Teknolojinin Adresi & TEKplatform - Tekil Mesaj Gösterimi

**FirstLady** · 03-01-2007, 03:54

PEYGAMBERIMIZIN DOGUMU
Peygamberimiz Fil vakasından 50 gün sonra Rebiullevvel ayinin on ikinci Pazartesi günü tan yeri ağarırken Mekke`de doğdu.

PEYGAMBERIMIZ DOĞDUĞUNDA BAZI HADISELER VUKU'A GELDI
Peygamberimiz doğduğunda bazı hadiseler vuku'a geldi. Bunlardan bazılarını söyle sıralayabiliriz:
Peygamberimiz anadan sünnetli ve göbeği kesik olarak doğdu. Peygamberimiz doğarken çocukların yere düştükleri gibi düşmeyip ellerini yere dayamış başını semaya kaldırmış olarak doğdu. Peygamberimiz doğduğu zaman bir yıldız doğmuş ve bilginler bu yıldızın doğduğu gece Ahmed doğmuştur dediler. Bir çok Yahudi alimi Tevrat'tan inceleme ile peygamberimizin bu gecede doğduğunu yakınlarına bildirmişlerdir.
Peygamberimiz doğduğu gece Kisra'nin sarayından on dört şerefe yıkıldı. İranlıların bin yıldan beri hiç sönmeden yanan Atesgedeleri sönüverdi. Save Gölünün suyu çekildi. Sema ve Vadisini su bastı. Iran Sahi Arapların ülkesini istila edeceğini rüyasında gördü ve telaşa düştü.

PEYGAMBERIMIZIN BABASI HZ. ABDULLAH
Peygamberimizin babası Hz. Abdullah Kureyş'in ileri gelen delikanlılarından idi. Güzel yüzlü iki gözü arasında peygamberlik nurunu taşıyordu. Mekke'nin bütün genç kızları onunla evlenmek için can atarlardı. Babasına o kadar itaatliydi ki babasının izinden hiç çıkmazdı. Hatta birinde babası Abdulmuttalip Allah'a dua etmiş ve "Allahım eğer bana on erkek evladı verirsen onlardan birini senin için kurban edeceğim� demiş on evladı olunca da Allah'a verdiği sözü tutmak için oğlu Abdullah'ı kurban etmek istemiştir. Oğlu Abdullah babasına itiraz etmemiş ve boyun eğmiştir. Etraftan yapılan eleştirilerle oğlunu kurban etmekten vazgeçmiş onun yerine 100 Adet Deve kurban etmiştir.
Hz. Abdullah Hz. Amine ile evlendikten kısa bir müddet sonra gittiği ticaret kervanından dönerken yolda hastalandı. Medine'de dayısı Beni Adiy bin. Neccar'in yanında bir ay hasta aldıktan sonra vefat etti. Hz. Abdullah vefat ettiği zaman Peygamberimiz henüz Anne karnında altı aylıktı.

PEYGAMBERIMIZIN SÜT ANNEYE VERILISI
Yeni doğan çocukları süt anneye vermek; Kureyş ve sair Arap eşrafının adeti idi.
Bu da; kadınların kocaları ile daha iyi meşgul olmalarını ve çocukların da özellikle havasının güzelliği rutubetinin azlığı ve suyunun tatlılığı ile tanınan yerlerde yasayan şerefli kabileler arasında sağlam vücutlu sıkı etli cesaretli yetişmelerini ve düzgün pürüzsüz konuşmayı öğrenmelerini sağlamak içindi.
Mekke çevresinde ve Harem içinde oturan kabilelerden süt annesi olanlar her yıl iki defa yaz ve güz olmak üzere Mekke`ye gelirler çocukları alıp götürürlerdi.
Peygamber efendimizi (A.S.) Ben`i Sa`d bin Bekr kabilesinden süt annesi Halime hatun götürdü.
Peygamberimizin Süt kardeşleri şunlardır:
Abdullah b. Haris Üneyse binti Haris Şeyma binti Haris.
Peygamberimizi yetim olduğu için Arap kadınları kabul etmemiş; sadece kabilesine götürecek çocuk bulamayan Halime eli bos gitmemesi için peygamberimizi kabul etmişti. Peygamberimizi aldıktan sonra Halime ve Ailesinin yaşam tarzı bir anda değişti.
Bunlardan bazılarını Halime'nin dilinden dinleyecek olursak Halime Hatun der ki;
" İçinde bulunduğumuz kuraklık ve kıtlık yılında hiç bir şeyimiz kalmamıştı. Ben kır merkebimin üzerinde idim.Yanımızda yaşlı bir devemiz vardı bize bir damla süt vermiyordu. Üzerinde bulunduğum merkebin ağır yürümesi yol arkadaşlarımı çileden cıkartıyordu. Nihayet Mekke'ye varıp emdirilecek oğlan çocukları aramaya başladık. İçimizden hiç bir kadın Muhammed�i almak istemiyor ondan uzak duruyorduk. Çünkü bizler emdireceğimiz çoçuğun babasından bahise kavuşmayı ve ondan armağanlar almayı bekliyorduk.
Bir ara Muhammed�in dedesi Abdulmuttalip'le karşılaştım bana; İsmin nedir ? diye sordu.
Halime dedim. Bana;
Ey Halime! Benim yanımda bir yetim çocuğum var onu emzirmek için Beni Sa`d kabilesi kadınlarına teklif ettim öksüz olduğu için kabul etmediler. Sen kabul eder misin ?
Ben " Bana biraz müsaade et de kocama bir danışayım..� dedim.
Hemen kocamın yanına döndüm ona haber verdim. Kocam izin verince Muhammed'i aldım.
Muhammed bize gelince evimiz öyle bereketlendi ki kocamla hayretler içinde kaldik. Sütü çekilmiş olan devemizde sütler fazlaca akmaya zayıf olan merkebimizi yolda başka hiç bir binek hayvan geçememeğe davarlarımıza inen süt hiç bir davara inmemeye başladı.
Peygamberin çocukluğu daha değişikti. Daha iki aylık iken her tarafa yuvarlanmaya çalışıyordu. Üç aylık olunca ayakta durmaya çalışıyordu. Dört aylık olunca duvara tutunup yürüyordu. Beş aylık olunca bir yere tutunmadan yürüyebiliyordu. Altı ayı tamamlayınca yürümeyi hızlandırmıştı. Yedi aylık iken her tarafa gidebiliyor koşabiliyordu. Sekiz aylık iken konuşuyor konuşulanı anlayabiliyordu. On aylık iken ok atabiliyordu. İki Yılı doldurduğu zaman oldukça iri ve gösterişli bir çocuk olmuştu. Onu annesine götürdük. Ama biz Onun yüzünden gördüğümüz hayır ve bereketten dolayı yanımızda bir müddet daha tutmaya çok istekli bulunuyorduk. "

HZ. AMINE'NIN MEDINE ZIYARETI VE VEFATI
Hz. Amine Peygamberi de yanına alarak Medine'deki Neccar oğullarından olan dayılarını ziyarete gitti. Orada peygamberle bir ay kadar misafir oldular.
Yahudi kavmi peygamberimizi orada görünce onu devamlı kontrol edip hal ve hareketlerine dikkat ediyorlardı. Hz. Amine Yahudilerin Peygamberimiz hakkında takındıkları tavırlardan korkmaya başladı ve acilen Mekke'ye dönmek için yola koyuldular.
Hz. Amine Mekke'ye gelirken yolda hastalanıp Evba köyünde durakladi. Başucunda duran Peygamberimizin yüzene baktı. Sonra da söyle hitap etti:
" Ey çekilen dehşetli ölüm okundan Allah'in lutfu ve yardımı ile yüz deve karşılığında kurtulan zatin oğlu! Allah Seni mübarek ve devamlı kilsin ! Eğer rüyada gördüklerim doğru çıkarsa Sen Celal ve bol ikram Sahibi tarafından Adem oğullarına helal ve haramı bildirmek üzere gönderileceksin ! Allah Seni milletlerle birlikte devam edip gelen putlardan putperestlikten de esirgeyecek alıkoyacaktır.
Her canlı varlık ölecektir. Bende öleceğim. Fakat temelli anılacağım. Çünkü temiz bir oğul doğurmuş arkamda hayırlı bir anı bırakmış bulunuyorum.� demiştir.
Ve Hz. Amine Ebva'da vefat etti. Hazret-i Amine vefat ettiğinde 30 yaşlarında idi.
Dünyada böylece babasız ve annesiz kalan Peygamberimizi yüce Allah hamisiz bırakmadı:
Önce dedesi Abdulmuttalib�in yanında sonra da amcası Ebu Talib'in yanında kaldı. Peygamberimiz sekiz yaşına kadar dedesi Abdulmuttalib'in yanında sekiz yaşından sonra da Amcası Ebu Talib�in yanında kaldı.

PEYGAMBERIMIZIN TICARET HAYATINA ATILISI
Kureyşliler öteden beri ticaretle uğraşırlardı. Ticaretle uğraşmayanların ise ellerinde hiç bir şeyleri bulunmazdı. Peygamberimizin de Hz. Hatice hesabına ticarete başlamadan önce ticaretle uğraştığı olmuştur. Nitekim Said b.Ebu Saib Islamiyetten önce Peygamberimizin ticaret ortağı idi. Peygamberimizin ticaret yapmak için sermayesi olmadığından Hz. Hatice peygamberimizi ücretle tuttu ve Kureyşiler'den tuttuğu başka bir zatı da Peygamberimizin yanına kattı. Hz. Hatice yapacağı her sefer için Peygamberimize ücret olarak genç ve yiğit birer erkek deve veriyordu. Peygamberimiz Hz.i Hatice`nin ticaret malını Şam`a götürmek için ilk defa dört tane erkek ve genç deveye anlaştılar. Peygamberimizle kervan halkı Şam`a gitmek için yola koyuldular. Şam topraklarından Busra�ya vardıklarında peygamberimiz orada getirdiği bütün malları çok karlı bir şekilde satıp alacaklarını aldıktan sonra Mekke�ye yardımcısı olan Meysele ile birlikte geri döndü.

PEYGAMBERIMIZIN EVLENMESI
Peygamberimiz Hz. Hatice adına ticaret yaparken Peygamberimizdeki harikulade halleri görmüş ve yardımcısı Meysele ile Peygamberimize evlilik teklif etmişti. Peygamberimiz bu teklifi kabul ederek Kureyşliler�in en soylu kadınlarından olan Hz. Hatice ile evlendi.

PEYGAMBERIMIZIN COCUKLARI
Peygamberimizin Hz. Hatice�den iki erkek çocuğu dört kız çocuğu doğmuştur. Isimleri şöyleydi: Kasim Abdullah Zeynep Rukayye Ümmü Külsüm Fatima ve Cariyesi Mısırlı Maria`dan doğan Ibrahim`dir.

KABENIN KUREYŞILERCE YENIDEN YAPILISI VE PEYGAMBERIMIZIN HAKEMLIGI
Bir Kadın Kabe Hareminde buhurdanlıkta Öd ağacı yaktığı sırada buhurdanlıktan sıçrayan bir kıvılcımdan Kâbe�nin kat kat olan örtüsü tutuşup tamamı ile yanmış bu yüzden duvarlar da her taraftan gevşeyip çatlamış bulunuyordu. Zaman zaman sahilden gelen sel baskınları ile de Kâbe�nin tabanı ve duvarları da iyice yıkılacak duruma gelmişti.
Bunun icin Kureysliler Kabe�nin duvarlarını onarıp sağlamlaştırmak ve üzerine de tavan çatmak istiyorlar fakat yıkmağa kalkarlarsa azaba ugrayabileceklerinden korkuyorlar aralarinda meşvere ediyorlardı.
Tam bu sırada Rum tüccarlarından birisine ait olan inşaat malzemesi yüklü bir gemi Cüdde sahillerinde parcalandi bunu fırsat bilen Kureyşliler aralarında yardımlaşarak bu batan gemiden Kabe inşaası için gerekli malzemeleri almış oldular. Ve Kâbe'nin inşaatına başladılar.
Hacerül Esved taşı yerine konulacağı zaman kabileler birbirleriyle anlaşamadılar. Hatta işi o kadar ilerlettiler ki aralarında kavga yapmaya çok az bir zaman kaldı. Kureyşiler bu iş üzerinde dört veya beş gece durdular. Sonra Kureyş'in yaşlılarından Ebu Ümeyye bin Mugire bir teklifte bulundu.
Teklifine göre mescidin kapısından giren ilk kişi bu taşı koymak için hakem olacaktı. Bütün kavmin uluları bu teklifi kabul ettiler.
Tam bu sırada peygamberimiz içeri girdi bütün Kureyşliler el çırparak El-Emin`in hakemligine razıyız dediler.
Peygamberimiz de hakemlik yaparken bütün kabilelerden birer kişi alarak Hacerul Esved-i bir beze koydurduve onu konulacak yere getirttikten sonra besmele çekerek kendi elleriyle Hacerul-Esvedi yerine koymuş oldu.

Hz. MUHAMMED ( A.S) VAHY GELISI

Muhammed (A.S) kırk yaşına gelince Allah(C.C) onun kerametini açıklamayı ve kullarınaonunla rahmet etmeyi dilediği zamanKendisine ilk vahiy ve peygamberlik baslangıcıuykuda Sadık rüyalar görmekle olmuştur. Peygamberimiz altı ay bu hal üzere kaldı.
Yüce Allah bu altı Ay içerisinde Peygamberine uykuda sonra da uyanık vahiy etti.
Peygamberimiz her yıl Ramazan ayında Hira dağında bir ay itikafa girer Kureyşilerin yapageldikleri gibi yanına gelen yoksullara yemek de yedirirdi. Peygamberimiz kavminin sürü sürü putlara tapıp durduklarını gördükce onlardan uzaklaşmayı halvet ve uzlete çekilmeyi özler Hira dağına girer halvet ederdi.
Peygamberimiz (A.S) yüce Allah tarafından Peygamber olarak gönderilecegi ve ilahi rahmetin kullari onunla ihsan olunacağı gün gelmis bulunuyordu.
Peygamberimiz Ramazan ayının on beşinci cumartesi ve on altıncı pazar gecelerinde Hira mağarasında uyuduğu bir sırada rüyasında Vahy meleği Cebrail (A.S) atlastan bir kab içinde bir kitapla gelip Peeygamberimize " OKU !" dedi.
Peygamberimiz " Neyi okuyayım?"` diye sordu.
CebrailPeygamberimizinefesi kesilinceye kadar sıktı. Peygamberimizkendisini ölecek sandı.
Bundan sonra Cebrail (A.S) bırakıp Peygamberimize " OKU !" dedi.
Peygamberimiz " Neyi okuyayım?" diye sordu.
Cebrail Aleyhisselam Peygamberimizi tekrar nefesi kesilinceye kadar sıktı. Peygamberimiz kendini ölecek sandı.
Sonra Cebrail Aleyhisselamın sıkmasından kurtulmak icin "Neyi okuyayım?" diye sorduğu zaman Cebrail Aleyhisselam Alak suresinin başındaki beş ayeti okudu. Peygamberimiz de okudu.
Cebrail Aleyhisselam ayrılıp gittiği ve Peygamberimiz uykudan uyandığı zaman o ayetler sanki bir kitap olarak Peygamberimizin kalbine yazılmış gibi idi.
Peygamberimiz mağaradan ayrılıp Hira dağının ortasına geldiği zaman göktenbir ses isitti ki:
" Ya Muhammed ! Sen Allahin Resulusun ! Ben Cebrailim !" diyordu.
Peygamberimiz basini kaldirip bakinca Cebrail Aleyhisselam`i ayaklarini gögün ufukuna basmis bir insan suretinde gördü.
" Ya Muhammed ! Sen Allahin Rasulüsün ! Ben Cebrailim !" diyordu.
Peygamberimiz duraklamis ona baka kalmisti. Ne bir adım ilerliyebiliyorne de gerileyebiliyordu.
Eve döndügünde gördüklerini hazreti Haticeye anlatti Hazreti Hatice
" Sana Müjdeler olsun ! Yüce Allah sana hayirdan baska bir sey yapmaz."diyerek onu teselli etti.

PEYGAMBERİMİZİN ŞEMALİ

Hazreti Ali (ALLAH ondan razı olsun) Hazreti Peygamber (ALLAH'ın salât ve selamı Onun üzerine olsun)' i vasfettiği zaman şöyle buyurdu:

Hazreti Peygamberin boyu ne çok kısa ne de çok uzundu orta boyluydu. Ne kıvırcık kısa ne düz uzun saçlı; saçı kıvırcıkla düz arasında idi. Değirmi (yuvarlak) yüzlü duru beyaz tenli iri ve siyah gözlü uzun kirpikliydi. İri kemikli ve geniş omuzluydu. Göğsü ortadan karnına kadar kılsızdı. İki avucu ve tabanları dolgundu. Yürüdüğü zaman sanki yokuş aşağı iner gibi rahatlıkla ilerlerdi. Sağına ve soluna baktığında bütün vücuduyla dönerdi. İki omuzu arasında "Nübüvvet Mührü" vardı. Bu Onun sonuncu peygamber oluşunun nişanesi idi. O insanların en cömert gönüllüsü en doğru sözlüsü en yumuşak huylusu en arkadaş canlısıydı. Kendilerini ansızın görenler Onun heybeti karşısında sarsıntı geçirirler fakat üstün vasıflarını bilerek sohbetinde bulunanlar ise Onu her şeyden çok severlerdi.

Oturuş tarzları: Peygamberimiz (sav) kimseye darlık vermemek içinashab içinde ayaklarını uzatıp oturdukları vaki değildir. Umumiyetle kıbleye müteveccih otururlardı. Yanlarına gelen misafirlerin altına çoğu zaman sırtlarında ki abayı serer ve otururlardı. Bazen de misafirlerine kendi minderlerini verirlerdi.
Konuşmaları: Peygamberimizin konuşmaları tatlı ve tesirli idi. Söz söyledikleri zaman gür ve yüksek sesle kelimeleri tane tane söylerdi. Hatta dinleyenler sözlerini ezberleyebilirlerdi. Sözlerini umumiyetle üç defa tekrar ederlerkonuşma esnasında başını yukarıya kaldırırlardı. Kimseye fena söz söylemez ve kimsenin sözünü kesmezdi. Boş söz asla konuşmazlardı.

Peygamberimizin ilk zevceleri Hz. Hatice(ra) validemizin ilk kocasından Hind adında bir oğlu vardı. Hz. Hind (ra) iyi bir hatipti. Hz. Hasan bir gün Hind'e "Peygamberin konuşma tarzı nasıldı?" diye sormuş. O da: "Peygamber daima düşünür ve sükutu ihtiyar ederlerdi. Lüzum hasıl olmadıkça konuşmazlardı. Konuştukları zamanda her kelimeyi açık ve fasih olarak söylerlerdi. Elleriyle işaret ettikleri zaman bütün kolunu kaldırırlardı. Bir şeye taaccüb edince elini içeri çevirirlerdi. Bazen bir şey söylerken iki elini birbirine çarparlardı. Söz esnasında latife yaparak gözlerini öne indirirlerdi. Nadiren gülerfakat ekseriya tebessüm ederlerdi.

Bazı rivayetlere göre de Peygamberimiz hiçbir zaman kahkaha ile gülmemişlerdi. Resul-i Ekrem hiddetli hallerinde denormal zamanlarında da daima hakkı söylerlerdi. Kendileri güzel konuşurlar ve güzel konuşmayanlara da iltifat etmezlerdi. Konuşulması ve anlatılması gereken bazı şeylere kinaye yolu ile işaret ederlerdi. Kendileri sustukları zaman ashab konuşurlardı.

Giyinişleri: Resul-u Ekrem hazretleri giyinişlerinde muayyen bir tarz takip etmezler; izar ridagömlek ve cübbeden ne bulurlarsa onu giyerlerdi. Sade giyinmeyi severleryeşil elbiseden hoşlanır ve ekseriya beyaz giyerlerdi. Bazen işleme kaftan giydikleri de olurdu. Beyaz tenlerine çok güzel yakışan atlastan bir kaftanları vardı. Elbiselerini topuktan aşağı uzatmazlardı. Sarığının taylasanını omuzları arasına sarkıtırlardı. Bazı rivayetlere göre Allah'ın Resulü Hulle-i humra denilenüzerinde kırmızı çizgiler bulunan yemen kumaşı kullanırlardı. Resulullahın irtihalini müteakip Hz. Aişe O'nun son dakikaları esnasında giydikleri elbiseyi halka göstermişlerdi. Bunlar yamalı bir örtüel dokuması sert bir entariden ibaretti. Peygamberimizin ayakkabıları sandal şeklinde olupbağları bağlanıp bu suretle ayaklarını tutarlardı.

Umumi adetleri: Peygamberimiz umumiyetle sağ eliyle iş görmeyi severlerdi. Ayakkabılarını giyerken önce sağ ayakkabılarını giyerlerdi. Camiye girerken önce sağ ayağıyla adım atarlarşayet birşey dağıtacak olursalar sağında bulunanlardan başlar ve bir iş yapacakları zaman besmele çekerlerdi. Elbiseyi de önce sağdan giyerlersoldan çıkarırlardı.

Hz. Enes(ra) diyorlar ki: "Resulullah(sav) bir gün evime gelerek su istedilerben de süt getirdim. O'nun solunda Hz. Ebubekirönünde Hz. Ömersağ tarafında da bir bedevi oturuyordu. Peygamberimiz sütü içtikten sonra Hz. Ömer kabı Hz. Ebubekire uzatmak istemişti. Resul-u Ekremse sağ tarafında bulunan bedeviye ikramını istemişti."

Peygamberimiz ashabı künyeleriyle çağırır çocuğu olan kadınlara da künyeleriyle seslenirlerdi. Çocuğu olmayan kadınlara da bir künye bulur ve öyle seslenirlerdi. Böylece herkesin gönlünü hoş ederlerdi.

Yemek yiyiş tarzları: Peygamberimiz zâhidane bir hayat yaşadıklarındanbulduklarını yerler ve kalabalıkla yemekten zevk duyarlardı. Yemeği yere diz çöküpiki ayağı üzerine oturarakbesmele ile yerlerdi. Sıcak yemek yemezle ve sıcak yemekte bereket olmayacağını söylerlerdi. "Sıcak yemekte bereket yoktur. Allah-u Teala bize ateş yedirmez. Öyle ise yemeği soğutun" buyurmuşlardır.

Bir gün Hz. Osman Rasulullah'a palûze yemeği getirdi. Resul-u Ekrem yemeği yedikten sonra "Bu nedir ve nasıl yapılır?" diye sordu. Hz. Osman "anam babam sana feda olsun ya Resulullah! Yağ ile balı tavaya koyar ateşle eritiriz. Sonra buğday ununun özünü alırtavaya dökeriz. Sonra katılaşıncaya kadar karıştırırız. Sonra gördüğünüz gibi helva olur." dedi. Peygamber de " gerçekten güzel yemek " buyurdular.

Allah Rasulü elenmemiş arpa unundan yapılan ekmeği yerlersalatalığı da taze hurma ve tuz ile yerlerdi. Su içerken üç kerede içmeyi adet edinmişlerdi. Her defasında besmele ile başlar ve hamd ile bitirirlerdi. Cemaat için su veya süt içtiklerinde kabı hemen sağındakine verirböylece devretmesini arzu ederlerdi. İçtikleri kaba üflemezlernefes vermezlerdi. Kabı uzaklaştırdıktan sonra nefes alır veya verirlerdi. Evin içinde bir cariyeden daha utangaç hareket ederleryemek istemezler;ancak sofra kurulursa yerlerdi. Yedirilinden yeriçirilinden içerdi. Yiyecek ve içeceği bizzat kendisi aldıkları da olurdu.

Yolculuk esnasında adetleri: Peygamberimiz cihad ve umre için yola çıktıkları zamankendilerine refakat edecek zevcelerini de kura ile tayin ederlerdi. Peygamber umumiyetle perşembe günleri yola çıkmaktan hoşlanırlarsabah erkenden yola çıkmayı tercih ederlerdi. Bineğine binerken" Bismillah" derlerüzerine yerleşince üç defa tekbir getirerekhamd ederlerdi. Yolda tepeye çıktıkça tekbir yokuş indikçe de tesbih ederlerdi. Yolculuktan dönünce önce camiye giderleriki rekat namaz kılarlarsonra evlerine giderek aileleriyle görüşürlerdi.

Allah Rasulü yolda yürürken sağa sola bakmadanadeta bir yokuştan aşağı iner gibi kolaylık ve süratle yürürlerdi. Yürüme esnasında küçük fakat sık adım atarlardı. Yanlarında gidenler çoğu zaman geri kalır veya güçlükle yetişebilirlerdi. Bir şeye veya bir yere bakmak icap ederse bütün vücutları ile dönüp öyle bakarlardı.

Hz. Ali'nin (r.a.) beyanına göre Peygamberimiz Efendimiz (s.a.v.):

* Uzuna yakın orta boylu iri kemikli iri yapılı güçlü kuvvetli ve yakışıklı bir insandı.
* Cildi yumuşak teni kırmızıya çalan beyazdı.
* Kirpikleri siyah ve uzundu.
* Gözleri kara ve büyükçe idi.
* İki kaşının arası açık fakat kaşları birbirine yakındı.
* Saçları ne dümdüz ne de kıvırcıktı.
* Sakalı sık ve bir tutamdı.
* Büyük başlı ve hilâl kaşlıydı.
* Alnı yüksek burnu çekme boynu uzun göğsü genişti.
* Karnı ile göğsü bir idi şişman değildi. Zayıf da değildi sıkı etliydi.
* Ayaklarının altı çukur idi; düz taban değildi.
* Gözleri uzağı görür kulakları uzaktan ses alırdı.
* Ağızları genişçe idi.
* Dişleri sıktı.
* Yüzünün bütün çizgileri görünürdü.
* Omuzları etli omuz kemikleri enliydi

Ebu Hureyre (r.a.) Peygamberimiz Efendimiz (s.a.v.)'i tanıtırken şu vasıflarla vasfetmişti:

Peygamberimiz Efendimiz orta boylu idi fakat uzuna daha yakındı.
* Beyaz tenli idi.
* Sakal kılları siyahtı.
* Dişleri çok güzeldi.
* Gözlerinin kirpikleri sık ve uzundu.
* İki omuz arası genişti.
* Yanakları ne şişkin ne de çöküktü.
* Ayağının bütünüyle yere basardı.
* Bütün vücuduyla öne döner ve bütün vücuduyla arkaya dönerdi.
* Ne O'ndan önce ve ne de O'ndan sonra güzellikte O'nun gibisini görmedim.
Sahâbe-i Kiram'dan Câbir bin Semure (r.a.) de Efendimiz Aleyhisselât-u Vesselam'ın fiziki halini şu vasıflarla tanıtmıştır. Demiştir ki:
* Ben mehtaplı bir gecede Peygamber Aleyhisselam'ı gördüm. Üzerinde bir cübbe vardı. Rasulüllah'ın nurlu yüzü ile ay'ın yüzünden hangisinin daha güzel olduğunu tesbit etmek maksadıyla önce Allah'ın Rasûlünün yüzüne baktım; daha sonra da ay'ın yüzüne baktım. Vallahi bana göre Peygamberimiz Efendimizin o mübârek yüzleri Ay'dan çok daha güzeldi.
Sahâbe'den Berâ bin Azib (r.a) de Rasûlüllah (s.a.v.) Efendimizi şöyle vasfetmiştir:
* Peygamberimiz Efendimiz (s.a.v.) orta boylu idi.
* İki omuzlarının arası genişçe idi.
* Mübarek başlarından omuzlarına doğru uzanan saçları kulak yumuşağına kadar inerdi.
* Peygamber Aleyhisselam (s.a.v.) o kadar güzeldi ki ben ondan daha güzel bir kimse görmedim

İDARECİ OLARAK HZ. MUHAMMED (s.a.v.)

Kur'ân-ı Kerîm'in ihtivâ ettiği âyetler ve İslâmiyet'in mâhiyeti insanların birbirleri ile olan münasebetlerini ve dünya hayatının da tanzimini gerekli kıldığından; Hz. Peygamber teşekkül ettirdiği İslâm cemiyetini yönetecek esasları koyarak bizzat tatbik etmiş ve Medine'ye hicretten itibâren varlık kazanan İslâm devleti'nin ilk başkanı olmuştu. Hz. Peygamber'de mevcut yüksek idarecilik kabiliyet ve özellikleri o andan itibâren daha açık bir şekilde ortaya çıkmıştır. Tâbilerini kendisine kayıtsız şartsız bağlama imkânına rağmen Peygamber Efendimiz devlet yönetiminde câhiliye döneminin aksine tebeası üzerinde tahakküm kurma cihetine gitmemiş; bu bakımdan yönetimde ve yönetim anlayışında bir inkılap gerçekleştirmiştir. Câhiliye döneminde Araplar kendilerini temsil ve idâre eden kabile reisine kayıtsız şartsız bağlanarak haklı-haksız her hususta ona itâata mecbur tutulur ve reisin emir fiil ve davranışlarına itiraz hakkına sahip bulunmazlardı. Peygamber Efendimiz ise devlet yönetiminin temel esası olarak istişâreyi kabul etmiş Cenâb-ı Hak'tan emir almadığı her hususta mutlaka ashâbıyla istişâre ederek durumu onların müzâkeresine açmıştır. Adâlet ve hakkâniyet ölçülerine uyma O'nun kaçınılmaz prensiplerinden idi. Adâlet önünde soy mevki makam mal mülk gibi farklılıklar gözetmez; hakkın yerini bulmasına gayret gösterirdi. Kendisine hırsızlık yapmış eşraftan Fâtıma adlı bir kadın getirilmiş ve bazıları aracılık yaparak cezayı hafifletmek istemişlerdi. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz öfkelendi ve "Hırsızlık yaparak getirilen kızım Fâtıma dahi olsa elini keserdim" buyurdu (Buhârî Hudüd 12; Müslim Hudûd 89). Devlet idaresi için çeşitli kademelerde görevli tâyininde ehliyet ve liyâkat esasına riâyet eder; lâyık olan kişileri yaşları küçük olsa da soylu ailelerden olmasalar bile görevlendirirdi. Hak olan hususlarda kendisine ve görevlilerine itâat edilmesini ister; ancak hakka ve hakikata uymayan konularda tebeanın itâat mükellefiyetinde olmadıklarını belirtirdi. Böylece hak sınırları içerisinde emîre itâatı gerekli görmekle birlikte halkı kendi hizmetine mecbur kişiler olarak görmez kendini onların üstünde saymazdı; bilâkis onların içinden aralarından biri idi.

Hz. Peygamber'in devlet yönetimi İslamî esasların bizzat kendisi ve tümü idi. Pek çok Kur'an âyetinde ifâde edildiği üzere (el-En'âm 6/57 62; Yûsuf 12/40 67; el-Kasas 28/70 8 İslâm idare sisteminde hâkimiyet hükümranlık hüküm ve tam idâre Allah'a ait idi. Kanun koyma yetkisi de bu bakımdan öncelikle Allah'ın vahiylerini ihtivâ eden Kitâb'a yâni Kur'ân-ı Kerim'e mahsus bulunuyordu. Bizzat Hz. Peygamber ise ikinci sırada kanun koyucu durumundaydı. Dinî meselelerde Hz. Peygamber'in getirdiği hükümler ya Cebrâil vâsıtasıyla Cenâb-ı Hak'tan aldığı ama Kur'an'da yer almayan emirlere (vahy-i gayr-i metlüvv) dayanıyordu ya da bizzat kendi kararları idi. Ama bizzat kendisine ait bu kararlarda Hz. Peygamber'in bir yanılgısı söz konusu ise derhal Cenâb-ı Hak tarafından ikaz ve tashih ediliyordu.

Devlet başkanı olarak Hz. Muhammed (s.a.v.) toplumda müslümanlar arasında veya İslâm devleti'nin tebeası durumunda bulunan gayr-i müslimler arasında çıkan anlaşmazlıkları davâ konusu olan problemleri de çözümlüyordu. Bu gibi durumlarda davâcıyı olduğu kadar davâlıyı da dinliyor; yerine göre şahitlerin bilgisine başvuruyor getirilen delilleri değerlendiriyor ve meseleyi fazla uzatmadan sürüncemede bırakmadan çoğu zaman hemen o anda değilse en kısa zamanda çözüme bağhyordu. Taraflara hakkaniyet mefhumunun aşılanmasına büyûk hassâsiyet gösteriyor; kendisinin bir beşer olarak yapılan konuşmalara getirilen delil ve gösterilen şahitlere göre hüküm vereceğini gaybı bilemeyeceğini bu durumda aslında haklı olmadığı halde kendisine bir hak verilmiş olanın gerçekte Cehennem ateşini almaktan başka bir kârı olmadığını belirtiyordu. Davâların halini bazan ashâbının ileri gelenlerine havale ettiği de olurdu. Eyaletlere tayin edilen valiler Hz. Peygamber adına idareyi yürütüyor ve adliyeye taalluk eden meselelere bakıyorlardı.

Eğitimci Olarak Hz. Muhammed (s.a.v.) Hz. Peygamber'in temel görevinin dinî ve dünyevî tüm meselelerde insanları eğitmek olduğu söylenebilir. Bu bakımdan bizzat kendisi; "Ben ancak bir muallim olarak gönderildim" buyurmuştur (İbn Mâce Mukaddime 17). Hz. Peygamber'in eğitimi insanlara her yönde faydalı bilgilerin kazandırılması ve kazanılan bilgilerin kişilerin hayatına yansıyarak faydalı hâle gelmesi esasına dayanıyordu. O bir taraftan Cenâb-ı Hakk'ın emrine uyarak; "Rabbim benim ilmimi artır!" (Tâhâ 20/114) diye bilgisinin artırılması için Allah'a yalvarır ve bu uğurda çaba sarfederken diğer taraftan; "Allahım bana öğrettiğinle faydalanmayı nasîbet!" (İbn Mâce Mukaddime 23) diye yakarıyor; "Faydasız ilimden Allah'a sığınırım" (Müslim Zikr 73) diyerek de bilgiden maksadın faydalanmak ve faydalı olmak olduğunu belirtiyordu.

Bu ölçüler içerisinde Peygamber Efendimiz ashâbını Medine'ye hicretten önce Mekke döneminde Dâru'l Erkam'da Hicretten sonra da Mescidü'n-Nebî'de ve Suffa'da yoğun bir şekilde eğitim ve öğretime tâbi tutmuştu. Tabiatıyla eğitim bütün bir hayatı ilgilendirdiğinden; Hz. Peygamber evlerde çarşıda pazarda yolda bir sefer sırasında harp halinde iken vesâir durumlarda gerekli olan her yerde her fırsat ve vesile ile eğitim görevini yerine getiriyordu. Eğittiği kişilerin şahsî ihtiyaçları ferdî farklılıkları kâbiliyet ve kapasiteleri Hz. Peygamber tarafından göz önünde tutuluyordu. Peygamber Efendimiz kendisi hâricinde eğitim ve öğretim için görevliler de tayin etmişti. Okuma-yazma basit matematik Kur'an tilâveti temel dinî bilgiler hayatta uygulanacak pratik mâlumât bu şekilde öğretmenler tarafından veriliyordu. O sıralarda Arap Yarımadası'nda okuma-yazma seviyesi son derece düşük olduğundan yeterli müslüman öğretmenin bulunmadığı ilk yıllarda Hz. Peygamber gayr-i müslim öğretmenlerden istifâde etmekte bir beis görmemişti. Meselâ Bedir gazvesinde müşriklerden elde edilen esirler arasında okuma-yazma bilenlerin hürriyetlerine kavuşabilmeleri için on müslümana okuma-yazma öğretmeleri şart koşulmuştu. İlk yıllarda müslüman çocukları okuma-yazma öğrenmek üzere Medine Yahudilerine ait okullara gönderilmişti. Peygamber Efendimiz kadınların eğitim ve öğretimi ile de meşgul oluyordu. Haftanın sadece kadınlara ayırdığı bir gününde onlara konuşmalar yapıp ders veriyor sorularını cevaplandırarak problemleri ile ilgileniyordu. Ayrıca Hz. Âişe başta olmak üzere Rasûlüllah'ın zevceleri ve Ashâbın âlim hanımları öğretim faâliyetlerinde Hz. Peygamber'e yardımcı oluyorlardı. Bu bakımdan Peygamber Efendimiz henüı o sırada okuma-yazma bilmeyen zevcesi Hz. Hafsa'ya okuma-yazma öğretmek üzere bir görevli tayin etmişti.

ÂİLE REİSİ OLARAK HZ. MUHAMMED (s.a.v.)

Hz. Peygamber henüz gençlik yıllarında yirmi beş yaşında iken Mekke'de Hz. Hatice ile evlenerek bir aile yuvası kurmuştu. O sıralarda birden çok kadınla evlenmek Araplar arasında son derece yaygın bir âdet olmakla beraber Peygamber Efendimiz Hz. Hatice vefat edinceye kadar başka bir kadınla evlenmemişti. Hz. Hatice vefat ettiği zaman Peygamber Efendimiz elli yaşında idi. Daha sonraki yıllarda özel bir takım sebep ve hikmetlerle Hz. Peygamber birden çok kadınla evlendi. Bu evliliğin sebeplerini İslâm düşmanlarının yaptığı gibi nefsânî ve şehevânî arzulara bağlamak aslâ doğru değildir. Çünkü Hz. Peygamber'in çok evliliği iddiâ edildiği gibi böyle bir sebebe bağlı olsaydı bu evliliklerin Hz. Peygamber'in söz konusu arzuyu daha ziyâde duyacağı gençlik yıllarında ve ilk evliliğini hemen takip eden seneler içerisinde cereyan etmesi gerekirdi. Halbuki Hz. Peygamber tam yirmi beş yıl sâdece Hz. Hatice ile evli kalmış onun vefatından sonra kendisi elli yaşını geçmiş olduğu halde şartlar gerekli kıldığı için yeni evlilikler yapmıştı. Bazan evlilik dolayısıyla temas kurulan ve yakınlık sağlanan yeni kitlelere İslâm'ın iletilebilmesi düşüncesi bazan evleneceği zeki kâbiliyetli ve bilgili eşi vasitasıyla kadınları İslâmi esaslara göre daha rahat eğitebilme arzusu bazan savaş dolayısıyla ortaya çıkan şiddetli düşmanlık ve kini onlar arasından evlilik yaparak bertaraf edip muhâtap kitlelerini celbetme lüzumu bâzan İslâm hukûkunun getirdiği yeni bir hükmü bizzat Hz. Peygamber'in tatbik ederek topluma örnek olma zorunluluğu gibi dinî siyâsî hukûkî sosyal bir çok sebep ve hikmet Hz. Peygamber'in çok evlenmesini gerekli kılmıştı.

Peygamber Efendimizin zevcelerinin toplam sayısı on bir olup şunlardı: Hatice bint Huveylid Sevde bint Zem'a Âişe bint Ebûbekir Hafsa bint Ömer Zeyneb bint Huzeyme Ümmü Seleme bint Ebû Ümeyye Zeyneb bint Cahş Cüveyriye bint eIHâris Ümmü Habîbe bint Ebû Süfyân Safiyye bint Huyey ve Meynûne bint el-Hâris. Reyhâne ve Mâriye ise câriyeleri idi.

Hz. Peygamber'in zevcelerinden Hz. Hatice Mekke'de peygamberliğin onuncu yılında Zeyneb bint Huzeyme ise Medine'de Hicretin dördüncü yılında vefat etmişti. Bu sebeple Peygamber Efendimizin bir arada dokuz eşi bulunmuş ve bu sayıya da vefatına yakın bir zamana varıncaya kadar uzun bir sürede evlilik zarûreti çıktıkça aralıklarla ulaşılmıştır. Hz. Peygamber'in bu zevcelerinden Hz. Aişe dışındakilerin tamamı Rasûlullâh ile evlendikleri sırada dul idiler ve pek çoğunun eski eşlerinden çocukları vardı; üstelik çoğu yaşlı da idi. Bu durum da Hz. Peygamber'in evliliğini gerekli kılan özel bir takım sebep ve hikmetlerin mevcut olduğunun delilidir.

Hz. Peygamber'in hanımlarının Mescid'e bitişik olarak inşa edilmiş birer odaları vardı. Peygamber Efendimiz her gün sıra ile bir eşinin yanında kalırdı. Hepsine karşı güler yüzlü davranır ilgi gösterir ev işlerinde onlara yardım eder söküklerini kendisi dikiverir aralarında adâletle muâmelede bulunur hiç birine diğerinden ayrı davranmazdı. Zaman zaman onlarla şakalaşır gönüllerini alırdı. Hayatı boyunca Hz. Peygamber'den hanımlarına karşı kötü bir söz veya davranış sadır olmamıştır.

Peygamber Efendimiz hizmetinde bulunan görevlilere karşı da asla sert ve haşin davranmaz; kendi yediklerinden onlara da yedirir giydiklerinden onlara da giydirirdi. Küçük birer odadan ibâret olan hâne-i saâdetleri son derece sâde ama temiz idi. Bazan bir hasır bazan yünden dokunmuş bir ihram bazan da içi hurma lifleri ile doldurulmuş deri kaplı bir yatak Hz. Peygamber'in oda döşemesini ve yatağını oluşturuyordu. Her konuda olduğu gibi bu hususta da lüks ve israftan kaçınarak sadeliği tercih eden Hz. Peygamber bazı zevcelerinde görülen daha iyi imkânlarla daha müreffeh bir yaşayış arzu ve isteği üzerine Kur'an'da da temas edildiği üzere "Şayet dünya hayatını ve süslerini istiyorlarsa bağışta bulunarak kendilerini güzellikle salıvereceğini ama şayet Allah'ı peygamberini ve âhiret yurdunu istiyorlarsa Allah'ın iyi davrananlar için büyük bir mükâfaat hazırladığını (el-Ahzâb 33/28-29) belirterek tavrını açıkça ortaya koymuştu. Tabiî ki Hz. Peygamber'in zevceleri bu ikâz üzerine beşer olma sıfatıyla bir an için içlerinden geçen daha rahat yaşama arzu ve isteğini terkedip Hz. Peygamber'in yanında kalmayı ve O'nun sade yaşayışına ortak olmayı dünya lüksüne tercih ettiler.

Peygamber Efendimiz aile hayatında özel yaşayışında ahlâkında dini tebliğinde devlet idaresi ve askerî komutasında eğitim ve öğretiminde kısacası tüm sözleri hareketleri ve davranışlarında bütün müslümanlar için güzel bir örnek idi. Nitekim Cenâb-ı Hak şöyle buyurdu: "Andolsun ki Rasûllâh'ta sizin için Allah'a ve âhiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah'ı çok zikredenler için en mükemmel bir örnek vardır" (el-Ahzâb 33/21).

Allah'ın salât ve selâmı O'nun üzerine olsun.

KOMUTAN OLARAK HZ.MUHAMMED (s.a.v.)

Kureyş müşrikleri başta olmak üzere İslâm düşmanlarının faaliyetleri ve İslâm'ın varlığına müsaade ve müsamaha göstermeyen tavırları İslâm'ın yeterli bir güç ve otoriteye kavuştuğu Medine'ye hicretten itibâren düşmana karşılık vermeyi gerekli kılmış ve bunun bir sonucu olmak üzere Hz. Peygamber'in hayatında savaşlar kaçınılmaz olarak zaman zaman ortaya çıkıp hayatının sonuna kadar devam etmişti. Bu sebeple tertiplenen askerî seferler göstermiştir ki; Hz. Peygamber fevkalâde yüksek bir komuta güç ve dirâyetine eşsiz bir askerî kâbiliyete sahip idi.

Savaş usûl ve taktikleri hücum savunma ve manevra şekilleri konusunda mükemmel bilgileri savaş araç ve gereçleri hususunda yeni gelişmeleri tâkip ederek başarı ile uygulama hassâsiyeti vardı. Son derece cesaretli ve şecâatli olduğundan Uhud ve Huneyn gazvelerinde olduğu gibi savaşın en hararetli ve kritik anlarında şiddetli düşman hücumları karşısında Ashâbın tereddüte düştüğü bazılarının dağıldığı sıralarda bile sebat gösterir en tehlikeli anlarda ashâbı O'nun yanına sığınarak kendilerini korurlardı. Son ana kadar savaşın kesin sonucu bilinemeyeceğinden düşmanın muzaffer göründüğü durumlarda bile metânetini kaybetmez ve akl-ı selîm ile düşünerek dağılan kuvvetlerini toplayıp karşı taarruzu gerçekleştirerek üstünlük sağlardı. İstihbârâtın askerlikteki önemini gayet iyi bildiğinden cihad öncesinde savaş sırasında ve sonrasında düşman faaliyetleri konusunda bilgiler toplamaya özen gösterir küffar arasında devamlı istihbârât elemanları bulundururdu.

Zaman zaman bu maksatla ve çevre emniyetini sağlamak üzere keşif kolları da çıkarmıştır. Sefer sırasında özellikle mola verildiği anlarda ani bir düşman baskınından emin olabilmek üzere nöbetçiler çıkarır Müslümanların birbirleriyle anlaşmalarını sağlamak ve morallerini takviye etmek üzere savaş sırasında kullanılacak ve İslâmi unsurlar içeren parolalar belirlerdi. Ayrıca Hz. Peygamber'in her gazvesinde ve çıkardığı her seriyesinde sancak ve bayraklar kullanılmıştır. O'nun yaptığı savaşlarda düşmanı tesirsiz hale getirecek baskın ve pusulara yer verildiği gibi gerektiğinde düşman kuvvetlerin arasını açacak bir takım hilelere de başvurulabiliyordu. Özellikle soğuk harple düşmanı yıpratma psikolojik baskı altına alarak moral olarak mağlup etme ve böylece direnme gücünü kırma usûlü Hz. Peygamber tarafından uygulanmıştır. Böylelikle mümkün olan en az ölçüde kan dökülerek düşman etkisiz hale getirilmiş oluyordu. Esasen Hz. Peygamber kan dökmekten asla hoşlanmazdı.

Başlangıçta savaşın çıkmaması için üzerine düşen tüm çabayı sarfediyor sulh yollarını deneyip bu hususta düşman tarafa mutlaka teklifte bulunuyordu. Bu bakımdan Hz. Peygamber nazarında sulh asıl olup; harp geçici idi. Yalnız Hz. Peygamber'in sulh anlayışı çevrede hakim batıl güçlerin idâresi altında bulunan halk üzerinde baskı kurarak sultalarını sürdürüp zulüm ve haksızlık icrâ etmelerine seyirci kalmayı; insanların inanç ve düşünceleri sebebiyle tâkip altında tutulup baskıya eziyet ve işkencelere mârûz bırakılmalarına göz yummayı gerekli kılmıyordu. Hz. Peygamber'in sulh anlayışına göre; insanlar inançlarını belirlemede tamamıyla serbest tutulmalı hür irâdeleri ile diledikleri iman çizgisini hiç bir baskı söz konusu olmaksızın bizzat kendileri belirlemeli idiler.

Elbette insanlara hak ve hidayet yolunu gösterecek İslâm tebliğcileri de bu sulh vasatında hak ve hakikatın apaçık delillerini insanlara anlatarak onları gerçeklere eriştirme görevini yerine getirecekler ama hiç kimseyi İslâm'a girme konusunda zorlamayacaklardı. Ne var ki hakkın varlığım hazmedemeyen bâtıl gücün temsilcileri İslâm'ın bu şekilde sulh içinde tebliğine engel olduklarından ve inananları baskılar altında tutarak onlara hayat hakkı tanımadıklarından Hz. Peygamber açısından harp kaçınılmaz oldu. Bu durumunda bile Hz. Peygamber kan dökülmesini istemiyor bu konuda gerekli tedbirleri alıp lüzumlu emir ve tâlimatlarını veriyordu. Meselâ düşmanla karşı karşıya gelinip harp vaziyeti alındığı bir sırada dahi harp başlamadan önce düşman kuvvetlerini İslâm'ı kabul etmeye mutlaka çağırır bu teklif reddedilince sulha davet edip andlaşma yapma yolunu deneyerek savaşa sebebiyet vermemek ister; yaptığı barış ve itaat önerileri kabul edilmeyince savaşa artık düşman taraf sebep olduğu için çaresiz karşılık verirdi.

Ayrıca düşman saldırmadan saldırıya geçmeme; harp sırasında harbe katılmayıp geride kalan kadınlara çocuklara ihtiyarlara din adamlarına dokunmama; savaş anında düşmanın hayati organlarını değil el ayak bilek dirsek diz gibi mafsallarına hamlede bulunarak onları öldürmeksizin hareket kabiliyetinden mahrum edip etkisiz hale getirme; esir olup emân dileyene emân verme; câhiliye döneminde olduğu gibi düşman ölülerinin gözünü oyup kulağın: burnunu kesip parmaklarını doğrayıp karnını yararak intikam duygularını tatmin etme yoluna gitmeme; yine câhiliye devrinde sırf intikam olsun ve kalan düşmanlara sıkıntı versin diye maktûl düşen düşman ölülerini kızgın arazide kokuşup yırtıcı hayvanlara yem olarak bırakma şeklinde icra edilen gayr-i insânî uygulamanın terkedilerek düşman ölülerinin de defnedilmesi gibi emirleri O'nun komutasında cereyan eden muharebelerde ve çıkardığı seriyyelerde verdiği tâlimat arasında yer almaktadır.