamanda doğru yerdedir bu sayede asistlerimin büyük bir kısmını ona yaparım. Onun orda olması bile çoğu şeyi bizim için kolaylaştırıyor çünkü bu sayede önümde bir koridor açılıyor. Eğer onun adamı yardıma gelmezse rahatça savunmacımla bire bir oynayabiliyorum eğer yardım gelirse de topu ona veriyorum ve o da sayıyı bizim hanemize ekliyor.” Wallace gerçekten pota altında yüksek isabetle oynuyor. Ama kaydettiği sayıların çoğunu tiplerden ve potayı kırarcasına yaptığı smaçlardan bulduğunu düşünürsek Big Ben’in hücumda zaafı olduğunu söyleyebiliriz. Kesinlikle kendisini geliştirmesi gerekli ve kendisi de bu eksikliğinin farkında. Bu konuda kendisi de şöyle demekte: “Eğer yıldız olmak istiyorsam hala kendimi geliştirmek zorundayım sahanın iki ucunu da dağıtamadığım sürece gerçek anlamda yıldız sayılmam. Zaten her antrenmandan sonra en az bir saat daha sahada kalarak şut ve serbest atış çalışıyorum.”
Ben Wallace gerçekten ligin en önemli oyuncularından biri ama şu anda ne bir Hakeem O’lajuwon ne Kareem Abdul-Jabbar ne de bir Bill Walton. Hatta daha tam bir Dennis Rodman bile değil. Wallace bir savunma uzmanı olduğu kadar bir hücum silahı olduğu gün NBA tarihine hak edeceği yeri alacaktır. Son bir cümle de Mehmet Okur için. Umarım Memo, Detroit’e gittiği zaman Ben Wallace’tan savunma hakkında çok şey öğrenir. Çünkü Mehmet fazlasıyla yetenekli bir oyuncu NBA’de yıldız olmak için de diğer Avrupalılardan kesinlikle hiçbir eksiği yok. Yeter ki Oda Wallace gibi yürekli bir savaşçı olsun!.

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:07

William Felton Russell (Bill Russell), (Doğum 12 Şubat 1934, Louisiana) NBA'in efsanevi pivot oyuncularındandır. Boston Celtics'in 13 sezonda kazandığı 11 şampiyonlukta önemli role sahip basketbolcudur.

2.08 m. uzunluğunda olan ve pivot pozisyonunda oynayan Bill Russell 1955 ve 1956 yıllarında San Francisco Üniversitesi ile NCAA şampiyonluğu kazanmıştır. Bu dönemde 55 maç üstüste kazanarak inanması güç bir performans göstermişlerdir.

1956 Melbourne Olimpiyatları'na ABD Basketbol Takımı'nın kaptanı olarak çıkmış ve altın madalayayı takımına kazandıran en önemli oyunculardan biri olmuştur.

1956 yılnda Boston Celtics'le NBA kariyerine başlamıştır. 1969'a kadar oynadığı NBA'de 1958 ve 1967 yılları hariç tüm sezonlarda şampiyonluk yaşamıştır. Koçu Red Auerbach yönetiminde bu başarılar ulaşırken ABD'nin bu denli önemli bir ligde bu kadar önemli rol alan ve başarılı olan ilk Afroamerikalı oyuncu olmuştur.

1966 ile 1969 yılları arasında aynı zamanda antrenörlük yaptığı Celtics'le iki şampiyonluk kazanmıştır. Antrenörlük kariyerine 1973-1977 arası Seattle SuperSonics'de, 1987-1988 yıllarında ise Sacramento Kings'te devam etmiştir

**•KαrαmsαŘ•** · 03-02-2008, 12:08

Bob Cousy (Robert Cousy), (doğum 9 Ağustos 1928, New York) Boston Celtics'in efsanevi kadrosunda yer almış ve NBA'in en başarılı oyun kurucularından biri kabul edilen basketbolcu.

Bostons Celtics'in ligin hakimi olduğu yıllarda takım en önemli posizyonlarından birinde oynayan Cousy, 1951'den 1963'e kadar bu takımda oynamıştır. Takımının kazandığı 6 şampiyonlukta büyük pay sahibidir. Bunun 5 tanesi Celtics'in 8 Şampiyonluk ardarda kazandığı dönemin ilk 5 senesidir.

Bob Cousy, 6.955 asist ile Boston Celtics tarih

03-02-2008, 12:00	#1 (permalink)
•KαrαmsαŘ•	Basketbolcuların Biyografileri Adam Morrison Pozisyon: Forvet Boy/Kilo: 6-8 / 205 Doğum Tarihi: 19 Temmuz, 1984 Okul: Gonzaga Gonzaga Üniversitesi yurdunda bir öğrencinin odasında sadece dört adet poster var. Bu posterler sırasıyla Che, Larry Bird, Rage Against The Machine ve Karl Marx’a ait. Ayrıca bu öğrencinin uzun kahverengi saçları ve yetmişlerdekilere benzeyen bir bıyığı var. Bunlara ek olarak bu öğrenci 1. tip şeker hastası olmasına rağmen okulunun basketbol takımın tartışmasız yıldızı ve lideri hatta 2006 draftına katılan önemli oyunculardan biri. Herhalde az çok kimden söz ettiğimi anlamışsınızdır. 2005-1006 sezonunda NCAA’de büyük başarı göstermiş ve 2006 draftında ilk beşten seçilmesi çok muhtemel olan Adam Morrison bu yazımız da inceleyeceğimiz oyuncu olacak Morrison 18 Temmuz 1984’te dünyaya gelmiş. O doğduğunda Basketbol antrenörü olan babası (John Morrison) Glendive’de Dawson Community College’da baş antrenör olarak çalışıyordu. Daha sonra aile önce baba Morrison işi nedeniyle önce Güney Dakota’ya daha sonra ise Wyoming’e taşındı. Adam 4. sınıfa başladığında Morrison ailesi Spokane Washington’a taşındı. Bu dönemlerde Adam Gonzaga top toplayıcı olarak çalıştığından okulun havasını küçük yaşlardan teneffüs etme şansı bulabilmişti. 8. sınıfa geldiğinde Adam bir anda 14 kilo birden zayıfladı. Sonunda bu ani kilo vermenin sebebi anlaşılacaktı. Adam 1. tip diabetik olmuştu. Fakat bu hastalık onun Spokane High lisesinde basketbol takımın yıldızı olmasını engelleyememişti. Lisedeki son yılında Greater Spokane League (GSL) organizasyonunda 542 sayı ve tüm lise kariyerinde toplam 1904 sayı ile her iki dalda da rekor kırıyordu. (bir sezondaki eski rekor yine kendisinin 3. sezonda ulaştığı 488 sayıydı. Ayrıca toplamdaki eski rekor ise Gonzaga oyuncusu olan Sean Mallon’ın ürettiği 1760 sayıydı.) Lise kariyeri sonunda Washington bölgesinin en iyi lise oyuncularından olan GSL’de 2 kez All-GSL seçilen ve son senesinde 27.7 sayı ortalaması tutturan Morrison (lisedeki üçüncü yılında sayı ortalaması 24.2 idi) takımını bölge finallerine (Yarı finalde eski bölge şampiyonu Lincoln-Tacoma’yı eleyerek) çıkarmış. Hastalığının onu zorlamasına rağmen 37 sayı atmış fakat takımının şampiyonluğu Franklin’e kaybetmesine engel olamamıştı. Takımı ise o final maçına kadar sezon boyu yenilmemiş ve sezonuda 28-1 (Önceki yıl ki dereceleri 20-8 idi) ile kapatmış oldu. Bütün bu başarılar sonunda Adam GSL’de yılın oyuncusu, Bölgesel 4-a sınıfı turnuvası MVP ödülü ve AP and Tacoma News Tribune All State takımına seçilme ödüllerini toplamıştı. Morrison bu kadar başarılı bir lise kariyeri geçirmiş olsa da büyük okullardan pek fazla ilgi görememişti. Beyaz olması ve buna bağlı olarak atletik özelliklerinin sınırlı olması üstüne üstlük birde şeker hastası olması bunda büyük bir etkendi. Fakat yıllar öncede içinde bulunduğu bir Division 1 üniversitesi onla ciddi şekilde ilgileniyordu. Bu eski dost Gonzaga Üniversitesi idi. Böylece evinden ayrılmadan hem çok iyi bir okulda eğitim alacak hemde ülkenin önemli basketbol programlarından birince oynayacak olan Morrison için 2003-2004 yılı oldukça iyi başlamıştı. İlk dört maçında çift haneli skor üretebilen Morrison yine ilk double-double (Denver’a karşı sayı ve ribaundda çift hanelere ulaşan Morrison sezon boyunca başka hiçbir maçta çift haneli bir sayıda ribaund alamadı) performansını da bu dört maçlık seride gerçekleştirmişti. O sezonki en fazla sayısı olan 22 sayıyı Saint Mary’s Üniversitesine karşı 10/15 saha içi isabet ile bulmuştu. Morrison’ın da yardımı ile takımı WCC’yi (West Coast Coneference) şampiyon olarak kapattı. Morrison WCC’de normal sezonu 11.4 sayı ile kapayarak 2001’den beri çift haneli ortalamalarla sayı üreten ilk freshman (2001 Blake Stepp bunu gerçekleştirmişti) oldu.Ayrıca Morrison bu ortalama ile WCC’de 20. en skorer oyuncu ve %52.5 saha içi isabet oranı ile de 5. en isabetli şut atan oyuncu oldu. NCAA turnuvasında ise Valparalso’ya karşı 14 dakikada 10 sayı ve Nevada’ya karşıda 23 dakikada 14 sayı atıyordu. Bütün bunların sonucu olarakta WCC All-Freshman takımına seçilme onurunu yaşadı. Morrison 2. sezonu öncesinde Amerika Genç Milli takımı ile Halifax’ta düzenlenen dünya şampiyonasında altın madalya kazandı. Final maçında dizindeki sakatlık nedeniyle oynamayan oyuncu turnuvayı (3 maçta forma giydi) 8.2 sayı ve 1.7 ribaund ile tamamladı. Morrison başkente ve okuluna döndüğünde ise müthiş bir başlangıç yaparak 2. sezonun ilk 16 maçında çift haneli skorlara ulaşabildi. Yine bu seri içinde kariyer rekorunu iki kez (İllinois ve Washington) ulaştığı 26’ya getirdi. Ayrıca yine 26 sayı attığı İllinois maçında bunun yanına 11’de ekleyen Morrison kolej kariyerinin ikinci double-double performansını gerçekleştirmişti. 2004-2005 sezonundaki 2. kariyerindeki 3. double-double performansını ise 16 sayı ve 12 ribaunda ile yaparken kariyer ribaund rekorunu da geliştiriyordu. Sezonu maç başına 34.2 dakikada 19 sayı 5.5 ribaund ortalamaları iler geçiren Morrison All-WCC First, U.S. Basketball Writers Association All-District 9, Basketball Times All-West Coast takımlarına seçilmiş ve takım arkadaşı Ronny Turiaf ile birlikte Associated Press All-America seçildi. WCC turnuvasında ise 25 sayı ve kariyer rekoru olan 8 asist ile oynayan Morrison Saint Mary’s ile karşılaştıkları şampiyonluk maçında 30 sayı atarak (ikinci yarıda ilk 7 sayıyı atarak takımın 17-5’lik serisinde başroldeydi) takımın taşıdı. Turnuva genelinde %57.9 saha içi isabet oranı ile 27.5 sayı, 5 ribaund ve 5.5 asist rakamları ile harika bir performans sergileyerek turnuvanın MVP ödülünü almaya hak kazandı. NCAA turnuvasında ise ilk turda Winthrop’a 27sayı, ikinci turda Texas Tech’e karşı 25 sayı ile oynarken maç başına da ortalama 15 ribaund aldı. Sezonun sonunda kariyer toplamı 941 sayıya ulaşmıştı. Morrison 3. yılı öncesinde ise Amerika 21 yaş altı milli takımın Dallastaki denemelerine çağrılan 21 oyuncudan biri olmuştu. Fakat 2005 Fiba Dünya 21 Yaş Altı Şampiyonasına seçilmesine rağmen yaz okulu çalışmaları nedeniyle kadrodan affını istemişti. Bu gelişmelerin ardında başlayan 3. sezonunda adeta sayı makinesine dönüşen Morrison WCC normal sezon maçlarının 13’ünde 30 veya üstü ve 5’inde de 40 ve üstü skor üreterek sezonuda 28.8 sayı ortalaması ile takımını WCC’de üst üste 3. şampiyonluğa taşıdı..Bu üstün performansı sayesinde takımını NCAA’deki önemli final-four adaylarına sokmuş olsada NCAA turnuvasında müthiş savunması ile rakiplerini eleyerek final-four’a ulaşan UCLA’a teslim oldular. Böylece aynı turda Duke’unda elenmesi ile herkesin beklediği Redick Morrison karşılaşması gerçekleşemedi. Bu kadar başarılı bir sezon sonunda 2005-06 Chevrolet Player of the Year ödülünü alırken, John R. Wooden Award ve James Naismith Player of the Year ödülleri oylamasında J.J. Reddick’in arkasında kalıyordu. Ayrıca Gonzaga tarihinde 1843 sayı ile en skorer 3.oyuncu, 659 saha içi isabeti ile 3. en çok saha içi isabeti bulan oyuncu, 127 üçlük isabeti ile bu kategoride en başarılı 9. oyuncu, 344 üçlük denemesi ile sekizinci ve 398 serbest atış ile bu kategoride de 4. olmayı başarıyordu. Başarılarla dolu 3 senenin ardından 19 nisan 2006 tarihinde Adam Morrison 2006 draftına gireceğini açıklayarak erken profesyonel olma kararı veriyordu. Oyuncunun lise ve kolej kariyerini inceledikten sonra Morrison’ın yeteneklerini, artılarını ve eksilerini sıralarsak. Her şeyden önce Morrison muhteşem bir atlet olmamasına rağmen inanılmaz yetenekli bir skorer profili çizmekte. Başka bir oyuncunun denediği anda koçunun onu kenara almasına neden olacağı orta mesafeli tek elle attığı atışlar yada pas alıp direk şuta kalkması veya hareket halinde iken aniden şutu atabilmesi gibi saymakla bitmeyecek pek çok öldürücü silaha sahip olan Morrison’ın Jump Shotları ise rakiplerini en çok canını yakan özelliği olma durumunda. Tüm bu saydıklarımızı kullanarak hemen hemen tüm kariyeri boyunca kendinden daha atletik oyuncu veya oyuncuları şaşırtıp her gece rahatlıkla 25 sayı civarında bir skora ulaşabilir. Ama Morrison “çok özel1 kılan olay bu çok yönlü hücum silahlarını kullanırken ortaya koyduğu inanılmaz basketbol sezgisidir. Her gece sahaya çıkıp Nowitzki gibi geriye çekilerek yada keskin nişancı bir dış atıcı gibi oynayarak kendini savunulması imkansız bir oyuncu haline getiriyor. Daha öncede belirttiğim gibi bütün bunları onun düzeyindeki pek çok yıldız adayı basketbolcudan daha az atletik yetenek ile ve şeker hastası olmasına rağmen yapıyor. Bütün bu yarı sahadaki etkinliğinin yanında Morrison’ın bir diğer önemli özelliği de saha içinde gerçek bir lider olması ve inanılmaz bir yarışma ruhuna sahip olmasıdır. Bu konu hakkındaki en güzel örnek olarak 2006’daki NCAA turnuvasında UCLA’e kaybettikleri maç sonrasındaki hali gösterilebilir. Tüm bu güzel özelliklerine rağmen elbette Morrison da mükemmel değil. Öncelikle atletizm dezavantajı hücumda şu ana kadar ona sorun çıkarmamış olsada NBA seviyesindeki forvetlere karşı hücumda ve özellikle de savunmada kolejdeki kadar etkili olup olamayacağı sorununa net bir cevap vermek mümkün değil. Ayrıca şeker hastalığı nedeniyle yoğun maç trafiği içinde performansını en üst düzeyde tutmak konusunda ciddi sorunlar yaşayabilir. Ayrıca her ne kadar biraz geliştirmiş olsa da hala ribaund konusunda ciddi olarak kendini geliştirmesi gerekiyor. Buna ek olarak forvet oynamasına rağmen özellikle NBA seviyesinde kesinlikle blok tehdidi yaratabilen bir oyuncu olduğu söylenemez. Morrison hakkındaki bir diğer eksi ise hızlı oyun anlayışını belirlemiş takımların temposuna uyacak kadar hızlı ayaklar sahip olmamasıdır. Sonuç olarak yarı sahada üst düzey saha görüş ve şut mekaniği sayesinde oyunu kontrol edebilen ve tıpkı en büyük idolu Larry Bird gibi liderlik ve yarışma ruhu konusunda ön plana çıkan fakat yavaş ayakları ve savunma zaafları nedeniyle sahanın diğer yarısındaki kadar etkili gözükmeyen Morrison tıpkı liseden mezun olduğunda yüzüne bakmayan büyük kolejleri mahçup ettiyse güçlenip eksiklerinin üzerinde durup draftta onu seçmeyen takımlara da aynı mahcubiyeti yaşatabilir.

03-02-2008, 12:03	#3 (permalink)
•KαrαmsαŘ•	Cevap: Basketbolcuların Biyografileri Also known as "Zo" desek acaba kimi yazacağım hakkında fikriniz olur mu?Evet arada bir yüreğini parkede oynarken bile gördüğümüz dev pivotlardan Alonzo Mourning. 119 kilo ve 2,08 boyundaki bu enine genişlemiş olan ve nikimin bulunmasında bana yardım eden bu abimiz için yazılıcak çok fazla şey var.Shaq'ın arkasından 92 draftında 2.sıradan Charlotte tarafından seçildi.O zamanlar Hornets'de Charlotte.İnanılmaz istatistikler yakaldıktan sonra yeni kurulmuş bir takım olan Miami sahillerinin ateşli takımı Heat ile anlaştı.Pat tarafından da çok sevildi.Ortalamaları 20 sayı 10 ribaund civarında geziniyordu.Ve shoot-blocker olmak.2 kez Defensive Player oldu NBA'de.Ayrıca Tim Hardaway ile beraber ezeli rakip NYK'yi elediler playoffta.Ve malum yıllar geldi çattı.Hiç oynamadan geçirilen bir sezon vardı Zo'nun önünde.2003'te free agent kaldıktan sonra New Jersey'in yolunu tuttu.Fakat yine aynı iğrenç ciğer hastalığından dolayı parkelerden ayrılmak zorunda kaldı. Bu kesermiydi KOCA YÜREĞİ.Yeniden azmetti,yeniden çok çalıştı ve kendini hazır hale getirdikten sonra NJ ile antremanlara çıkmaya başladı.Fakat hiç bir zaman önemli bir görev alamadı bu takımda.Belki uğursuz gelmişti ona NJ.Kenyon Martin'in de gelişiyle Toronto'ya gitti Zo.Fakat Toronto'nun o saçma uzun vade planıyla beraber takımdan postalandı. COME BACK HEAT!!!Kuşu altın kafese almışlar İLLE DE ESKİ KAFESİM demiş.Bu örnekte olduğu gibi Zo,Heat için yanıyordu ve yüzük istiyordu yüzük.Bu şartlar altında yine Shaq'ın altında 2.adam olarak oynamaya başladı.O kadar başarılı bir sezon geçirdiler ki takım olarak Zo parmağına yüzüğü takmış adeta altın kemeri takmış gibi bakıyordu.Zo'ya sonra inanılmaz teklifler geldi özellikle Spurs tarafından fakat o kafasına taktı nerde başlarsa orda biter!!!Zo'nun yeni sezonda nasıl olacağını ise kestirmek zor olsa da bildiğim birşey var.Bench'te sürekli ayakta olan yerde debelenen bir adamı bir sene daha izlemek bana keyif vericek.

03-02-2008, 12:04	#4 (permalink)
•KαrαmsαŘ•	Cevap: Basketbolcuların Biyografileri Arvydas Romas Sabonis Litvanya ekol tarzı oyuncusu 64 doğumlu bu efsane isim hakkında çoğu yeni bitmelerin bilmesi gereken birşey var diyip bu yazıyı yazıyorum.2.20 lik dev pivotun boyuna aldanmayın öncelikle.O herkesten başkaydı.Yumuşacık eller,pamuksu bir suratı vardı. 80s yada 90s süperstarlarındandır.95'te NBA'e ilk adımını atmıştır.Evet yanlış duymadınız 31 yaşındayken Portland ile kontrat imzaladı.85 draftında Atlanta tarafından seçilmişti oysa ki fakat o zamanlar U21 oynayamıyordu.86'da bu sefer Portland onu seçiyordu fakat SİYASİ kriz baş gösteriyor.Sowiet ile ABD'nin arası açılıyor ve izin verilmiyordu NBA parkelerine gitmesine.89'da bu izin çıkıyor fakat Sabonis Baba NBA yerine Avrupa'yı tercih ediyordu ve bunu yapmasıyla beraber 4 kere European Player of the Year(Avrupa'da yılın Oyuncusu demek ) 96 yılında herkesin OHH BE demesi sonucu NBA'e adımını atıyordu.Rookie sezonunda hem Rookie MVP'de hem de 6.Adam'da ikinci sırayı almıştı.O tam bir effective player olmuştu artık.Yaşının ilerlemesi ise en büyük sorundu onun için.00 lı yıllarda takıma Pippen-Rasheed gibi oyuncuların yanına Bonzi Wells gibi gelecek vaad eden oyuncular alınmıştı.Portland şampiyonluğa oynuyordu taki bir devrin battığı diğer devrin başladığı maça kadar.00 LAL-POR Konferans Finali.İlk 3 periyotta Portland awayde 15 sayı öne geçiyordu.Fakat olanlar oluyor ve nefes kesen bir maçın sonucunda 3-3 lük eşitlik bozuluyor.LAL seriye ve şampiyonluğa uzanıyordu. 03'te Sabonis Baba Litvanya'ya geri döndü.Zalgiris ile normal sezon MVP liğini de aldı.04/05'te bizleri öksüz bıraktı ve parkelere veda etti.İşte onun hakkında söylenenler. PİPPEN:Şu ana kadar gelmiş en iyi Avrupalı. Sean Elliot(EX SAS Player :lolAvrupalı uzun arıyorsanız Sabonis'e bakın. Bill Walton:Gelmiş geçmiş en iyi pas atan pivot. -Ayrıca Sabonis babanın yazısının sonuna şu notu eklemek isterim.Kendisi 5 dil bilen,88 Dünya Güzeli evli olan yakışıklı sayılabilicek bir abimizdir.

03-02-2008, 12:04	#5 (permalink)
•KαrαmsαŘ•	Cevap: Basketbolcuların Biyografileri Baron Davis 12 Nisan 1979'da Los Angeles Compton da dunyaya geldi. Anne ve babası hakkında fazla konusmayı sevmıyor.Baron ve kız Kardeşi Liza ananeleri Lela ve büyükbabları Luke tarafından büyütüldü. Aile Los Angeles'ın Güneyinde 2 odalı bı evde yasıyorlardı. Luke ve lele Baron ile cok fazla kural koymadılar ancak bu iki kardeşin de bildiği gibi,yasadıkları bolge hıc tekın bı yer degıldı.Buyukbabalarının tek ıstegı burunlarını pis işlere sokmamaları ve derslerine cok calısmalarıydı. Baron zaten cok zekı bır cocuktu,her zamanbuyukbasını dinledi ve onun gosterdıgı yolda dewam etti. Tabi Baron'un bu yolda devam etmesının tek nedenı buyukbabasının koydugu bır kuraldı.Eğer baron başına bı ış asarsa onu basketbol oynamamakla cezalandıracaktı.Bunun da etkısıyle çevredekı ınsanlarla karşılaştırıldığında sorunsuz bir ilkokul donemı geçıre baron sadec 1 defa okulla ılgılı bır problem yasadı ve 1 ay basketbol oynamama cezası aldı.Bu cezada onun aklını basına getırdı. Basketbol oynamak Baron Davis için bir tutkuydu ve bu tutkusunu gerçekleştirmek için çok da uzağa gitmesi gerekmiyordu. Büyükbabası ona evin arkasına bir pota yapmıstı.Baron ve arkadasları orda basketbol oynuyorlardı ancak oynadıkları zemin cok da duz olmayan,engebelı topragı olan çim bır zemindi.çoğu kişi Baron'un bugunkı ınanılmaz top hakımıyetının o çim sahaya borclu oldugunu söyler. Baron ilkokulu bitirdiğinde ona Crossroad adlı liseden basketbol bursu ile kendı okullarında okuma fırsatı sunulur.Her ne kadar Baron arkadaslarından ayrılmak istemesede ailesinin de etkisiyle bu büyük fırsatı tepemez ve crossroads'ın teklifini kabul eder. Baron okula başladığında etrafında gordugu herkes zengin ailelerin ,ileride doktor yada avukat olarak kariyer yapmayı planlayan cocuklarıdır.Baron için ise tek bir hedef vardır: Basketbolcu olmak. Baron odaklandığı tek yer olan basketbolda efsnevi seneleri sona ermeye yaklaşmıs olan Lakers'ın guardı Magic Johnson'a adeta tapar.Onu cok seven Baron hep onun gıbı bir oyuncu olmak istediğini söyler. Ayrıca Isiah Thomas'ın da oyun stilini kendine cok yakın hisseder. Tabi Los Angeles'lı oldugundan şehrin diğer takımı olan ve kötü gunler geçiren Clippers da Baron'un ilgisini çekmektedir.Clippers'da ilk olarak Marques Johnson,sonra da Danny Manning veRon Harper beğendiği oyunculardır.

03-02-2008, 12:07	#7 (permalink)
•KαrαmsαŘ•	Cevap: Basketbolcuların Biyografileri William Felton Russell (Bill Russell), (Doğum 12 Şubat 1934, Louisiana) NBA'in efsanevi pivot oyuncularındandır. Boston Celtics'in 13 sezonda kazandığı 11 şampiyonlukta önemli role sahip basketbolcudur. 2.08 m. uzunluğunda olan ve pivot pozisyonunda oynayan Bill Russell 1955 ve 1956 yıllarında San Francisco Üniversitesi ile NCAA şampiyonluğu kazanmıştır. Bu dönemde 55 maç üstüste kazanarak inanması güç bir performans göstermişlerdir. 1956 Melbourne Olimpiyatları'na ABD Basketbol Takımı'nın kaptanı olarak çıkmış ve altın madalayayı takımına kazandıran en önemli oyunculardan biri olmuştur. 1956 yılnda Boston Celtics'le NBA kariyerine başlamıştır. 1969'a kadar oynadığı NBA'de 1958 ve 1967 yılları hariç tüm sezonlarda şampiyonluk yaşamıştır. Koçu Red Auerbach yönetiminde bu başarılar ulaşırken ABD'nin bu denli önemli bir ligde bu kadar önemli rol alan ve başarılı olan ilk Afroamerikalı oyuncu olmuştur. 1966 ile 1969 yılları arasında aynı zamanda antrenörlük yaptığı Celtics'le iki şampiyonluk kazanmıştır. Antrenörlük kariyerine 1973-1977 arası Seattle SuperSonics'de, 1987-1988 yıllarında ise Sacramento Kings'te devam etmiştir