Vedasız ayrılığıma son bir veda. (O'na)

**_KoJiRo_** · 05-12-2007, 10:54

Seni seviyorum.

Kızma bana ne olur. Ya da kızarsan kız ama öyle. Evet seviyorum seni. Hem de hiç korkmadan çıkarsız hesapsız karşılık beklemeden her zamanki gibi en derinden gelen bir seslenişle söylüyorum… Seni seviyorum. Ama… Gerçekler bırakmıyor dimi yakamızı. Ne kadar silkelenirsek silkelenelim düşmüyorlar üzerimizden ölümün soğuk nefesi gibi. Kalanlar ise hep kendimize doğru bildiklerimiz oluyor… Biz bu aşkı bireysel yaşamaktan ileriye götüremedik ne yazık ki…

Ben benim dedim her şeyde sen sadece seni söyledin. Ardımıza bile bakmadık kırdığımızda kendi içimizdeki çocuğu bile. Hayallerimiz ne kadar can bulup uzadıysa aşkımızın ömrü bir o kadar kısaldı sanki. Birbirimizi anlamadığımızdan yakınıp sitem ederdik ya ben en çok ne birlikte olabilmeyi başaramayışımızı ne de ayrı kalabilmeyi beceremeyişimizi anlamıyorum. İşte en çokta bu gerçek acıtıyor içimi… Hiç dikkatini çekti mi? Düşündün mü? Bilmiyorum.

Bu güne kadar sana her yazdığım yazıda her mesajda ya da mektupta sözlerin bittiği her satırın sonunda neden üç nokta (…) Vardı? Hiç sordun mu bunu kendine? Belki dikkatini çekmedi belkide bu satırları okuduktan sonra düşüneceksin kim bilir...

Ama yorulma bu sefer yormayayım seni ben söyleyeyim: ”Aşkımız büyüdükçe içimdeki çocuk seninle ömür kazandıkça sesini her duyduğumda hergün biraz daha fazla çarpmaya yemin eden kalbim beni yaşattıkça her an her saniye yaşama ve ölüme inat hayallerin sonsuzluğunu seninle tattıkça gözyaşlarımın her damlası sana iç çekiş olmaya devam ettikçe ayrılık bize hiç yakışmasın diye”ydi. Adeta sensizlik kapıyı hiç çalmasın diye her satırda tekrarladığım bir yemindi bu…

Ama başarılı olamadım… Başaramadık… İçimizdeki sevgi büyüdükçe aşkımızın ömrü kısaldı hayallerimiz sonsuzlaştıkça sevdamızın mezarına bir kürek daha battı… Yine ve yeniden… Tekrar tekrar canı yandı… Ama biz. Görmezden geldik. Ya görmezden gelmeseydik. Başarabilir miydik o Zaman. Hayallerimizi yaşatabilir miydik? Son nefesini verirken sevdamız onu yaşama döndürebilir miydik? Bilmiyorum. Severken ayrılmak böyle olsa gerek. Diri diri mezara girmek yaşarken ölmek demek bu olsa gerek… Birinin canına kıymak bile bile ölümüne razı gelmek bu olsa gerek…

Ben sevdama veda edemedim...Kendi ellerimle mezarını kazmışken yok oluşunu izlemişken bu lanet gözlerimle nasıl ona veda edebilirdim ki…

Vedasız ayrılığıma son bir veda. (O'na)

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder
Modları Göster
Normal Mod Ağaç Modununa Geç Otomatik Konu Moduna Geç

Okuduğunuz Konuya Benzer Konular
Konu	Konuyu Açan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Sana Veda Etmek İstiyorum...	WİTALİ	Aşk Bölümü	1	25-02-2008 16:06
Vedasız ayrılığıma son bir veda. (O'na)	_KoJiRo_	Aşk Bölümü	0	21-12-2007 10:16
Vedasız AyrıLığıma Son Veda..!	..::PRéNSéS::..	Aşk Bölümü	0	19-09-2007 10:07
Veda hacı	A R Є S ™¹	Din Kültürü	2	13-05-2007 15:07
Veda Hutbesi ve aciklamasi	..:: DoN_JuAn::..	İslam ve Din Bölümü	1	03-04-2007 14:00

05-12-2007, 10:54	#1 (permalink)
_KoJiRo_	Vedasız ayrılığıma son bir veda. (O'na) Seni seviyorum. Kızma bana ne olur. Ya da kızarsan kız ama öyle. Evet seviyorum seni. Hem de hiç korkmadan çıkarsız hesapsız karşılık beklemeden her zamanki gibi en derinden gelen bir seslenişle söylüyorum… Seni seviyorum. Ama… Gerçekler bırakmıyor dimi yakamızı. Ne kadar silkelenirsek silkelenelim düşmüyorlar üzerimizden ölümün soğuk nefesi gibi. Kalanlar ise hep kendimize doğru bildiklerimiz oluyor… Biz bu aşkı bireysel yaşamaktan ileriye götüremedik ne yazık ki… Ben benim dedim her şeyde sen sadece seni söyledin. Ardımıza bile bakmadık kırdığımızda kendi içimizdeki çocuğu bile. Hayallerimiz ne kadar can bulup uzadıysa aşkımızın ömrü bir o kadar kısaldı sanki. Birbirimizi anlamadığımızdan yakınıp sitem ederdik ya ben en çok ne birlikte olabilmeyi başaramayışımızı ne de ayrı kalabilmeyi beceremeyişimizi anlamıyorum. İşte en çokta bu gerçek acıtıyor içimi… Hiç dikkatini çekti mi? Düşündün mü? Bilmiyorum. Bu güne kadar sana her yazdığım yazıda her mesajda ya da mektupta sözlerin bittiği her satırın sonunda neden üç nokta (…) Vardı? Hiç sordun mu bunu kendine? Belki dikkatini çekmedi belkide bu satırları okuduktan sonra düşüneceksin kim bilir... Ama yorulma bu sefer yormayayım seni ben söyleyeyim: ”Aşkımız büyüdükçe içimdeki çocuk seninle ömür kazandıkça sesini her duyduğumda hergün biraz daha fazla çarpmaya yemin eden kalbim beni yaşattıkça her an her saniye yaşama ve ölüme inat hayallerin sonsuzluğunu seninle tattıkça gözyaşlarımın her damlası sana iç çekiş olmaya devam ettikçe ayrılık bize hiç yakışmasın diye”ydi. Adeta sensizlik kapıyı hiç çalmasın diye her satırda tekrarladığım bir yemindi bu… Ama başarılı olamadım… Başaramadık… İçimizdeki sevgi büyüdükçe aşkımızın ömrü kısaldı hayallerimiz sonsuzlaştıkça sevdamızın mezarına bir kürek daha battı… Yine ve yeniden… Tekrar tekrar canı yandı… Ama biz. Görmezden geldik. Ya görmezden gelmeseydik. Başarabilir miydik o Zaman. Hayallerimizi yaşatabilir miydik? Son nefesini verirken sevdamız onu yaşama döndürebilir miydik? Bilmiyorum. Severken ayrılmak böyle olsa gerek. Diri diri mezara girmek yaşarken ölmek demek bu olsa gerek… Birinin canına kıymak bile bile ölümüne razı gelmek bu olsa gerek… Ben sevdama veda edemedim...Kendi ellerimle mezarını kazmışken yok oluşunu izlemişken bu lanet gözlerimle nasıl ona veda edebilirdim ki… Vedasız ayrılığıma son bir veda. (O'na)