Teknolojinin Adresi & TEKplatform - Tekil Mesaj Gösterimi

***GüĹümsé*** · 09-05-2008, 01:10

Hüzün yüklü morglarım var benim sol yanımda. Ağrıyor.
Düştü kelepçeli gözlerin kırılan deli sözlerinin yanına.
İçimden fersah fersah kaçışın iç denizine sancım olur.
Benim sancım İstanbul gibidir biliyorsun…
Sayfalara sığmayacak kadar bitimsiz.
Coğrafyamı bertaraf eden rüzgâr gibidir yâr …

YAR/SIZIM…

Susuzluğun en kesif sayhalarındayım…
Uzun seslenişlere dönüyor suskunluklarım…
Başını alıp gitmiş bir hikayenin peşinden koşarken
düşürdüğüm sözcükleri dipnot düşüyorum eksik günceme…
Hangi kıvrımından tutunsam acıdan bükülmüş harflere;
Kırılgan İmâ’lar çatırdayarak saldırıyor sankiiçimdeki sancılara…
Uzun ve derin camkesiği çiziklerimden kanıyor
anlamı morarmış güncemin önsözü…
İç içe geçmiş anlamların karmaşıklığında sıkışıyorzamana direnen sevdam…

ZAMAN/SIZIM…

Kekeme yüreğim adını sayıklıyor habire.
Adını şerh yüzünü dipnot düştüm içime! ...
Ki yağmur sonrası toprak kokar adın.
Hadi ifşa et de düşlerini gökyüzüne. İçsizliğine (h)içleneyim.
Al işte;

(H)İÇİM…

Koynuma doldurduğum insancıl cümlelerin dili sürçüyor…
Şizoid bir krizinarsız ısrarıyla kaybediyorum benliğimi…
Öfkeli serzenişler çıkıyor demir kapılarımdan altındanhızla ve yanarak…
Savaşlardan bana kalan her şeyidiğerleri gibi takıp koluma;
Yürüyoruz duvardan duvara…
Dilime düşen birkaç tanıdık şarkınınno(k)tası konulmamış satırlarını
kararlı “ES”lerle no(k)talıyorum…
Boğulmuş sesimle
Acı (K)ayıplar afişliyorum şehrimin duvarlarına…

(K)AYIBIM…

Elimde belki çoktan unuttuğun iki fotoğrafın var.
Hangisine baksam (d)üşüyorum yâr..
Akrebin yelkovanı defalarca kez yakaladığı zamanlarda
ben seni ezberimden silemiyorum.
Susuyorum / üşüyorum / düşüyorum.
Duyumsuyor musun? Soluklarıma sinen kokunu.

DUYMUYORSUN …

Hapislik gibi atıştıran yağmurlarda
yine hüzünlere gönüllü devriyelik yapıyorgece yürüyüşlerim…
Bahçemdeki sarı ışığın uzayan gölgesinde
sessiz ve yasak yalnızlıklar büyütüyorum kalabalıklara…
Hüznün röntgenini çıkarıyorum bilmeden…
Hadi ! tut/un bana güneşi lekelerim çıksın ortaya…
Ya da güneşe tut/un beni…

KARANLIKTAYIM…

Ölmeyi denedim kendime ölemedim.
Sana gelecek zamanlarda tükendim. Artık gelemem.
Ellerim (d)üşüyor. Nefesim tükeniyor. Ne desem duyulmuyor.

SEN DUY BENİ EY YAR…

Sessizliğin teninden soyamadım çığlıkları…
Bu yüzden deliyorum öfkemin ambargosunu…
Yine salıyorum yüreğimiölümlü kavgaların şiddetli çarpışmalarına…
Yalana büyüyen bir çocuğu emziriyor zaman…
İnfazlar büyütüyor geçmişimin beşiğinde…

SALLANIYORUM

AlıNTı...

09-05-2008, 01:10	#1 (permalink)
*GüĹümsé*	Hüzün Yüklü Morglarım Var Benim.. Hüzün yüklü morglarım var benim sol yanımda. Ağrıyor. Düştü kelepçeli gözlerin kırılan deli sözlerinin yanına. İçimden fersah fersah kaçışın iç denizine sancım olur. Benim sancım İstanbul gibidir biliyorsun… Sayfalara sığmayacak kadar bitimsiz. Coğrafyamı bertaraf eden rüzgâr gibidir yâr … YAR/SIZIM… Susuzluğun en kesif sayhalarındayım… Uzun seslenişlere dönüyor suskunluklarım… Başını alıp gitmiş bir hikayenin peşinden koşarken düşürdüğüm sözcükleri dipnot düşüyorum eksik günceme… Hangi kıvrımından tutunsam acıdan bükülmüş harflere; Kırılgan İmâ’lar çatırdayarak saldırıyor sankiiçimdeki sancılara… Uzun ve derin camkesiği çiziklerimden kanıyor anlamı morarmış güncemin önsözü… İç içe geçmiş anlamların karmaşıklığında sıkışıyorzamana direnen sevdam… ZAMAN/SIZIM… Kekeme yüreğim adını sayıklıyor habire. Adını şerh yüzünü dipnot düştüm içime! ... Ki yağmur sonrası toprak kokar adın. Hadi ifşa et de düşlerini gökyüzüne. İçsizliğine (h)içleneyim. Al işte; (H)İÇİM… Koynuma doldurduğum insancıl cümlelerin dili sürçüyor… Şizoid bir krizinarsız ısrarıyla kaybediyorum benliğimi… Öfkeli serzenişler çıkıyor demir kapılarımdan altındanhızla ve yanarak… Savaşlardan bana kalan her şeyidiğerleri gibi takıp koluma; Yürüyoruz duvardan duvara… Dilime düşen birkaç tanıdık şarkınınno(k)tası konulmamış satırlarını kararlı “ES”lerle no(k)talıyorum… Boğulmuş sesimle Acı (K)ayıplar afişliyorum şehrimin duvarlarına… (K)AYIBIM… Elimde belki çoktan unuttuğun iki fotoğrafın var. Hangisine baksam (d)üşüyorum yâr.. Akrebin yelkovanı defalarca kez yakaladığı zamanlarda ben seni ezberimden silemiyorum. Susuyorum / üşüyorum / düşüyorum. Duyumsuyor musun? Soluklarıma sinen kokunu. DUYMUYORSUN … Hapislik gibi atıştıran yağmurlarda yine hüzünlere gönüllü devriyelik yapıyorgece yürüyüşlerim… Bahçemdeki sarı ışığın uzayan gölgesinde sessiz ve yasak yalnızlıklar büyütüyorum kalabalıklara… Hüznün röntgenini çıkarıyorum bilmeden… Hadi ! tut/un bana güneşi lekelerim çıksın ortaya… Ya da güneşe tut/un beni… KARANLIKTAYIM… Ölmeyi denedim kendime ölemedim. Sana gelecek zamanlarda tükendim. Artık gelemem. Ellerim (d)üşüyor. Nefesim tükeniyor. Ne desem duyulmuyor. SEN DUY BENİ EY YAR… Sessizliğin teninden soyamadım çığlıkları… Bu yüzden deliyorum öfkemin ambargosunu… Yine salıyorum yüreğimiölümlü kavgaların şiddetli çarpışmalarına… Yalana büyüyen bir çocuğu emziriyor zaman… İnfazlar büyütüyor geçmişimin beşiğinde… SALLANIYORUM AlıNTı...